Biogramy nie tylko sportowe

Moi mistrzowie, nauczyciele, wychowawcy, współpracownicy i sympatycy.

 

Stanisław Abrahamowicz (22.05.1931, Kurhany pow. Krzemieniec), siatkarz, mistrz Polski juniorów 1949 r.

Zawodnik KS „Olsza” Kraków w latach 1946-56, reprezentant Krakowa, kadrowicz Zrzeszenia Sportowego „Kolejarz”.

Studia wyższe I stopnia odbył w latach 1950/51-1952/53 na Wydziałach Politechnicznych AGH; zaś w latach 1954/55 – 1955/56 studia II stopnia na Wydziale Budownictwa Lądowego, specjalizując się w zakresie konstrukcji żelbetowych. Dyplom ukończenia studiów wyższych II stopnia otrzymał 26 II 1986 r. i uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa. Po studiach przez około 10 lat pracował jako starszy projektant w Biurze Projektowym Przemysłu Cementowego i Wapienniczego oraz w Biurze Projektów Przemysłu Kruszyw Mineralnych „Biprokrusz” w Krakowie. Równolegle do projektowania był dodatkowo zatrudniony przez 4 lata jako nauczyciel w Technikum Budowlanym w Krakowie, a następnie w latach 1964-66 został zatrudniony w tej szkole na pełnym etacie. Przez około 35 lat pracował w Przedsiębiorstwie Budowy Elektrowni i Przemysłu „Energokrzem” na stanowisku kierownika Działu Technicznego i Głównego Specjalisty. W latach 1971-72 odbył studia podyplomowe na PK, w roku 1977 na tej uczelni uzyskał stopień doktora nauk technicznych. Przez pięć lat był nauczycielem akademickim najpierw na Wydziale Budownictwa Lądowego PK, a później na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. W 1961 uzyskał uprawnienia budowlane, od 1962 r. współpracował z Sądem Wojewódzkim w charakterze biegłego, zaś w 1994 r. uzyskał uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego. Członek wielu komisji, organizacji technicznych, stowarzyszeń m.in. od 1984 r. członek Komitetu Naukowego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa oraz Komisji Budownictwa PAN – Oddział Kraków, Komisji Budownictwa Sakralnego przy Kurii Krakowskiej przez okres 10 lat, od 1987 r. członek Rady Fundacji Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie Łagiewnikach, członek Arcybractwa Miłosierdzia założonego w 1584 przez księdza Piotra Skargę oraz od 1999 r. Kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie w stopniu komandora. Będąc na emeryturze w latach 2000-2014 w ramach Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pełnił funkcję rzecznika odpowiedzialności zawodowej (koordynator) i przewodniczącego okręgowego sądu dyscyplinarnego.

Członek „Srodowiska” Jana Pawła II.

 

Stanisław Adamczyk (6.01.1929, Brzezowiec k/Brzeska – 22.06.2000, Kraków), siatkarz, trener, działacz sportowy, nauczyciel akademicki krakowskiej AWF.

Zawodnik AZS Kraków (1949-58), wraz z drużyną zdobył tytuł Akademickiego Mistrza Polski (1951), reprezentant Polski (1953 -58 – rozegrał w niej 47 spotkań), startował w wielu imprezach o charakterze międzynarodowym m. in. w AMŚ w Budapeszcie (1954), w Ogólnoświatowym Festiwalu Młodzieży w Warszawie (1955 – drugie miejsce), w ME w Bukareszcie (1955 – szóste miejsce), w AMŚ w Paryżu (1957 – drugie miejsce). Trener siatkówki męskiej AZS Kraków (1956-72). Z zespołem tym zdobył jako grający trener trzecie miejsce w I lidze (1957) oraz tytuł wicemistrza w AMP (1956). W latach 60-tych był także trenerem siatkarek AZS Kraków. Nieprzerwanie i aktywnie działał w latach 1976 – 99 w klubie AZS Kraków, a następnie w klubie AZS AWF. Przez cały ten okres był członkiem Zarządu Klubu, a w latach 1981 – 87 jego prezesem. Od 1987 r. sprawował funkcję wiceprezesa ds. sportowych. Od 1996 r. był członkiem Koła Seniorów AZS w Krakowie. Wyróżniony tytułem Honorowego Członka AZS (1991).

 

Zdzisław Adamik (18 VI 1926, Rudawa) wioślarz, absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, członek AZS Kraków od 1950 roku.

Przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodniczej i trenerskiej. Dwukrotny finalista  mistrzostw Europy (Poznań 1958 r. – 6. miejsce w dwójce bez sternika  (z Czesławem Lorencem); Macon  (w tej samej osadzie) – 8. miejsce. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski. Pierwszy złoty medal zdobył w czwórce podwójnej (1953), następne  złote medale w dwójce bez sternika z Konstantym  Teodorowiczem (1954) oraz z Cz. Lorencem (1958), wicemistrzem Polski (1955) w dwójce bez sternika z K. Teodorowiczem, brązowy medalista MP w  dwójce bez sternika z Cz. Lorencem (1959) i w dwójce podwójnej z  Andrzejem Żmudą (1962). Wielokrotny medalista Akademickich Mistrzostw Polski. Od 1953 instruktor, a następnie trener wioślarstwa, wychowawca wielu utalentowanych zawodników, reprezentantów  Polski, trener kadry narodowej kobiet (1978 – 1980). Odnosił także sukcesy jako senior wioślarstwa. W 2009 r. w mistrzostwach świata w klasie „Master” w Wiedniu w dwójce podwójnej z Renatą Gostyńską zdobył złoty medal, Drugą jego pasją sportową jest narciarstwo, posiada stopień instruktora, rokrocznie bywa w Alpach, gdzie szkoli narciarzy. Wyróżniony godnością „Zasłużony dla wioślarstwa” (1982), Medalem 75-lecia PZTW. Członek Honorowy AZS Kraków, w 2015 uhonorowany został za wybitne osiągnięcia sportowe  i zasługi dla AZS Kraków statuetką  „Złotego Gryfa AZS”.

 

Tomasz Arlet (4.12.1950, Kraków) koszykarz, nauczyciel akademicki.

Absolwent AWF Kraków. Karierę zawodniczą rozpoczął w drużynie młodzików krakowskiej „Wisły”, potem występował w „Koronie”, a w czasie studiów w AZS AWF (1970-74). Następnie trener zespołów koszykówki AZS AWF (1976-2000), wiceprezes Klubu AZS AWF i członek jego Zarządu przez kilka kadencji, wiceprezes KOZKosz. (2006-10), przewodniczący Komisji Szkoleniowej OZKosz. Pracownik naukowo-dydaktyczny AWF Kraków (od 1975), kierownik  Zakładu Koszykówki.

 

Rafał Augustyn (14.05.1984, Dębica) lekkoatleta (chodziarz na 20 km), olimpijczyk, Absolwent AWF Kraków (2008?). Zawodnik  AZS AWF Kraków ( ), w IO w Pekinie (2008) zajął dwudzieste dziewiąte miejsce, uczestnik PŚ (2006, 2008), uczestnik MŚ (2007,  2009). Czwarty zawodnik młodzieżowych ME w chodzie na 20 km (2005). Uczestnik trzech letnich Uniwersjad (2005 – trzynaste miejsce, 2007 – piętnaste miejsce, 2009 – ósme miejsce). Brązowy medalista PE (2009) w drużynie i siódmy indywidualnie. Mistrz Polski (2007), dwukrotny wicemistrz Polski (2006, 2009), brązowy medalista (2008); W hali w chodzie na 5000 m: mistrz Polski (2009) oraz dwukrotny wicemistrz Polski (2007,2008)

 

Kazimierz Augustynek (18.06.1938, Podlesie, powiat Zamość) narciarz.

Studiował historię w latach 1956 – 1960 w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. , dyplom magistra historii uzyskał 21 czerwca 1960 r.  W czasie studiów był członkiem sekcji narciarskiej AZS Kraków, należał do ścisłej czołówki w biegach narciarskich. Największy sukces sportowy uzyskał w 1960 roku zdobywając brązowy medal w sztafecie 4×10 km na Akademickich Mistrzostwach Świata w Chamonix. Startował na wielu imprezach międzynarodowych m. in. Akademickich Mistrzostwach Szwajcarii. Po studiach, pracując w Poroninie, startował w barwach AZS Zakopane. Od 1 marca 1963 roku do 30 czerwca 1992 roku pracował w Instytucie Historii WSP Kraków, pełniąc w okresie 1 października 1977 roku do 31 sierpnia 1978 roku funkcję kierownika Zakładu Dydaktyki Instytutu Historii.

 

Andrzej Bachleda Curuś jr (9.01.1975, Zakopane), narciarz alpejski, olimpijczyk (1998, 2002), zawodnik AZS AWF Kraków-Zakopane od 1995 (trenerzy: Andrzej Bielawa i ojciec Andrzej). Olimpijczyk z Nagano (1988 – 22 miejsce w zjeździe,  24 miejsce w slalomie gigancie, 5 miejsce w kombinacji alpejskiej) i Salt Lake City (2002 – 11 miejsce w slalomie specjalnym).  Uczestnik MŚ w Sestriere (1997, 1999 – 11 miejsce w kombinacji, 2001). Uczestnik PŚ 2000 i 2001 5. i 8. miejsce. Trzykrotny mistrz Polski: w slalomie (1999, 2000) i slalomie gigancie (1999), wicemistrz kraju w slalomie (1997).

 

Franciszek Badura, Wiesław urodził się 28 czerwca 1936 r.  w Pozowicach  w powiecie krakowskim. Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego  w Krakowie podjął pracę nauczyciela w szkołach podstawowych nr 21, 31, 36 w Krakowie. Następnie podjął studia w krakowskiej  Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, które ukończył w 1960 roku  uzyskując tytułu magistra wychowania fizycznego na podstawie napisanej i obronionej pracy   magisterskiej „Zasada poglądowości w nauczaniu wychowania fizycznego” u prof. Dr hab. Henryka Smarzyńskiego. Po ukończonych studiach pracował przez rok jako nauczyciel wychowania fizycznego w Zakładzie Wychowawczym dla dzieci Głuchych, a następnie w Szkole Podstawowej nr 91 w Nowej Hucie. Stałe doskonalenie swojego warsztatu i podnoszenie kwalifikacji nauczyciela wychowania fizycznego  spowodowało że  zaproponowano mu prowadzenie zajęć metodyki wychowania fizycznego w Studium Nauczycielskim nr 1 i 2 w Krakowie. Od 1969 roku rozpoczął pracę nauczyciela wychowania fizycznego w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu  w ówczesnej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Pełnił w nim  szereg odpowiedzialnych funkcji m. in. zastępcy kierownika Studium WFiS (1977 – 1982, 1984 – 1991) oraz kierownika  Studium (1982-1984). W czasie swojej długoletniej pracy w Studium wiele uwagi poświęcał sprawom wychowawczym młodzieży akademickiej, należał do tego grona pracowników, którym zależało na umasowieniu sportu wśród młodzieży. Sam zresztą w  latach  1950 – 1954 zaczynał uprawiać sport w krakowskiej „Wiśle” pod kierunkiem znanego szkoleniowca lekkiej atletyki Włodzimierza Puzio startując w biegach przez płotki i na średnich dystansach. W czasie pracy trenerskiej w Klubie  Uczelnianym AZS wychował wielu zawodników w piłce koszykowej i tenisie stołowym. Największe sukcesy pod jego kierunkiem odnieśli tenisiści stołowi zdobywając w mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych  i filii Uniwersytetów srebrne medale w turnieju drużynowym (Kielce 1973) oraz akademickie mistrzostwo Krakowa w 1973 r.

 

Andrzej Bahr (24.11. 1957, Kraków), piłkarz, trener I klasy piłki nożnej.

Zawodnik „Garbarni”. Pochodził ze znanej sportowej rodziny Janiny (z d. Pudło) i Marka. Rodzice byli reprezentantami Polski. Matka Janina koszykarka AZS Kraków i Wisły, ojciec Marek w piłce ręcznej, wychowanek „Garbarni”, następnie AZS Kraków. Andrzej, absolwent krakowskiej AWF (1980), nauczyciel wychowania fizycznego, trener I klasy (1992). był pracownikiem dydaktycznym Studium WFiS PK , trenerem sekcji piłki nożnej AZS PK (od 1986 r.) W latach 1988-1995 był trenerem drużyny juniorów Cracovii z którymi dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski juniorów w 1990 i 1991 r. W latach 2000-2012 był trenerem przygotowania fizycznego I drużyny Wisły i trenerem II drużyny. Jego podopieczni z AZS PK na mistrzostwach Polski uczelni technicznych zdobyli srebrny medal w 1995 r. i brązowy medal w 1996 (stadion) oraz srebrny (1992) i brązowe medale ( 1994, 1998) w halowej piłce nożnej). W akademickich mistrzostwach Krakowa (LM) jego piłkarze zawsze należeli do czołowej trójki najlepszych zespołów akademickich Krakowa. W począwszy od sezonu 1996/97 pięć razy pod rząd drużyna Politechniki była najlepszą drużyną akademicką w Krakowie. W 2008 r. obronił pracę doktorską z fizjologii na krakowskiej AWF.

 

Jerzy Banaś (01.07,1931, Kraków), piłkarz, koszykarz.

Jako junior był piłkarzem KS „Cracovia” następnie koszykarzem w KS „Bronowianka”. Szybki, zwinny, obdarzony dobrym rzutem został zauważony i namówiony do powrotu do „Cracovii” w roku 1951. Przez kilka miesięcy występował w „pierwszej piątce” zastępując Jerzego Ciesielskiego w okresie jego choroby. Wyróżnił się w rozgrywkach finałowych o puchar Polski w październiku 1952 r., kiedy to doszło do pokrzywdzenia jego drużyny, która w półfinale pokonała lokalnego rywala wynikiem 49:48, lecz zwycięstwo zostało przez działaczy zakwestionowane. Zmuszono sędziów do nie uznania ostatniego punktu zdobytego przez JB i do zarządzenia na drugi dzień (!) dogrywki. Na znak protestu drużyna „Ogniwo” (taką nazwę w wyniku reformy nadano wówczas „Cracovii”) odmówiła wyjścia na boisko i została zdyskwalifikowana. Było to jednym z powodów, że drużyna spadła do drugiej ligi gdzie JB grał do 1960 r. Ale ze sportem swoim nie rozstał się aż do osiągnięcia wieku 80 lat trenując i grając w gronie przyjaciół z lat młodości.

Uprawianie sportu nie przeszkodziło mu w karierze zawodowej. Po latach pracy w biurze projektów obronił rozprawę doktorską w Politechnice Krakowskiej gdzie rozpoczął pracę w roku 1975 i doszedł do stanowiska docenta. Był jednym z najlepszych specjalistów w dziedzinie projektowania oczyszczalni ścieków.

 

Maria Magdalena Baranowska-Janota (09.01.1939, Kraków) lekkoatletka (skok wzwyż).

Studia geograficzne na WSP odbyła w latach 1960 – 1965. Pracę magisterską obroniła 23. 06.1965, doktorat uzyskała w 1973 r. Obie prace wykonała pod kierunkiem profesora Jana Flisa. Będąc uczennicą LO wstąpiła do AZS w 1953 r. i jest związana z tą organizacją do dziś. Startowała w I ligowym zespole AZS Kraków z takimi słynnymi zawodniczkami krakowskiego klubu jak srebrna medalistka olimpijska Jarosława Jóźwiakowska – Bieda, reprezentantki Polski: Danuta Berezowska, Maria Kusion, Danuta Straszyńska. Jej trenerem był Adam Bezeg. Pięciokrotnie poprawiała rekord klubowy, zaczynając w 1953 r. wynikiem 136 cm, ostatni rekord ustanowiła w 1961 r. wynikiem 160 cm. Od połowy lat 50-tych była członkiem kadry narodowej, wielokrotnie reprezentowała Polskę w meczach międzypaństwowych i turniejach międzynarodowych odnosząc szereg sukcesów m. in. w słynnym meczu lekkoatletycznym Polska – USA w 1961 r. zajęła 3 miejsce, startowała również w mistrzostwach Polski, akademickich mistrzostwach Polski, Memoriale im. J. Kusocińskiego.

 

Katarzyna Batorska (14.02.1983, Tarnobrzeg) lekkoatletka. biegała przełaje i średnie dystanse. Zaczynała uprawiać sport w krakowskim „Sokole”, następnie była zawodniczką „Cracovii” i AZS PK. Na mistrzostwach Polski juniorów młodszych wywalczyła brązowy medal w biegach przełajowych ( 1999 r.) oraz brązowy medal w biegu na 1500 m (2000). Zdobywała również medale na MP uczelni technicznych: dwa medale srebrne w biegu na 800 m w 2003 – 2005 roku, jeden medal srebrny w biegu przełajowym w 2004 roku. Studiowała na Wydziale Inżynierii Lądowej, na kierunku budownictwo ogólne w latach 2002-2008. Prowadzi działalność w firmie budowlanej „INVES AREA” Pracowała przy odnawianiu podziemi Rynku Głównego w Krakowie, Pałacu Czapskich przy ulicy Piłsudskiego, remontu Muzeum Narodowego w Sukiennicach, Katedry Mariackiej oraz odbudowy gontyny na cmentarzu wojennym w Łużnej koło Gorlic z okazji zbliżającej się setnej rocznicy bitwy pod Gorlicami.

 

Anna Bełtowska-Król (06.03.1949. Nowy Targ) lekkoatletka.

Karierę sportową rozpoczęła w latach licealnych jako reprezentantka K.S. Gorce w Nowym Targu. W roku 1967 rozpoczęła studia matematyczne na Wydziale Matematyczno- Fizyczno- Technicznym naszej Uczelni, następnie kontynuowała je na kierunku mechanicznym tegoż Wydziału, uzyskując dyplom magistra mechanika. Od I roku studiów była członkiem sekcji lekkiej atletyki Klubu Uczelnianego AZS.  Ze względu na wyjątkowy talent została skierowana do I – ligowej sekcji lekkoatletycznej AZS Kraków, gdzie trenowali ją zasłużeni dla krakowskiej lekkiej atletyki szkoleniowcy: Emil Dudziński i Jan Żurek. Pod ich kierunkiem doskonaliła swój talent startując z takimi zawodniczkami jak mistrzyni Europy Barbara Janiszewska- Sobotta, z którą ustanowiła rekord okręgu w sztafecie 4 x lOOm w 1969 roku/, Mirosława Sałacińska, Danuta Straszyńska, Danuta Berezowska. W 1969 roku uczestniczyła w mistrzostwach Europy w Atenach w sztafecie 4 x 400m w składzie: Krystyna Hryniewiecka, Danuta Piecyk, Anna Bełtowska, Elżbieta Skowrońska odpadając w eliminacjach mimo ustanowienia nowego rekordu Polski.

Startowała na Uniwersjadzie w Moskwie w 1973 roku zajmując IX miejsce w biegu na 800m a w biegu na 400m doszła do półfinału. Będąc studentką uczelni zawsze reprezentowała ją w lidze międzyuczelnianej środowiska krakowskiego i Mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych.

Zdobyła dla  Uczelni wiele medali na mistrzostwach Wyższych Szkół Pedagogicznych w biegach na lOOm , 400m, w sztafecie 4 x lOOm w skoku w dal. Na I Akademickich Mistrzostwach Polski w 1968 roku zdobyła złoty medal w biegu na 800m , srebrny na 400m brązowy w sztafecie 4x1OOm. Była najlepszą biegaczką wśród polskich studentów na dystansie 400 i 800m. Po ukończeniu Uczelni w 1975 roku została nauczycielką w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Krakowie. Wróciła też do czynnego uprawiania sportu po przerwie spowodowanej urodzeniem i wychowywaniem córki Elżbiety. Startowała w barwach „Hutnika”, do 1986 roku występowała w reprezentacji Polski. Aż pięciokrotnie stawała na najwyższym podium Mistrzostw Polski w maratonie /1981,1982,1983,1984,1987/, zdobyła też tytuł Mistrza Polski w biegu na 20km /1982/. W 1985 roku wzięła udział w drużynowym Pucharze Europy w maratonie. Indywidualnie zajęła 31 miejsce, drużyna Polski uplasowała się na 6 pozycji. W 1988 roku będąc jeszcze czynną zawodniczką wzięła udział w Mistrzostwach Europy weteranów w maratonie / dla zawodniczek powyżej 35 lat/. Była pierwsza na mecie osiągając czas 2,52,29. Wyróżniona Złotą odznaką AZS, medalem Zasłużony Mistrz Sportu.

 

Adam Bezeg, (23.12.1929 w Rybnik – 30.05.2012, Rybnik), lekkoatleta (skok wzwyż, w dal, tyczka, trójskok),

Absolwent WSWF Kraków (1953).Pracownik naukowy (1953-1971). Wszechstronny sportowiec. Zawodnik  AZS Kraków (1950-61), uczestnik AMŚ w Turynie (1959),  trener AZS Kraków (1953-70), wychowawca wielu czołowych zawodników, mistrzów i medalistów Polski w skoku wzwyż – w tym olimpiczyków, Jarosławę Jóźwiakowską, Piotra Sobottę, Edwarda Czernika. Trener kadry narodowej, działacz sportowy KU AZS WSWF Kraków, ZŚ AZS Kraków i AZS AWF Katowice.

 

Andrzej Białas, (26.07.1936, Kraków), koszykarz,  absolwent fizyki UJ (1958), prezes AZS UJ (1957-56), zawodnik AZS UJ i AZS Kraków.

Doktoryzował się w 1962 r. w zakresie ogólnej teorii względności. Habilitację uzyskał w 1966,  a 20 lat później został profesorem zwyczajnym w Instytucie Fizyki UJ; pracował również w krakowskim Instytucie Fizyki Jądrowej PAN. Jest członkiem krajowym rzeczywistym  Polskiej Akademii Nauk i członkiem krajowym czynnym Polskiej Akademii Umiejętności, a od 2000 r. prezesem Polskiej Akademii Umiejętności. Wcześniej, w latach 1991 – 1993 był przewodniczącym Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, w październiku 2009 otrzymał zaszczytny tytuł Profesora Honorowego Uniwersytetu.

W okresie studiów, w drugiej połowie lat 50-tych był zawodnikiem sekcji piłki koszykowej AZS Kraków i Klubu Uczelnianego AZS. Przez jedną kadencję w latach 1957 – 1958 był prezesem Klubu Uczelnianego AZS Uj. Był współorganizatorem kontaktów sportowych AZS Uniwersytetu Jagiellońskiego z uniwersytetami w Cambridge i w Pradze. Były to pierwsze udane próby nawiązania kontaktów sportowych z uczelniami zachodnimi po II wojnie światowej. Od 2010 roku pełni funkcję przewodniczącego Rady Koła Seniorów AZS Kraków. W czasie Jego kadencji odbył się Jubileusz 20-lecia Koła Seniora AZS Kraków została wydana II część monografii AZS Kraków i  specjalne wydanie Akademickiego Przeglądu Sportowego. Została ufundowana statuetka Złotego Gryfa AZS przyznawana za wybitne osiągnięcia organizacyjne i sportowe na rzecz AZS Kraków.

 

Krzysztof Bieda (11.11.1941, Limanowa), szermierz, florecista, reprezentant Polski.

Zawodnik KKS Kraków w latach 1950-1963, mistrz Polski juniorów w 1961 r. W kwietniu 1961 roku miał wystąpić w Duisburgu w mistrzostwach świata juniorów, jednak organizatorzy z przyczyn politycznych ( nie uznający państwa NRD) zażądali aby walczący juniorzy wystąpili bez emblematów swych krajów i zapowiedziano, że podczas dekoracji zwycięzców nie będą wciągane na maszt flagi narodowe i nie będą grane hymny narodowe. Wobec takich przedziwnych warunków, reprezentacje Polski, ZSRR, Węgier i NRD zrezygnowały z udziału w mistrzostwach świata i wystąpili w turnieju w stolicy NRD w Berlinie. Z relacji tygodnika Sportowiec cytujemy „znakomicie spisali się polscy floreciści, a wręcz doskonale walczył krakowianin Bieda, potwierdzając swój talent. Gdyby doszło do pełnej obsady turnieju to będąc w takiej formie walczyłby o tytuł mistrzowski”.

Studiował na Wydziale Architektury PK (1959-65) uzyskując tytuł magistra inż. architektury. Po studiach pracował jako projektant w Wiedniu w biurze architektonicznym specjalizującym się w projektowaniu obiektów dla komunikacji. Uczestniczył m.in. w opracowaniu projektów architektonicznych dla portów lotniczych w Stuttgarcie i Tegel w Berlinie Zachodnim. W tym okresie interesował się związkami architektury i komunikacji – problem ten stał się głównym tematem Jego późniejszych prac badawczych.

W 1967 r. rozpoczął pracę na Wydziale Architektury PK w Instytucie Urbanistyki i Planowania Przestrzennego, kierowanym wówczas przez prof. Witolda Cęckiewicza. Do roku 1987 pracował jako nauczyciel akademicki, kolejno obejmując stanowiska od stażysty do docenta. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1974, a stopień doktora habilitowanego – w roku w 1982. Obydwa zostały nadane przez Radę Wydziału Architektury PK.

Istotnym wydarzeniem w Jego karierze naukowej było stypendium Fundacji Aleksandra Humbolda w RFN (konkurs). Jako stypendysta podjął pracę w Katedrze Urbanistyki na Uniwersytecie Technicznym w Darmstadt.(1975 – 1976) oraz w 1982 r.) co pozwoliło Mu prowadzić badania nad zagadnieniem związków komunikacji i struktury przestrzennej miast w kraju o wysokim już wówczas stopniu zaawansowania procesów urbanizacji i motoryzacji.

W roku 1984 został prodziekanem Wydziału Architektury PK. W 1987 r, wyjechał do Australii, gdzie podjął pracę na uczelni początkowo w Tasmanian State Instiitute of Technology, a następnie na University of Tasmania. Ponad dziesięcioletni pobyt w Australii pozwolił Mu bliżej poznać system nauczania uniwersyteckiego w krajach anglosaskich. Na uniwersytecie pełnił szereg funkcji dydaktycznych i administracyjnych m.in. był dziekanem Wydziału Architektury (1995-96) oraz koordynatorem wyższych stopni naukowych.

Po powrocie do kraju w 1997 r. podjął ponownie pracę w Instytucie Projektowania Urbanistycznego na Wydziale Architektury PK, od roku 1998 na stanowisku profesora PK. Był kierownikiem Zakładu, a następnie Katedry Kształtowania Przestrzeni Komunikacyjnych na Wydziale Architektury PK. Od czerwca 1999 do maja 2000 pełnił funkcję architekta miasta w Urzędzie Miasta Krakowa. W okresie 2006 – 2003 pełnił funkcję prorektora ds. Współpracy Zagranicznej i Regionalnej PK. Nadal uprawia sport, głównie narciarstwo i gra w tenisa, W 1995 r. w Australii wystawiał akwarele.

 

Maciej Bieda (23.02.1935, Limanowa – 7.09.2005, Kraków).nauczyciel wychowania fizycznego, lekkoatleta, Skok o tyczce), trener

W Limanowej rozpoczynał bogatą karierę sportową. Następnie kontynuował ją w szkole średniej (Technikum Energetyczne w Krakowie). W 1955 r. wstąpił na wydział wychowania fizycznego Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie i rozpoczął treningi w klubie sportowym AZS pod kierunkiem trenera I klasy Adama Bezega. Przez cały okres studiów reprezentował barwy pierwszoligowego AZS Kraków w skoku o tyczce, biegach sprinterskich, sztafecie 4×100 m. Dyplom magistra uzyskał w 1959 r. broniąc rozprawę magisterską pod kierunkiem dr Pawła Stoka, koszykarza, olimpijczyka, medalisty mistrzostw Europy. Pracę nauczyciela wychowania fizycznego rozpoczął w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie jednocześnie pełniąc obowiązki wizytatora metodyki wychowania fizycznego w kuratorium okręgu szkolnego. Uczył również w szkole podstawowej nr 90. Po ukończeniu specjalizacji lekkiej atletyki i kierunku trenerskiego został trenerem kadry narodowej w skoku wzwyż. Jego zawodniczki Jarosława Jóźwiakowska, Dorota Berezowska, Barbara Owczarek, Iwona Ronczewska, Mirosława Sałacińska, Magdalena Baranowska odnosiły wiele sukcesów sportowych na arenie ogólnopolskiej i międzynarodowej. Największy sukces odniosła Jarosława Jóźwiakowska, która na olimpiadzie w Rzymie w 1960 r. zdobyła srebrny medal olimpijski w skoku wzwyż. Pracując w Studium Wychowania Fizycznego był trenerem wielu sekcji sportowych, jego zawodnicy i zawodniczki biorąc udział w trzynastu kolejnych akademickich mistrzostwach Polski zdobywali wielokrotnie tytuły mistrzów Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych. Za swoje osiągnięcia trenerskie został odznaczony złotą odznaką AZS (1967), złotą odznaką Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (1967), srebrną i złotą odznaką Polskiego Komitetu Olimpijskiego, odznaką zasłużonego działacza kultury fizycznej (1978), Złotym Krzyżem Zasługi (1980), Kawalerskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski (1990). Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu w Staniątkach.

 

Elżbieta Bieniek – Kuleszyńska (10.06.1951, Kraków), lekkoatletka, sprinterka.

Zawodniczka AZS PK i KS „Hutnik” (1965 – 1972). Karierę sportową rozpoczęła w XI LO, gdzie wychowania fizycznego uczył trener „Hutnika”, były reprezentant Polski w biegu na 110 m ppł. Cezary Kuleszyński. Trener namówił ją do biegania i wkrótce znalazła się w kręgu zainteresowań trenerów kadry narodowej. Została reprezentantką kraju w trójmeczu Polska – NRD – Rumunia juniorów, w którym wygrała bieg na 200 m. W 1969 r. we Wrocławiu została mistrzynią Polski juniorów w biegu na 200 m oraz zdobyła złoty medal na tym samym dystansie podczas Spartakiady Młodzieży w Lublinie W 1970 r. została objęta centralnym szkoleniem olimpijskim. Rozpoczęte studia chemiczne na PK w 1969 roku stanowiły pierwszoplanowy cel dla zawodniczki i świadomie zrezygnowała z obowiązkowych zgrupowań w kadrze. Po ukończeniu studiów (1975) wiele lat przepracowała w Ośrodku Badawczo – Rozwojowym Budowy Urządzeń Chemicznych i Chłodniczych „CEBEA” w Krakowie, prowadziła też własną działalność gospodarczą z zakresu ochrony środowiska. Posiada międzynarodowe uprawnienia do przeglądów ekologicznych. Od 2003 r. jest sędzią lekkiej atletyki posiadającą II licencję, sędziowała m. in. mistrzostwa świata juniorów w Bydgoszczy (2008). Aktualnie pełni funkcję wiceprzewodniczącej Małopolskiego Kolegium Sędziowskiego Lekkiej Atletyki.

Adam Bodzioch (31 X 1967), hokeista, nauczyciel wychowania fizycznego.

Zawodnik „Cracovii”, reprezentował barwy narodowe podczas Zimowej Uniwersjady w Zakopanem (1993) zajmując z drużyną 5 miejsce w turnieju hokejowym. Absolwent krakowskiej AWF (1993 ). W 2001 r. rozpoczął pracę w Centrum Sportu i Rekreacji PK. Oprócz dydaktyki w 2005 r. objął opieką trenerską sekcję kulturystyki mężczyzn AZS PK, która z biegiem czasu przekształciła się w sekcję trójboju siłowego. Sekcja ta wielokrotnie zdobywała doskonałe wyniki w Akademickich Mistrzostwach Małopolski (3-krotne mistrzostwo, 5-krotne wicemistrzostwo, 2-krotnie trzecie miejsce oraz wiele zwycięstw indywidualnych w poszczególnych kategoriach wagowych oraz klasyfikacji open). Od 2007 r. sekcja trójboju siłowego AZS PK występując w Akademickich Mistrzostwach Polski zdobyła 7 medali indywidualnych i 1 medal drużynowy co jest sporym osiągnięciem zważywszy, że startuje w tych mistrzostwach ponad 50 uczelni z całej Polski. Ostatnio sekcja wzbogaciła się o 1 medal srebrny zdobyty w mistrzostwach Polski seniorów. W ciągu 13 letniej pracy trenerskiej przez trzy lata prowadził sekcję piłki nożnej AZS PK z którą wywalczył złoty medal w akademickich mistrzostwach Małopolski. Reaktywował też sekcję unihokeja, która po ponad dwu-rocznej działalności przestała istnieć z braku chętnych. W trakcie pracy dydaktycznej i trenerskiej nie zaniedbywał własnego rozwoju, ciągle podnosił swoje kwalifikacje zawodowe uczestnicząc różnych kursach i szkoleniach organizowanych przez Centralny Ośrodek Szkolenia Zawodowego Nauczycieli Szkół Wyższych, Polską Akademię Sportu, Szkołę Żeglarską Koga Jachting, Centrum Sportu i Rekreacji PK.

 

Mieczysław Bień (25.03.1958,Tarnów), pasjonat sportów wodnych zwłaszcza pływania i żeglarstwa.

Wielokrotny mistrz okręgu krakowskiego młodzików i juniorów w pływaniu. W okresie studiów na Wydziale Transportu PK w latach 1977 – 1982 działał w KU AZS PK, był zawodnikiem i kierownikiem sekcji pływackiej (trener Zbigniew Kucia). W 1982 r, zdobył wraz z kolegami tytuł drużynowego mistrza Polski uczelni technicznych w pływaniu. Jeden z budowniczych Ośrodka Sportów wodnych PK w Żywcu, wieloletni instruktor żeglarski.

Po studiach wrócił do rodzinnego miasta gdzie pracował w przedsiębiorstwach komunalnych. W latach 1990-1994 oraz 2002-2006 pełnił funkcję prezydenta miasta Tarnowa, Za jego pierwszej kadencji wybudowano obwodnicę północną i południową, uruchomiono grupową oczyszczalnię ścieków, za drugiej kadencji miasto Tarnów uzyskało Certyfikat Jakości Zarządzania Miastem ISO 9000, uzyskało środki z Unii Europejskiej na całkowitą przebudowę systemu wodno-kanalizacyjnego.

W latach 2007-2013 był administratorem Ośrodka Szkoleniowo-Wypoczynkowego PK w pałacu w Janowicach. Obecnie pracuje w Specjalistycznym Szpitalu im, Edwarda Szczeklika oraz zarządza i przygotowuje do rewaloryzacji Pałac w Janowicach z ramienia ZAIKS w Warszawie.

W 1999 r. został laureatem złotej księgi wychowanków PK.

 

Leon Biskup (19.01.1961.Prudnik), gimnastyk, absolwent Instytutu Sportu w Sankt Petersburgu (1986) i AWF Wrocław (1991).

Reprezentant Polski juniorów i seniorów (1976-78). Trener klasy mistrzowskiej, trener kadry narodowej (1993-98). Wiceprezes PZG ds. gimnastyki męskiej (2003), doprowadził drużynę AZS AWF do mistrzostwa Polski (2008). Przed Igrzyskami w Rio otrzymał nominację na sędziego międzynarodowego i wystąpił w tej roli w Rio 2016.

 

Jan Blecharz (16.01.1954, Okocim), lekkoatleta (biegi średnie).

Absolwent psychologii UJ. Zawodnik AZS UJ i AZS Kraków (1973-78). Wówczas najlepszy biegacz UJ na średnim dystansie. Uczestniczył niemal we wszystkich zawodach organizowanych przez AZS UJ od Biegów Juwenaliowych, aż po MP uniwersytetów osiągając szereg zwycięstw. W AZS Kraków trenował pod opieką J. Żurka. Pracownik naukowy katedry Psychologii AWF Kraków. Jako trener psycholog współpracował między innymi z Adamem Małyszem, Renatą Maurer i łyżwiarzami Danutą Zagórską i Marianem Siudkiem.

 

Marcin Bohdan (19.03.1971,Sosnowiec), piłkarz, medalista mistrzostw Polski uczelni technicznych.

Zawodnik AZS PK w latach 1999-2001, srebrny medalista mistrzostw Polski uczelni technicznych – Błażejewko 94’ i brązowy medalista halowych mistrzostw Polski uczelni technicznych Rzeszów 93’, Gliwice 95’. Organizator wielu imprez sportowych.

 

Piotr Bora (2.03.1964, Jasło), lekkoatleta (skok wzwyż).

Absolwent AWF Kraków (1987). Zawodnik AZS AWF Kraków (1983-87), a następnie trener AZS AWF Kraków (1987-94 i 2006-2010). Wychował olimpijczyków: sprintera Dariusza Kucia, skoczka w skoku w dal Marcina Straszaka, mistrzów Polski, skoczka wzwyż Aleksandra Waleriańczyka i sprintera Mateusza Plutę. Pracownik naukowo-dydaktyczny AWF Kraków (1987 – 2011).

 

Mieczysław Borek (4.04.1933, Kraków), lekkoatleta, sprinter.

Zawodnik Cracovii (1951-1953) i krakowskiego AZS (1953-1962), należał do czołówki krajowej, srebrny i brązowy medalista MP w sztafecie 4×100 m, indywidualnie był siódmym zawodnikiem w Polsce w biegu na 100 m (1958). Dwukrotnie był akademickim wicemistrzem Polski. Rekordy życiowe na bieżni żużlowej w biegu na 100 m – 10,7 s (1956), bieg na 200 m – 21,9 s (1960). Studia na Wydziale Komunikacji rozpoczął w 1951 r., ze względu na karierę sportową przerwał je po dwóch latach, dokończył je na Politechnice Gliwickiej . Pracował w strukturach PKP, do przejścia w 1990 r. na emeryturę. Członek Koła Seniorów AZS

 

Mirosław Boryczko (9.10.1955,Tarnów), uprawiał siatkówkę, narciarstwo i windsurfing.

 

Występował w ZKS „Unia” Tarnów i AZS PK. W latach 1980-82 prezesował KU AZS PK. Mimo trudnego okresu w działalności AZS (stan wojenny) przeprowadzono Mistrzostwa Politechniki w narciarstwie oraz mistrzostwa Polski Politechnik w narciarstwie. Za jego kadencji Klub AZS PK jako jedyny w Polsce otrzymał sztandar od władz uczelni w uznaniu dokonań w zakresie upowszechniania sportu wśród studentów i pracowników uczelni, Przez dwie kadencje był wiceprezesem ZŚ AZS Kraków i członkiem Zarządu Głównego AZS. Obecnie działa w organach rewizyjnych AZS Kraków. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK uzyskując 14.11.1984 r. tytuł magistra inżyniera budownictwa. Pracuje jako wykładowca w Katedrze Konstrukcji Metalowych Wydziału Inżynierii Lądowej. Aktywnie działa w Polskim Związku Inżynierów i Techników pełniąc funkcję wiceprzewodniczącego Oddziału Małopolskiego PZIiT, w Małopolskiej Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa pełni funkcję skarbnika i jest członkiem władz krajowych PIIB. Ostatnio został wybrany prezesem Klubu Sportowego „Bieżanowianka”. Żona Małgorzata również była działaczką AZS PK, nadal należy do czołowych narciarek wśród pracowników PK, pełni również funkcję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.

 

Zdzisław Bromek (18.11.1945, Kraków), wioślarz, olimpijczyk.

Absolwent AGH (1969) i AWF Poznań (1986), w AZS Kraków od 1962, przez 11 lat wiosłował na różnych torach regatowych świata będąc członkiem kadry narodowej, trener wioślarstwa.

Największy sukces sportowy osiągnął na IO w Meksyku (1968) zwyciężając w finale B i zajmując ostatecznie siódme miejsce.  W ME w Klagenfurcie (1969) uplasował się na dziewiątym miejscu, w MŚ w kanadyjskim Saint-Catharines (1970) zajął dziesiąte miejsce. Dwudziestokrotny mistrz Polski w jedynce (1968-1974, 1976), w dwójce podwójnej (1966-68, 1970-71, 1977-78), w czwórce podwójnej (1974-1978). Wyróżniony medalem „100 lat polskiego Wioślarstwa”, Członek Honorowy AZS Kraków (1999)

 

Anna Bujak – Waga – Popieluch (29.04.1927, Zakopane – 3.02.2008, Zakopane), narciarka alpejska.

Zawodniczka SNPTT, WKS Zakopane, AZS Zakopane, Wisły – Gwardii Zakopane. Startowała w latach 1945-1957 (łącznie przez 12 lat). Brązowa medalistka akademickich mistrzostw świata w 1951 r. (Poiana – Rumunia), 9-krotna mistrzyni Polski (1946 – zjazd; 1948 –zjazd, kombinacja alpejska, 1949 – slalom, 1950 – zjazd, 1953 – zjazd, , slalom gigant, 1954 – slalom, kombinacja), 8-krotna wicemistrzyni Polski (1946 – kombinacja, 1948 – slalom, 1950 – kombinacja, 1951 – zjazd, kombinacja, 1954 – slalom gigant, 1955 – slalom, 1956 – slalom gigant, 11-krotna brązowa medalistka mistrzostw Polski. Zakończyła karierę sportową w marcu 1959 r. podczas mistrzostw Polski na Skrzycznem, na których zajęła trzecie miejsce w biegu zjazdowym swojej koronnej konkurencji. Jednocześnie obok narciarstwa rozwijała się, zdobywała wykształcenie i ukończyła wydział architektury na Politechnice Krakowskiej, uzyskując dyplom inżynierski. Po zakończeniu kariery sportowej zajęła się pracą zawodową. Była osobą lubianą i szanowaną.

 

Magdalena Bujak – Lenczowska (8.10.1935, Warszawa) narciarka klasyczna, reprezentantka Polski.

Zawodniczka AZS Zakopane (1952-62). Akademicka wicemistrzyni świata w biegu sztafetowym 3×5 km (Uniwersjada w Villars – Szwajcaria (1962 r.), 2-krotna brązowa medalistka MP w sztafetach 3×5 km w 1957 i 1960 r., wielokrotna medalistka AMP. W latach 1953 – 58 studiowała na Wydziale Budownictwa Wodnego uzyskując w lipcu 1958 r. tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego śródlądowego. Od 1958 r. pracowała w Zarządzie Inwestycji Budowy Zbiorników Wodnych na rzece Sole jako inspektor nadzoru oraz przy realizacji zbiorników wodnych w Czorsztynie.

 

Marian Bukowiec (12.08.1943, Krosna pow. Limanowa) lekkoatleta, biegi długie.

Absolwent WSWF Kraków (1965) i WSP Kraków (1973). Zawodnik AZS Kraków (od 1962 r.) w biegach długodystansowych (3000 m z przeszkodami, 5000 m). Uczestnik Uniwersjady w Budapeszcie (1965), w biegu na 5000 m zakwalifikował się do półfinału, po czym odpadł z dalszej rywalizacji. Kierownik Wyszkolenia w Klubu AZS AWF Kraków (1976-77), członek ZŚ AZS (1979-82), członek Zarządu Klubu AZS AWF (1980-85, 1991-99). Nauczyciel wychowania fizycznego AGH (od 1965 r.), jednocześnie trener sekcji lekkoatletycznej AZS Kraków. Od 1974 r. w AWF Kraków, po uzyskaniu tytułu doktora habilitowanego pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji we władzach AWF (dziekana, prorektora ds. studenckich, rektora uczelni). Rektor AWF Kraków (1.09.1999 – 31.08.2004). Członek Honorowy AZS Kraków (1999).

 

Bartłomiej Całka (27.12.1973, Kraków) narciarz alpejczyk, mistrz Polski.

Zawodnik AZS Zakopane, członek kadry narodowej w latach 1992-1999, mistrz Polski w 1994 w kombinacji alpejskiej, trzykrotny wicemistrz Polski w slalomie gigancie (1993, 1994) i super gigancie (1994), w MP w 1990 r. zajął 4 miejsce w slalomie gigancie. Dwukrotnie startował w Uniwersjadach: w Zakopanem w 1993 r., (slalom gigant – 46 miejsce); Muju-Chonju w 1997 r.( slalom specjalny – 28, slalom gigant- 46). Dwukrotnie startował w Pucharze Świata. Z powodu kontuzji nie wystąpił na olimpiadach w Albertville (1992) i Lillehamer (1996). Studiował na Wydziale Architektury PK.

 

Krzysztof Całka (1.10.1946, Poręba Spytkowska), narciarz alpejczyk, menadżer sportowy, honorowy członek AZS.

W okresie studiów zawodnik sekcji narciarskiej AZS PK (1969-1973). Od początku kariery zawodowej związany z AZS Zakopane. Dzięki jego inicjatywom stworzono znakomicie funkcjonujący klub AZS, zarówno w środowisku zakopiańskim, jak i dzięki współpracy z krakowską AWF, w środowisku akademickim. Od 1993 r. pełnił funkcję prezesa (1993-1995, 2007-2009), wiceprezesa AZS Zakopane. Współtwórca wysokiej pozycji AZS Zakopane w rywalizacji w sporcie dzieci i młodzieży , jak również w rywalizacji ogólnopolskiej i światowej. Współorganizator zawodów w ramach AMP w narciarstwie alpejskim i snowboardzie. Kieruje przygotowaniami i organizacją Memoriału im. Kornela Makuszyńskiego „Koziołek – Matołek”, największej w Polsce imprezy narciarskiej dla dzieci, organizowanej w narciarstwie alpejskim, biegowym i skokach. Uczestniczył w przygotowaniach sportowych i organizacyjnych do udziału polskiej reprezentacji w zimowych uniwersjadach, współorganizator Zimowych Uniwersjad w Zakopanem w 1993 i 2001 roku. Studiował na Wydziale Mechanicznym PK – kierunek samochody i ciągniki w latach 1969-1973.

 

Leontyna Czarlińska z d. Gadzińska (15.12.1919, Widynów pow. Śniatyń), siatkarka, gimnastyczka, nauczyciel wychowania fizycznego, trener siatkówki II klasy.

Absolwentka Studium WF UJ (1949). Była nauczycielem wychowania fizycznego w Studium Wychowania Fizycznego PK od 1.09.1951 i pracowała aż do przejścia na emeryturę. Oprócz zajęć dydaktycznych ze studentami trenowała sekcję piłki siatkowej kobiet (od 1954 r.), sekcję pływacką (od 1962 r.) Klubu Uczelnianego AZS. Siatkarki wywalczyły w 1968 roku tytuł mistrza tytuł mistrza Polski uczelni technicznych.

 

Mieczysław Chrzanowski (3.01.1923, Wolica k. Nowego Sącza – 2.11.1976, Kraków), absolwent Studium WF UJ (1950 – tytuł magistra uzyskał we Wrocławiu), nauczyciel wychowania fizycznego WSE Kraków (1954-55), następnie w Wyższej Szkoły Rolniczej Kraków (1955-76), kierownik Studium WF AR (1955-1976). Działacz AZS Kraków, członek Prezydium Zarządu Środowiskowego AZS.

 

Jerzy Ciesielski (12.02.1929, Kraków – 9.10.1970, Chartum), koszykarz, wioślarz, kajakarz, pływak, narciarz

Absolwent krakowskiej WSWF (1951 r.) i Wydziału Budownictwa Lądowego PK (dyplom inżynierski 1952 r.). Nauczyciel akademicki PK (od I 1957 r.), doktorem nauk technicznych został w 1960 r., habilitował się w 1968 r, W czasie studiów uprawiał koszykówkę w I-ligowej Cracovii, był też zawodnikiem sekcji wioślarskiej krakowskiego AZS, wiosłował na jedynce pod okiem trenera Jana Bujwida. W regatach o mistrzostwo Polski w Bydgoszczy (1948) zdobył tytuł wicemistrza Polski w jedynkach nowicjuszy oraz tytuł wicemistrza AZS w jedynkach pół-wyścigowych we Wrocławiu (1948). W tymże roku otrzymał tytuł „wicekróla sezonu” i został uhonorowany pamiątkowym żetonem za prze-wiosłowanie 1127 km. Więcej prze-wiosłował D. Csaba (1526 km). W czasie studiów był jednym z założycieli grupy studenckiej działającej przy duszpasterstwie sąsiadującej z politechniką parafii Św. Floriana, gdzie zaprzyjaźnił się z księdzem Karolem Wojtyłą. Z biegiem lat stworzyli Oni niezwykłą grupę określaną mianem „środowiska”, a Jerzy Ciesielski uznany został za nieformalnego przywódcę tej grupy. Wraz z żoną, Danutą Plebańczyk, absolwentką krakowskiej WSWF organizował spływy kajakowe, obozy narciarskie w których brali udział studenci krakowskich uczelni zgrupowani w duszpasterstwie akademickim kierowanego przez ks. dra Karola Wojtyłę, następnie biskupa i arcybiskupa krakowskiego. We wrześniu 1969 r. wyjechał na trzy lata do Chartumu (Sudan) jako wykładowca tamtejszego uniwersytetu. Zginął tragicznie wraz z dwójką dzieci w wyniku katastrofy statku na Nilu. Obecnie w kościele katolickim toczy się Jego proces beatyfikacyjny.

 

Roman Ciesielski (04.11.1924, Kraków – 09.06. 2004, Wrocław), koszykarz, piłkarz ręczny, wioślarz, nauczyciel akademicki, rektor PK, senator RP.

Podczas okupacji niemieckiej był żołnierzem Oddziału Partyzanckiego „Żelbet” Armii Krajowej. Po zakończeniu wojny podjął studia na nowo tworzących się wydziałach politechnicznych Akademii Górniczej. Uprawiał zawodniczo koszykówkę i piłkę ręczną 11-osobową w KS „Cracovia” oraz wioślarstwo w AZS. Występował wraz z koszykarzami „Cracovii” w I lidze (1949-1953), rozegrał 89 spotkań ligowych, przez wiele lat był kapitanem drużyny. W 1948 r. pierwszy raz został powołany do reprezentacji Polski w koszykówce, łącznie rozegrał siedem spotkań w reprezentacji. Jego trenerem wioślarstwa w AZS był Jan Bujwid. Wystąpił w regatach o MP w 1949 r. jako szlakowy we wrocławskiej czwórce AZS zdobył trzecie miejsce i brązowy medal. Liczne występy i treningi starał się godzić z nauką na Wydziale Budownictwa Lądowego. Będąc jeszcze studentem został zatrudniony na stanowisku asystenta w katedrze Statyki i Wytrzymałości Materiałów PK, gdzie pracował pod kierunkiem prof. Izydora Stella-Sawickiego, jednego z założycieli PK. Na tej uczelni przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej. Profesorem nadzwyczajnym został mianowany w roku 1962, a profesorem zwyczajnym w roku 1974. W latach 1972-1975 pełnił funkcję prorektora PK. W roku 1981 został wybrany rektorem PK i po roku, w lipcu 1982 , w okresie stanu wojennego, odwołany przez władze z tej funkcji. Był pierwszym przewodniczącym Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1982-1985). W czerwcu 1989 r. wybrano go na senatora RP, funkcję  tę pełnił do 1991 roku. W 1971 r. został członkiem korespondentem, a w 1983 r. członkiem rzeczywistym PAN, 1987-1998 był członkiem Prezydium PAN (1987-1988). Od roku 1989 był czynnym członkiem reaktywowanej Polskiej Akademii Umiejętności. Autor ponad 600 publikacji naukowych, w tym kilkunastu monografii i podręczników akademickich. Doktor honoris causa PK (1995

Odznaczony m. in. Krzyżem Wielkim OOP, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Komandorskim OOP, a także Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej. Wyróżniony także Medalem Kalos Kagathos oraz Nagrodą Solidarni w sporcie.

Prof. Roman Ciesielski wraz z małżonką pochodzącą ze Lwowa Zofią z d. Frydlewicz, profesorem biologii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie należał do grona bliskich przyjaciół Ojca Świętego Jana Pawła II, a przyjaźń ta zrodziła się w początkach duszpasterstwa akademickiego w parafii św. Floriana w Krakowie, gdzie rozpoczął swą pracę ze studentami młody ks. Karol Wojtyła.

 

Janina Cięszki, z domu Czerwińska (11.04.1954, Przemyśl), urodziła się . w Przemyślu, w rodzinie ziemiańskiej spod Lwowa. Rodzice uciekali przed bandami UPA, zostawili

spory majątek, jako repatrianci zamieszkali pod Przemyślem. Od najmłodszych lat interesowała się sportem, czynne jego uprawianie zaczynała od lekkiej atletyki. W I Liceum Ogólnokształcącym im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu reprezentowała szkołę w rozgrywkach międzyszkolnych w piłce ręcznej i koszykowej, należała też do klubów MKS i Polonia Przemyśl. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie uzyskując 14 czerwca 1977 r. tytuł magistra wychowania fizycznego. Uzyskała również specjalizację instruktora piłki koszykowej u jednego z najlepszych w Polsce trenerów piłki koszykowej Jana Mikułowskiego. Pracę zawodową jako nauczyciel wychowania fizycznego rozpoczęła w szkole podstawowej nr 33, która w tym okresie była szkołą ćwiczeń Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, a od 1 sierpnia 1978 w szkole podstawowej nr 5. Jej wysokie kwalifikacje i zaangażowanie w pracy sportowej z młodzieżą spowodowały zatrudnienie jej od 1 października 1979 r. jako nauczyciela przedmiotu w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Uczelni. Przez cały okres pracy zawodowej wykazuje wiele inicjatywy i pełne zaangażowanie w wykonywaną pracę. Stale podnosi swoje kwalifikacje zawodowe. W 1986 r. uzyskała kwalifikacje pomocnika instruktora PZN, w 1996 r. instruktora narciarstwa PZN, w 2003 r. ukończyła szkolenie carvingowe oraz unifikacji instruktorów narciarstwa i nauczycieli Studium WFiS w Zakopanem. W roku 1987 została wykładowcą, zaś w roku 1996 starszym wykładowcą Studium WFiS.

Wiele uwagi poświęca rozwojowi sportu wśród młodzieży akademickiej. Od samego początku pracy na Uczelni trenowała sekcje sportowe Klubu Uczelnianego AZS, najpierw sekcję piłki ręcznej kobiet, następnie sekcję piłki koszykowej kobiet. Po zawieszeniu sekcji narciarskiej w 1985 r. poczyniła wiele starań, które doprowadziły do reaktywowania jej w roku 1994. Prowadzi sekcję narciarską do dziś, trenuje również sekcję piłki koszykowej kobiet. Posiada duże umiejętności nawiązywania bezpośredniego kontaktu ze studentami, co w połączeniu dużą wiedzą fachową przynosi rezultaty. Jej największe sukcesy szkoleniowe to zdobycie w roku 1998 drugiego miejsca przez sekcję narciarską w mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w konkurencjach męskich i kobiecych, a w roku 2001 już mistrzostwa Polski. W roku akademickim 2002/03 prowadzona przez nią sekcja koszykówki kobiet wywalczyła brązowy medal w mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych.

Cała rodzina związana była ze sportem. Mąż Krzysztof, były koszykarz AZS i Wisły Kraków (w latach 70-76) pracował w Studium WFiS UJ, syn Dominik, absolwent prawa UJ był wybijającym się juniorem sekcji koszykówki TS Wisła, a następnie zawodnikiem sekcji koszykówki AZS UJ. Aktualnie jest na studiach doktoranckich UJ – kierunek amerykanistyka. Starszy brat, Tadeusz, zawodowy dyplomata (attache oraz sekretarz ambasady w Moskwie 1978-1983, konsul generalny w Chicago 1988-1990) był zastępcą kierownika sekcji koszykówki i wiceprezesem TS Wisła Kraków (1965-1978), od marca 2004 r. pełni funkcję prezesa krakowskiej Wisły SSA.

Dezsö Csaba  ( ), wioślarz, siatkarz.

Absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ, uczestnik mistrzostw Europy w Amsterdamie w dwójce podwójnej z R. Vereyem  (1949) – odpadli w eliminacjach. Sześciokrotny mistrz Polski w dwójce podwójnej (1945, 1946, 1948, 1949 – w osadzie z  R. Vereyem; 1947 – w osadzie z Janem Kostrzewskim, 1953 – w osadzie z Stanisławem Galewskim). Siedmiokrotny wicemistrz Polski w jedynce (1948, 1949, 1952), w dwójce podwójnej (1950, 1951, 1954, 1955 w osadzie  z S. Galewskim). Brązowy medalista w jedynce (1951).

 

Marek Czubała (2.04.1948, Kraków), lekkoatleta,(biegi średnie).

Absolwent krakowskiej AWF (1974). Zawodnik AZS Kraków (1967-77), wielokrotny medalista akademickich mistrzostw Polski w biegu na 800 i 1500 m, wielokrotny medalista mistrzostw Polski AWF w sztafetach 4×400 m, biegu na 1500 m. Nauczyciel wychowania fizycznego Akademii Rolniczej w Krakowie (1974-81), trener uczelnianej sekcji AZS lekkiej atletyki.

 

Andrzej Danek (28.05.1941, Busko Zdrój), siatkarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener I klasy siatkówki.

Absolwent Studium Nauczycielskiego Wychowania Fizycznego w Gdańsku (1959) oraz krakowskiej WSWF (1965). W czasie studiów aktywnie uczestniczył w życiu sportowym WSWF, był wiceprezesem AZS, zawodnik AZS Kraków (1962—1966). Jako trener prowadził I i II ligowy zespół siatkarek AZS Kraków (1966-1972 i 1980-1983) i męski zespół siatkówki AZS PK. W mistrzostwach Polski uczelni technicznych jego podopieczni zdobyli srebrny i brązowy medal. W Studium WFiS PK pracował od 1.10.1968 do 31.12.2006, pełnił funkcję zastępcy kierownika Studium ds. dydaktycznych (1988-1997).

 

Józef Danilczyk (06,08.1923, Grodno – 29.10.1972, Kraków), siatkarz, nauczyciel wychowania fizycznego.

Organizator Studium WF PK i jego pierwszy kierownik (1951 – 1972). instruktor i sędzia lekkiej atletyki, pływania i piłki ręcznej. Absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ (1948). Równolegle z kierowaniem Studium WF PK kierował Studium WF Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie (1951 – 1953). Ogromne są jego zasługi dla rozwoju wychowania fizycznego i sportu na politechnice, zwłaszcza w zakresie narciarstwa i żeglarstwa. Politechnika posiadała wówczas znikomą bazę sportową, w związku z tym zajęcia wychowania fizycznego odbywały się w wynajmowanych obiektach sportowych. Był inicjatorem obozów narciarskich i żeglarskich oraz budowy ośrodka żeglarskiego nad Jeziorem Żywieckim. Był współorganizatorem mistrzostw politechniki w narciarstwie. Po raz pierwszy zawody te zostały zorganizowane w 1953 r. przy pomocy zakopiańczyków studiujących na politechnice. Wkrótce stały się najpopularniejszą masową imprezą narciarską w Polsce. W niektórych latach miały charakter ogólnopolski i międzynarodowy. Był również członkiem Rady Trenerów oraz Prezydium Zarządu Okręgu AZS Kraków (1954), trenerem siatkówki AZS PK (1953 – 1954).

 

Tomasz Dara (09.02.1988, Bielsko Biała), snowboardzista, reprezentant Polski.

 

Zawodnik Klubu BSS Bielsko-Biała, startował na Uniwersjadzie w tureckim Erzurum (2011) zajął 15 miejsce w half-pipe. W latach 2008-2010 był w kadrze narodowej snowboardzistów. Brązowy medalista mistrzostw Polski (2011), brązowy medalista mistrzostw Holandii (2010), Studiował na Wydziale Architektury PK w latach 2009-2013. Jest czynnym architektem, prowadzi firmę Agresywny Architekt Tomek Dara.

 

Paweł Dawidek (22.06.1977, Zakopane). snowboardzista, reprezentant kraju.

Zawodnik AZS AWF Kraków/Zakopane, uczestniczył w Pucharze Świata w Kaprun w 1998 r., w Pucharze Europy w 1999 r. zajął 8. miejsce, trzykrotnie startował w Uniwersjadach: w Popradzie w 1999 r. (w gigancie zajął 27. miejsce a w SXB był 37.); w Zakopanem w 2001 r. (w SBX i w slalomie równoległym był 15.); w Tarvisio w 2003 r. (17. miejsce w gigancie). Studia rozpoczął w 2000 r. na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Elektroniki AGH. Na IV roku studiów otrzymał zgodę Dziekana Wydziału Inżynieryjnego PK na podjęcie studiów na PK jako drugiego kierunku.

 

Zdzisław Dąbrowski (18.02.1930, Mielec – 15.01.1983, Kraków), koszykarz, reprezentant kraju, trener, sędzia międzynarodowy koszykówki, nauczyciel wychowania fizycznego,

Do Krakowa przeprowadził się wraz z rodzicami w 1936 roku. W latach 1950 – 1954 studiował w krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, gdzie też uzyskał dyplom nauczyciela wychowania fizycznego i instruktora koszykówki. W 1965 roku uzyskał tytuł trenera koszykówki II klasy, a w 1970 roku trenera I klasy. Tytuł magistra wychowania fizycznego uzyskał w 1971 roku. Już w okresie studiów pracował jako instruktor koszykówki w Gwardyjskim Towarzystwie Sportowym „Wisła” Kraków, a w latach 1954 – 1960 jako kierownik wyszkolenia. Od 1960 roku był trenerem koszykówki w GTS „Wisła” i SKS „Podgórze”. W latach 1972 – 1980 pracował w Międzyuczelnianym Klubie Sportowym AZS Kraków na stanowisku kierownika Wydziału Sportowego. 1 września 1973 roku został zatrudniony jako nauczyciel wychowania fizycznego w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu przy Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie obejmując jednocześnie obowiązki trenera sekcji piłki koszykowej Klubu Uczelnianego AZS.

Błyskotliwą karierę sportową rozpoczął w okresie gimnazjalnym. W 1947 roku został zawodnikiem Sekcji Koszykówki GTS „Wisła”. Jego wielki talent sportowy i wysoki poziom umiejętności sprawiły, że już w pierwszym roku swojej kariery zawodniczej powołany został do kadry narodowej koszykarzy. W latach 1948 – 1957 – 69 razy reprezentował barwy narodowe w spotkaniach międzypaństwowych w piłce koszykowej, 3- krotnie uczestniczył w Akademickich Mistrzostwach Świata. Jako zawodnik posiadał wyjątkowe umiejętności strzeleckie. W latach 1951 – 1953 zdobywał tytuły ligowego króla strzelców. Znaczny był jego udział w zdobyciu przez zespół GTS „Wisła” tytułów mistrza Polski w koszykówce w 1954 roku oraz w innych licznych zwycięstwach. Przedwcześnie zakończona kariera sportowa z powodu trwałej kontuzji spowodowała, że został trenerem drużyny juniorów GTS „Wisła” zdobywając z tym zespołem trzykrotnie tytuł mistrza Polski i dwukrotnie wicemistrza kraju.

Swojej ulubionej dyscyplinie sportowej pozostał wierny do końca życia. Doskonała znajomość koszykówki sprawiła o uzyskaniu kwalifikacji sędziowskich w koszykówce. Jego wysokie kwalifikacje sędziowskie spowodowały, że w 1968 roku Międzynarodowa Federacja Koszykówki – FIBA – nadała mu uprawnienia sędziego międzynarodowego. Sędziował setki spotkań krajowych w ekstraklasie i licznych turniejach międzynarodowych. Jako sędzia międzynarodowy prowadził 150 spotkań, w tym 30 o puchar Europy. Obsługiwał też mistrzostwa Europy juniorów w Jugosławii i Uniwersjadę w Moskwie oraz szereg innych. Za całokształt osiągnięć sportowych i szkoleniowo – organizacyjnych otrzymał szereg wyróżnień i odznaczeń, m.in.: Tytuł Mistrza i Zasłużonego Mistrza Sportu, Medal 100-lecia Sportu Polskiego, Złotą Odznakę Polskiego Związku Koszykówki i Złotą Odznakę Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej. Zmarł nagle w Krakowie, tam też został pochowany na Cmentarzu  w Bronowicach.

 

Wanda Derendal-Kolka (24.11.1933, Kraków), siatkarka i lekkoatletka (sprint, skok w dal, skok wzwyż). Zawodniczka AZS PK i AZS Kraków (1952-1957). Członek kadry narodowej AZS (1953 r.), mistrzyni Krakowa w dwójkach siatkarskich z Janem Szarlińskim. Studiowała na Wydziale Budownictwa Wodnego PK (1951-1956), pracowała w Biurze Projektowym Budownictwa Kolejowego (1956-61), Krakowskim Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego (1961-1992) jako starszy projektant i kierownik pracowni wielobranżowej. Mąż Władysław Kolka (student AM Kraków, lekarz internista i kardiolog) był również siatkarzem, zawodnikiem zespołu AZS Kraków (1949-1956), który wówczas należał do ścisłej czołówki krajowej. Wnuczek Przemysław studiuje na drugim roku Wydziału Mechanicznego PK.

 

Jerzy Dietrich (30.10.1954, Kraków), judoka, instruktor i sędzia Polskiego Związku Judo.

Karierę zawodniczą rozpoczął po rozpoczęciu studiów na Wydziale Architektury PK u trenera Krzysztofa Rusiniaka, zainicjował i założył sekcję judo przy AZS PK będąc jej zawodnikiem i kierownikiem. Po uzyskaniu uprawnień instruktorskich prowadził treningi judo w AZS PK, AZS AM, AZS AR. Z jego inicjatywy reaktywowano sekcję judo w AZS Kraków. W 1978 r. został wybrany w skład Zarządu KU AZS PK i powierzono mu funkcję sekretarza, zaś w 1980 został wybrany do Zarządu Środowiskowego AZS Kraków. W celu podwyższenia swoich kwalifikacji instruktorskich rozpoczął studia we wrocławskiej AWF. Obecnie prowadzi sekcję judo i sambo jako trener II klasy. Był inicjatorem i założycielem pierwszej sekcji sambo w Polsce. Jako sambista jest wicemistrzem świata Masters w 2010 r.

W 1982 r. uzyskał absolutorium na PK, następnie reaktywował się w 1997 r. i po obronie egzaminu dyplomowego 14 XII 1998 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera architektury. Pracyje jako wykładowca na Wydziale Górnictwa i Geoinżynierii AGH. Pełni funkcję wiceprezesa Polskiego Związku Sambo.

 

Robert Dietrich (18.12. 1952, Kraków), pingpongista, działacz AZS PK.

Zawodnik sekcji tenisa stołowego KS „Nadwiślan” Kraków, AZS PK. W 1970 r. na mistrzostwach Polski juniorów zajął 4 miejsce. Po rozpoczęciu studiów na Wydziale Architektury PK wstąpił do AZS i był aktywnym działaczem. W ramach rozbudowy PK kierował grupą studentów, która wykonała projekt obiektów sportowo-rekreacyjnych w Czyżynach. Za zaprojektowanie i wykonanie tych obiektów 1976 r. otrzymał nagrodę Rektora PK. W czasie studiów pracował jako nauczyciel instruktor w Studium WFiS w latach 1977/78 do 1981/82 oraz w Krakowskim Szkolnym Ośrodku Sportowym (1982/83, Po egzaminie dyplomowym 30 I 1990 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera architektury.

 

Janusz Długopolski (03.06.1947, Nowy Sącz), narciarz i żeglarz.

Absolwent Wydziału Prawa UJ (1969). Od 1965 r. w AZS  UJ, jego wiceprezes (1967-68) i prezes (1968-70). Inicjator powołania sekcji żeglarskiej UJ (1966) Organizator Pierwszych MP Uniwersytetów w narciarstwie (1970). Członek Prezydium ZŚ AZS Kraków (1972-75), członek ZŚ AZS (1970-80), sekretarz ZŚ AZS ( 1976-77), wiceprezes ZŚ AZS (1977-78), założyciel Klubu Narciarskiego AZS Kraków (1976), członek ZG AZS (1976-81), członek GSK AZS (1987-91) i jego przewodniczący (1983-87), członek Koła Seniorów AZS Kraków (od 1992). Adwokat krakowski, członek Naczelnej Rady Adwokackiej (od 1994) i jej rzecznik dyscyplinarny (od 1997).

 

Jerzy Domański (12.01.1936, Radom), lekkoatleta (biegi średnie).

Absolwent chemii UJ (1959). Zawodnik AZS Kraków (1954-71). Czterokrotny brązowy medalista AMP: w sztafecie 4×400 m (1957), w biegu na 1500 m (1960, 1961, 1962),  dwukrotnie wystąpił w akademickiej reprezentacji Polski. Ośmiokrotny złoty medalista MP  weteranów. Trzykrotny rekordzista Polski weteranów na 1500 m (w różnych kategoriach wiekowych). Pracownik naukowy o specjalności biochemii. Doktorat uzyskał na UJ (1966). Pracował w Katedrze Biochemii Lekarskiej AM, następnie  w Zakładzie Biochemii AWF Kraków.

Stefan Dousa (11.11.1945, Będzin) wioślarz, profesor sztuk plastycznych na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej.

 

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Wioślarz, członek AZS od 1960 roku, uprawianie tej dyscypliny sportu rozpoczął we wrocławskim AZS. Od 1965 roku jest członkiem AZS Kraków, w czasie studiów był prezesem Klubu AZS krakowskich uczelni artystycznych. Po ukończeniu studiów zawsze sympatyzował z krakowskim AZS, wykonując bezinteresownie wiele prac z zakresu projektowania medali okolicznościowych AZS, znaczków okolicznościowych i jubileuszowych AZS. Przyjaciel młodzieży akademickiej, przeprowadzał liczne  konkursy artystyczne wśród studentów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, m. in. z okazji 100-lecia AZS konkurs na plakat. W 1983 roku był współautorem (z Antonim Porczakiem) pomnika profesora  Walerego Goetla na przystani wioślarskiej. Na tej przystani zaprojektował tablicę pamiątkową poświęconą wieloletniemu jej  naczelnikowi  „Kajtkowi” Kazimierzowi Pankowskiemu. Autor projektu znaczka Koła Seniorów AZS Kraków oraz awersu i rewersu i metalowego zwieńczenia drzewca  sztandaru Koła Seniorów AZS Kraków. Ostatnio zaprojektował statuetkę Złotego Gryfa AZS przyznawaną za wybitne osiągnięcia sportowe i organizacyjne środowiska krakowskiego. Jest niezwykle aktywnym działaczem Rady Koła Seniorów AZS Kraków i Politechniki Krakowskiej, dzięki jego inicjatywie powołana przy Kole Seniora Komisja Historyczna znalazła siedzibę w Muzeum Politechniki Krakowskiej. Z okazji Jubileuszu 70-lecia Politechniki Krakowskiej organizuje się dział sportu w Muzeum PK, który będzie gromadził zbiory muzealne nie tylko PK, ale również akademickiego ruchu sportowego Krakowa. Znaczącą formą Jego działalności jest przywracanie pamięci o wybitnych ludziach sportu akademickiego. Jest członkiem honorowym AZS Kraków, posiada liczne odznaczenia państwowe, resortowe i sportowe. Uchwałą XXVI Zjazdu AZS w 2016 r. otrzymał godność członka honorowego AZS.

 

Małgorzata Downar – Zapolska z d. Kardas (11.12.1968. Kraków), koszykarka, reprezentantka Polski, nauczyciel wychowania fizycznego.

Absolwentka krakowskiej AWF (2003), wychowanka krakowskiej „Wisły” (1979-2003), wypożyczona w latach 1995-1996 do „Olimpii” Poznań z którą zdobyła brązowy medal mistrzostw Polski. Natomiast z drużyną „Wisły” zdobywała medale: złoty (1988), srebrny (1992, 1999), brązowe (1995, 1997, 2000). Od 2012 roku pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w Centrum Sportu i Rekreacji PK. Trener koszykówki II klasy.

 

Przemysław Dragon (25.07.1980, Rabka), lekkoatleta.

Już jako uczeń Szkoły Podstawowej w Rabce rozpoczyna karierę sportową odnosząc liczne zwycięstwa  w biegach przełajowych szkół podstawowych regionu. Jego pierwszym trenerem był nauczyciel wychowania fizycznego Grzegorz Tupty, który przygotował go do zdobycia tytułów mistrza województwa nowosądeckiego w biegach przełajowych, w biegu ulicznym oraz w biegu na 1000 metrów. Będąc w ósmej klasie szkoły  podstawowej jego rekord życiowy wynosił 2:47,00. W szkole średniej biega krótkie dystanse pod okiem trenera kadry narodowej na mistrzostwach  świata juniorów Bogusława Wyleciała. Będąc zawodnikiem MKS Żywiec trenuje wspólnie z Piotrem Haczkiem, reprezentantem Polski w biegu na 400 metrów.  Wkrótce  zostaje powołany do kadry Makroregionu Śląskiego i zostaje najlepszym zawodnikiem makroregionu w biegu na 400 metrów. Wielokrotnie zdobył tytuły mistrzowskie w województwie bielsko-bialskim. Dwukrotnie startuje w mistrzostwach Polski juniorów plasując się na 15 i 14 miejscu. W halowych mistrzostwach Polski w Spale uzyskuje 10 miejsce, zaś w  Pucharze Polski w Lublinie zajął 4. miejsce. W lipcu 2000 roku zdaje egzaminy wstępne na studia historyczne naszej Uczelni i od października tego roku zostaje członkiem sekcji lekkoatletycznej Klubu Uczelnianego AZS. Jego trenerem zostaje Tokarz Ignacy, który przygotowuje go do startu w Akademickich Mistrzostwach Polski, które odbyły się w maju 2001 roku we Wrocławiu. W biegu na 200 m zdobył 3 miejsce Jego rekord życiowy  na 400 m został ustanowiony w 1988 r. i wynosi 49,96.

 

Wojciech Drozd (28.05.1988, Tarnobrzeg), koszykarz, prezes AZS PK.

Zawodnik sekcji piłki koszykowej KS Siarka Tarnobrzeg – II liga, Po rozpoczęciu studiów na Wydziale Inżynierii Lądowej PK wstąpił do AZS, został zawodnikiem sekcji koszykówki AZS PK (1988-1994), zdobył z kolegami brązowy medal w mistrzostwach Polski uczelni technicznych. W latach 1992-1994 prezes AZS PK. Po ukończeniu studiów magisterskich został nauczycielem akademickim w Katedrze Zarządzania Wydziału Budownictwa i Transportu PK i jednocześnie rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Inżynierii Lądowej PK, które zakończył obroną doktoratu w 2007 r. i awansem na etat adiunkta w Katedrze Zarządzania.

 

Krzysztof Dudek (27.06.1955, Kraków), siatkarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener.

Karierę sportową rozpoczął mając 12 lat w krakowskim „Hutniku”. Pierwsze większe sukcesy odnosił w szkole średniej reprezentując Małopolskę w mistrzostwach Polski szkół średnich grając w półfinale tej imprezy. W 1975 r. rozpoczął studia na krakowskiej AWF i został zawodnikiem AZS Kraków. W czasie studiów reprezentował uczelnię w MPSzW. W latach 1977-81 był zawodnikiem „Korony” Kraków. Dyplom magistra wychowania fizycznego i trenera piłki siatkowej uzyskał w 1980 r. i rozpoczął pracę w Szkole Mistrzostwa Sportowego o profilu piłki siatkowej. W 1988 r. podjął pracę w Studium WFiS PK. Od tego czasu do 2011 r. obok pracy dydaktycznej prowadził treningi sekcji siatkówki AZS PK odnosząc wraz ze swoimi zawodnikami liczne sukcesy. W czasie 23-letniej pracy trenerskiej wielokrotnie wygrywał Małopolską Ligę Akademicką, 14-krotnie brał udział w MPSzW, W 1995 r. jego zespół zajął czwarte miejsce wśród wszystkich uczelni technicznych w Polsce.

 

Emil Dudziński (7.03.1914, Kraków – 28.04.1980, Kraków), lekkoatleta, trener.

Uczył się w Gimnazjum im. Sobieskiego i Gimnazjum im. Konarskiego, gdzie w 1935 złożył maturę. W 1935/36 był w Podchorążówce przy 12 pp w Wadowicach. W latach 1936-39 kształcił się w Studium WF UJ W kampanii wrześniowej walczył w III batalionie 12 pp i był ciężko ranny pod Biłgorajem. W czasie okupacji był początkowo robotnikiem w Miejskich Zakładach Ceramicznych, a potem w przedsiębiorstwach warzywno-owocowych w Krakowie. W latach 1945-48 był urzędnikiem i kontraktowym nauczycielem w Studium WF UJ. Od IX 1948 do 1980 pracował jako nauczyciel akademicki Studium Wychowania Fizycznego UJ, później WSWF i AWF). W 1960 r, uzyskał doktorat nauk o wychowaniu fizycznym z zakresu teorii sportu. W 1970 r. powołany został na stanowisko docenta. W latach 1954-75 był kierownikiem Zakładu Lekkiej Atletyki oraz dyrektorem Instytutu WF i Sportu (1975-78), zaś w latach 1978-80 prorektorem AWF. W latach 1945-80 był trenerem lekkiej atletyki w Cracovii i krakowskim AZS, był również kierownikiem wyszkolenia (biegi krótkie) i przewodniczącym Centralnego Zespołu Wykładowców PZLA, trener kadry narodowej sprinterek. Pod jego kierunkiem reprezentantki polskiej lekkiej atletyki (Barbara Lerczak-Janiszewska-Sobotta, Maria Bibro, Danuta Straszyńska, Mirosława Sałacińska-Sarna, Halina Górecka i Jarosława Jóźwiakowska-Bieda) zdobyły 5 medali olimpijskich i 5 medali Mistrzostw Europy. W latach 1960-65 był przedstawicielem Polski w Sekcji Kobiecej Międzynarodowej Federacji Lekkiej Atletyki. Pełniąc liczne stanowiska w krakowskim AWF położył duże zasługi przy budowie bazy sportowej AWF. Jedyny wówczas stadion ze sztuczną nawierzchnią w Polsce południowo-wschodniej został nazwany jego imieniem.

Ewa Dyduch z domu Dubisz (03.01.1958, Gniezno) pływaczka.

Po maturze w Liceum ogólnokształcącym w Krakowie, podjęła studia na pedagogice specjalnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, którą ukończyła w 1982 r. Już w czasie studiów podjęła pracę zawodową jako nauczyciel w szkole podstawowej nr 46, a następnie od 1982 r. w szkole podstawowej nr 119. Od 1.09.1984 r. rozpoczęła pracę na WSP w Krakowie. W okresie od 1.09.1991 do 30.06.1994 r. pracowała w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Warszawie oraz w punkcie konsultacyjnym z siedzibą w Zarii przy Ambasadzie RP w stolicy Nigerii Lagos jako nauczycielka nauczania początkowego. Po powrocie do kraju kontynuuje pracę na WSP Kraków. W 1997 r. obroniła pracę doktorską na podstawie rozprawy napisanej pod kier. prof. dr hab. Janiny Wyczesany.

Karierę sportową rozpoczęła w 1967 r. w sekcji pływackiej w MKS „Jordan” Kraków. Od 1978 r. kontynuuje karierę zawodniczą w sekcji pływackiej AZS WSP Kraków. Jednocześnie jest ratownikiem wodnym Krakowskiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (od 1975). Do największych sukcesów sportowych zaliczyć należy mistrzostwo Krakowa w latach 1967-1975 w stylu grzbietowym. W 1970 r. w Korespondencyjnych Mistrzostwach Polski Dzieci uplasowała się na IV miejscu. W latach 1971-74 była zawsze finalistką mistrzostw Polski w kategorii młodzików, juniorów i seniorów. W 1973 r. startując w Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży w Tarnowie zdobyła VI miejsce na 100 m. stylem grzbietowym i II miejsce w sztafecie 4×100 m. stylem zmiennym. W rankingu najlepszych zawodniczek Polsce za 1973 rok uplasowała się na VI miejscu na 100 m. stylem grzbietowym rezultatem 1:15,7. W 1976 roku należała do wzorowej w skali kraju drużyny ratowniczej WOPR przy WKS „Wawel” Kraków, a 18 – letnia wówczas Ewa Dubisz zaliczona była do pierwszej piątki najlepszych ratowników w Polsce. Startowała też w maratonach pływackich o „Błękitną Wstęgę Jeziora Rożnowskiego”. Siedmiokrotnie reprezentowała uczelnię na mistrzostwach Polski WSP i filii uniwersytetów odnosząc szereg sukcesów. W 1980 r. na mistrzostwach Polski WSP w Białymstoku zdobyła złoty medal na 100 m. stylem grzbietowym i brązowy medal na 100 m. stylem zmiennym. Startując w Kielcach na mistrzostwach Polski mistrzów wszystkich typów uczelni zdobyła II miejsce na 100 m. stylem grzbietowym. W 1986 r. w mistrzostwach Polski WSP w Krakowie zdobyła złoty medal w sztafecie 4×50 m. stylem zmiennym oraz srebrny medal na 100 m. stylem grzbietowym. W 1988 r. W Bydgoszczy uzyskuje srebrny medal na 100 m. stylem grzbietowym i brązowy medal w sztafecie 4×50 m. Dwa lata później w Kielcach zdobyła złoty medal na 100 m. stylem grzbietowym. W kolejnych mistrzostwach (rozegranych w 1996 i 1998 w Rzeszowie) uplasowała się na 5. miejscu na 100 m. stylem grzbietowym.

Jan Adam Dyduch (24.01.1956. Kraków), karateka, trener karate.

Studiował historię w latach 1975 – 1979. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1979 r. Karate zaczął uprawiać od 1974 r. w Ognisku Specjalistycznym TKKF „Karate-do Kyokushinkai”, a potem w Krakowskim Klubie Karate Kyokushinkai. W 1975 r. jako reprezentant Polski wziął udział w I Otwartych Mistrzostwach Świata Karate Kyokushin w Japonii. Za swoją postawę otrzymał w Tokio od Kancho Masutatsu Oyamy nagrodę specjalną. Rok później został mistrzem Polski Karate Kyokushin w kategorii ciężkiej i zdobył złoty medal w Międzynarodowym Turnieju Karate Kyokushin „O Puchar Wawelskiego Smoka”.

W 1977 brał udział w międzynarodowym turnieju w Islambadzie (Pakistan). Po powrocie z Indii i Afganistanu zakończył karierę zawodniczą i rozpoczął działalność szkoleniową w Krakowie. Był trenerem Klubu Uczelnianego AZS WSP w karate kyokushinkai. W 1980 r. zdał z wyróżnieniem egzamin na stopień mistrzowski 1 dan, a w 1983 r. na 2 dan kyokushin karate. W latach 1985-86 oraz 1890 przebywał i trenował w Stanach Zjednoczonych. W 1991 r. nawiązał kontakt z Wielkim Mistrzem Shigeru Oyamą (10 dan), w ślad za którym zdecydował się na odejście z IKO Kyokushin. Od 1991 r. stał się animatorem rozwoju Oyama Karate w Polsce. W 1992 r. zdał w Holandii test weryfikacyjny na 2 dan, a następnie egzamin na stopień mistrzowski 3 dan (1993), na 4 dan (1994), 5 dan (1997) i otrzymał tytuł Shihan. W 2001 r. otrzymał z rąk Wielkiego Mistrza Oyamy nominację na stopień mistrzowski 6 dan, a w 2004 r. na 7 dan.

Wychował wielu znakomitych zawodników i instruktorów, m.in. mistrzów świata w Knockdown Oyama Karate, wielu medalistów mistrzostw Europy, dziesiątki medalistów mistrzostw Polski i pucharu Polski. Wyszkolił bądź wypromował blisko 200 posiadaczy czarnych pasów Oyama Karate w Polsce.

W 2004 r. został dyrektorem OYAMA International Karate Federation, a w styczniu 2005 r. dyrektorem ds. europejskich Światowej Organizacji Karate Kanreikai. W 2006 r. został ponownie wybrany prezesem zarządu Stowarzyszenia Oyama Karate w Polsce. Posiada uprawnienia trenera drugiej klasy i menadzera sportu.

 

Marcin Dyląg (19.07.1979, Rabka), narciarz alpejczyk.

Zawodnik klubu AZS AWF Kraków/Zakopane, AZS PK. reprezentował Polskę na Uniwersjadzie w Popradzie (1999 r.) zajmując w biegu zjazdowym 55 miejsce, w slalomie gigancie 58 miejsce. Trzykrotnie startował MPSzW (1999, 2001, 2003) zdobywając dla PK złoty i brązowy medal. W konkurencjach indywidualnych zdobył złoty i cztery srebrne medale. Studiował na Wydziale Mechanicznym PK. Egzamin dyplomowy odbył 22 X 2003 r. Siostra Anna Dyląg studiowała na Wydziale Architektury PK, uprawiała narciarstwo alpejskie i trzykrotnie startowała w reprezentacji PK na MPSzW (1999, 2001, 2003). Zdobyła z drużyną PK dwa srebrne medale, indywidualnie w 2003 roku zdobyła brązowy medal.

Marta Dziedzic (5.12.1950, Zakopane), narciarka alpejska.

Zawodniczka AZS Zakopane. Córka legendarnego polskiego narciarza, współorganizatora I Mistrzostw Politechniki Krakowskiej w 1953 r. Stefana Dziedzica. Najlepsze wyniki osiągnęła podczas MP w 1968 r. – 4 miejsce w zjeździe, 5 w slalomie gigancie, 6 w kombinacji alpejskiej, 8 w slalomie. Wielokrotna medalistka mistrzostw Polski uczelni technicznych. Studiowała na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej uzyskując 23 czerwca 1978 r. tytuł magistra inżyniera urządzeń sanitarnych. Obecnie mieszka w USA.

 

Stefan Dziedzic (15.10.1927, Zakopane – 30.07.2007, Zakopane), narciarz, olimpijczyk (1948, 1952).

W 1947 r. rozpoczął studia w krakowskiej Akademii Handlowej, które ukończył w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie w 1951 r. zawodnik AZS Kraków (1946 -49) oraz AZS Zakopane – Oddział AZS Kraków (1949 – 51). później już tylko AZS Zakopane.

Sześciokrotny  mistrz Polski: bieg na 18 km (1947, 1948), bieg zjazdowy (1950, 1957), kombinacja norweska (1946), kombinacja alpejska (1950), Sześciokrotny akademicki mistrz świata, czterokrotny wicemistrz świata oraz dwukrotny brązowy medalista tych mistrzostw. Należał do inicjatorów powołania wiosną 1949 r. klubu AZS Zakopane – Oddziału AZS Kraków, w pierwszym Zarządzie wybranego 2 maja 1949 r. pełnił funkcję Kapitana Sportów Zimowych.

Maria Dzieża-Trzynowa (26.05.1949, Myślenice) wioślarka olimpijka, nauczyciel wychowania fizycznego.

Absolwentka AWF Kraków (19??). Zawodniczka AZS Kraków (1970-1983).

W IO w Moskwie (1980) sterniczka osady czwórki podwójnej – piąte miejsce w finale, uczestniczka MŚ w Monachium (1981) – siódme miejsce (czwórki podwójne), brązowa medalistka MP (1983) w czwórce ze sternikiem, Nauczyciel wychowania fizycznego UJ, trenerka sekcji uczelnianego AZS. Członek Honorowy AZS Kraków (1999).

 

Wojciech Eljasz-Radzikowski (7.02.1942, Kraków), koszykarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener koszykówki II klasy.

Absolwent WSWF Kraków (1969). Zawodnik AZS Kraków (1961-72). Trzykrotny złoty medalista akademickich mistrzostw Polski (1964, 1968, 1972) oraz brązowy medalista tychże mistrzostw w 1966 r.  Po zakończeniu kariery zawodniczej – trener zespołu koszykarek AZS Kraków.  W dniu 01.03.1973 r. podjął pracę nauczyciela wychowania fizycznego w Studium WFiS PK. Oprócz zajęć dydaktycznych prowadził  treningi z koszykarkami II ligi AZS AWF Kraków (1977 – 81). Był też trenerem uczelnianych sekcji koszykówki, z którymi odnosił sukcesy w mistrzostwach Polski uczelni technicznych (brązowy medal koszykarzy w Poznaniu w 1995 r.) i w Lidze Międzyuczelnianej AZS Kraków (zwycięstwo w sezonach 1992/93; 1993/94 oraz 2. miejsce w 1994/95. Był członkiem rady trenerów Zarządu Głównego AZS. Pracował aż do osiągnięcia wieku emerytalnego. Rodzinne tradycje koszykarskie (żona Ewa z d. Dyczkowska, zawodniczka AZS Kraków, trenerka AZS WSE Kraków kontynuuje ich syn Wojciech Eljasz Radzikowski junior 9.09.1985), absolwent UP (2009), również nauczyciel wychowania fizycznego Zawodnik krakowskiej Wisły (1996-2011),  AGH Alstrom (2011-2013), AZS UP Kraków (2004-2008). Od 2011 z zespołem AZS PK zdobywał mistrzostwo Polski 2011/12, 2012/13, 2013/14 oraz  mistrzostwo Polski klubów AZS (2014) oraz awansował z AZS Korona PK z II ligi do I ligi.

 

Urszula Figwer (25.04.1931, Inwałd k/Andrychowa), siatkarka, lekkoatletka (rzut oszczepem), dwukrotna olimpijka, absolwentka WSWF Kraków (1955).

Zawodniczka AZS Kraków (1953-66). Trzykrotna mistrzyni Polski (1956, 1959, 1960), 17- krotna reprezentantka Polski (1953-63), 10-krotna rekordzistka Polski (od 51,18 w 1955 r. do 57,77 w 1960 r.). W mistrzostwach Europy w Sztokholmie (1958) –  szóste miejsce, w Igrzyskach Olimpijskich w Melbourne (1956) – szóste miejsce, w Rzymie (1960) – piąte miejsce, w Uniwersjadzie w Turynie (1959) – srebrny medal. Siatkarka (Harcerski Klub Sportowy Wierchy Inwałd i Beskid Andrychów), srebrna medalistka MŚ w Moskwie (1952) i brązowa ME w Pradze (1949), 23-krotna reprezentantka Polski (1949-52). Nauczyciel akademicki krakowskiej WSWF i AWF,, doktor wychowania fizycznego (1976).

 

Ryszard Florek (2.04.1953, Podłopień) prezes Klubu Uczelnianego AZS PK.

Swoją przygodę sportową związał z Klubem Uczelnianym AZS PK (1972-1978). Reaktywował sekcję tenisa stołowego. Był jej zawodnikiem i kierownikiem, urządził salę do tenisa stołowego przy klubie „Pod Przewiązką”. Wiceprezes ds. sportu masowego i prezes AZS PK w latach 1976 – 1977. Zainicjował i prowadził w czynie społecznym budowę obiektów sportowych przy akademikach przy ul. Bydgoskiej i Osiedlu Studenckim w Czyżynach. Wraz z kolegami z AZS PK zbudował cztery korty tenisowe, boisko wielofunkcyjne (do gry w siatkówkę i koszykówkę), ścieżki zdrowia. Za jego prezesury zorganizowano pierwszy Bieg Kościuszkowski, imprezy która tradycyjnie odbywa się corocznie 24 marca i stała się z czasem imprezą międzynarodową. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK w latach 1972 -1976. Po ukończeniu studiów założył z kolegą ze studiów i AZS Jackiem Radkowiakiem zakład stolarki budowlanej w Tymbarku. W 1991 r. w Nowym Sączu założył firmę „Fakro” specjalizującą się w produkcji okien dachowych, która dwukrotnie zdobyła Nagrodę Gospodarczą Prezydenta RP (2003 i 2007). Odznaczony Krzyżem Oficerskim OOP. W dalszym ciągu utrzymuje żywe kontakty z Uczelnią sponsorując sport studencki na PK. W 2006 r. został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK.

Wioletta Frankiewicz (9.06.1977, Piotrków Trybunalski), lekkoatletka (biegi na średnich i długich dystansach), dwukrotna olimpijka.

Absolwentka  AWF Kraków. Zawodniczka AZS AWF (  ). W Igrzyskach Olimpijskich w Atenach (2004) odpadła w półfinale w biegu na 1500 m, w Pekinie (2008) zajęła ósme miejsce, brązowa medalistka mistrzostw Europy na 3000 m z przeszkodami (2006), uczestniczka mistrzostw świata (Helsinki 2005, Osaka 2007). Siedmiokrotna mistrzyni Polski: bieg na 1500 m (2005), 3000 m z przeszkodami (2006), 5000 m (2002, 2004, 2007, 2008), 10000 m (2004), wicemistrz Polski na 1500 m (2004) brązowa medalistka MP w sztafecie  4×400 m (2005). Rekordzistka świata w biegu na nietypowym dystansie: 2000 m z przeszkodami (czas: 6:03,38) uzyskany 15 lipca 2006.

 

Maria Fraś – Czubała (16.08.1950, Kraków) lekkoatletka (biegi sprinterskie.

Studiowała geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie latach 1969 – 1974, uzyskując tytuł magistra geografii. Karierę sportową rozpoczynała w Klubie Uczelnianym AZS pod kierunkiem Ignacego Tokarza. Niecodzienny talent sprawił, że szybko awansowała do kadry Polski AZS, występowała w biegach sprinterskich pierwszoligowego AZS Kraków, wielokrotna medalistka mistrzostw Polski Szkół Pedagogicznych. Jej najlepsze wyniki: 100m – 11,8 i na 200m – 24,1 sek.

 

Boguchwał Fulara (19.09.1939, Krynica), piłkarz ręczny, trener

ukończył krakowską Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego (1962), uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i instruktora piłki ręcznej. W 1965 r. uzyskuje uprawnienia trenera II klasy, w 1969 r. trenera I klasy, a w 1976 r trenera klasy mistrzowskiej. Karierę zawodniczą rozpoczynał w czasie nauki w Liceum Pedagogicznym w Tarnowie, uprawiał narciarstwo i piłkę ręczną. Od 1953 r. był zawodnikiem MKS Tarnów, zaś w latach 1959 – 70 występował w pierwszoligowym zespole AZS Kraków zdobywając z tym zespołem piąte miejsce w rozgrywkach pierwszej ligi w 1962 roku. Będąc jeszcze zawodnikiem rozpoczął pracę szkoleniową, trenując zespół juniorów AZS Kraków zdobył trzecie miejsce w mistrzostwach Polski w 1964 roku. W latach 1964 – 1975 trenując A – klasowy zespół WKS „Wawel” Kraków doprowadził go do awansu do pierwszej ligi i zdobycia w 1973 roku Pucharu Polski. Jednocześnie był trenerem reprezentacji Polski juniorów i kadry młodzieżowej (1969 – 74), współpracownikiem trenera I reprezentacji Polski (1972 -78), drugim trenerem reprezentacji Polski, z którą brał udział w igrzyskach olimpijskich w Moskwie w 1980 roku zdobywając siódme miejsce. W latach 1981 – 85 trenował reprezentację Egiptu osiągając wiele sukcesów szkoleniowych. Trenowane przez niego zespoły zdobyły m. in. mistrzostwo Afryki juniorów w 1982, mistrzostwo Afryki młodzieżowe do lat 21. W Krakowie był trenerem “Hutnika” w latach 1975 – 81 i 1986 – 89 zdobywając z nim 3-krotnie tytuł mistrza Polski (1978, 1979, 1980) oraz Puchar Polski (1976). W latach 1989 – 1991 był trenerem I -ligowego austriackiego zespołu UHC Stockerau zdobywając z nim w 1990 roku Puchar Austrii. Po powrocie do kraju szkolił piłkarki ręczne „Cracovii” awansując z nimi do I ligi. Pracę trenerską z tym zespołem zakończył w 1993 roku, ponownie rozpoczął po reaktywowaniu sekcji piłki ręcznej kobiet „Cracovii” 1.08. 2001 r. W latach 1994 – 97 ponownie był drugim trenerem reprezentacji Polski seniorów. W 1995 zdobył piąte miejsce na Akademickich Mistrzostwach Świata w Izmirze (Turcja). Wychował wielu znakomitych zawodników m. in. brązowych medalistów olimpijskich z Montrealu (1976): Alfreda Kałuzińskiego i Jana Gmyrka, medalistów mistrzostw świata z 1982 w NRF Jerzego Garpiela, Zbigniewa Gawlika. Był też trenerem sekcji sportowych Klubu Uczelnianego AZS zdobywając z nimi wiele sukcesów sportowych z mistrzostwami Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych włącznie. Pełnił szereg funkcji społecznych w Polskim Związku Piłki Ręcznej m. in. Przewodniczącego Rady Trenerów (1976 – 1980) i wiceprezesa ds. szkoleniowych (1997 – 2000). Po rocznej pracy nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 2 w Krakowie od 1.10.1963 r. zatrudniony został w Studium Wychowania Fizycznego WSP Kraków.i, pełniąc w nim szereg odpowiedzialnych funkcji m. in. kierownika Studium WF i S. Za swoją niezwykle aktywną pracę i działalność odznaczony szeregiem medali i odznaczeń m. in. Złotym Krzyżem Zasługi (22.09.1982), Złotą Odznaką „Za pracę społeczną dla miasta Krakowa” (17.10.1980), Złotą Odznaką „Za zasługi dla Ziemi Krakowskiej” (26.08.1978), Złotą Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej (19.10.1987), Złotą Odznaką AZS (1968), Złotą Odznaką ZPRP (17.06.1974), Diamentową Odznaką ZPRP (15.09.1993), Honorowym Medalem ZPRP (27.10.1998)

 

Wiesław Furmanek (16 V 1959, Szczebrzeszyn),lekkoatleta, długodystansowiec.

Zawodnik „Unii” Hrubieszów (1976-77), „Tomasovii” Tomaszów Lubelski (1977-1979), krakowskiego „Hutnika” (1979-1992). W 1978 r. został mistrzem Polski juniorów w biegach przełajowych i wicemistrzem Polski juniorów w biegu na 5 km. W 1979 r. rozpoczął studia na kierunku transport PK. Na początku studiów wyniki były słabsze, ale od 1981 r. znowu należy do czołówki polskich długodystansowców. Wygrał „Cross „Wieczoru” w Chorzowie, był trzeci na MP seniorów na 10 km. W 1983 r. zdobył srebrny medal w halowych MP na 3 km, zaś w roku następnym w Antwerpii został brązowym akademickim medalistą świata w biegach przełajowych. Z czasem zaczął biegać maratony, ukończył 23 biegi maratońskie, w Sewilli przybiegł na metę na miejscach 3, 4 i 6, w Paryżu był 8, w Brukseli 3, a na MP w Dębnie 4. Po studiach pracuje w firmie, której jest współwłaścicielem. Aktualnie jest prezesem Zarządu firmy zajmującej się nieruchomościami, przygotowaniem terenu pod inwestycje, przygotowaniem projektów ich zagospodarowania.

 

Kazimierz Furtak (2.01.1951, Boratyn na Podkarpaciu), lekkoatleta.

Karierę sportową rozpoczął w szkole średniej w Jarosławiu grając w piłkę ręczną i siatkówkę, lekkoatletykę uprawiał w KS „Czuwaj” Przemyśl. Od 1968 r. był zawodnikiem AZS PK I AZS Kraków, został akademickim mistrzem Polski uczelni technicznych w skoku w dal i trójskoku. Jego rekord życiowy w trójskoku (14,70 m) osiągnięty na zawodach w Warszawie (21 V 1973) jest w dalszym ciągu rekordem PK. Swoje życie zawodowe związał z Politechniką Krakowską, przechodząc na tej uczelni wszystkie szczeble kariery akademickiej. W 1973 r. ukończył studia z zakresu inżynierii ruchu na Wydziale Budownictwa Lądowego PK, Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1979 r. Doktorem habilitowanym został w 1987 r. Postanowieniem Prezydenta RP z 22 XI 1999 r. otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Był dziekanem Wydziału Inżynierii Lądowej (1996-2002), prorektorem PK (2002-2008), rektorem PK (od 2008). W 2012 r. został ponownie wybrany na czteroletnią kadencję. Jest wybitnym specjalistą z zakresu mechaniki obiektów mostowych. Pełniąc wiele funkcji na uczelni zawsze był protektorem i mecenasem kultury fizycznej i sportu na PK za co otrzymał godność Honorowego Członka AZS Kraków. W maju 2016 r. został wybrany na przewodniczącego Koła Seniorów AZS Kraków.

 

Andrzej Gablankowski (12.05.1936, Kraków) wioślarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener wioślarski I klasy.

Zawodnik AZS Kraków (1952-56, 1962-68) i KKW-29 (1957-62), mistrz Polski juniorów w jedynce (1953), wicemistrz Polski juniorów w dwójce podwójnej (1952) z Mirosławem Gałązką, wielokrotny mistrz Polski w dwójce podwójnej z Andrzejem Żmudą (1963) i Zdzisławem Bromkiem (1966, 1967, 1968), wicemistrz Polski w jedynce (1963, 1964, 1966), w dwójce podwójnej (1964 z A. Żmudą), brązowy medalista regat o mistrzostwo Polski w jedynce (1955, 1965, 1968). W 1963 r. w osadzie dwójki podwójnej (z A. Żmudą) uczestniczył w mistrzostwach Europy (odpadli w repasażach). Jako trener AZS Kraków, wychował wielu utalentowanych zawodników. Wyróżniony „Medalem 100-lecia Polskiego Wioślarstwa”, Medalem 75-lecia PZTW, godnością „Zasłużony dla Wioślarstwa” (1983), Członek Honorowy AZS Kraków (1995).

 

Józef Gąsienica Józkowy (13.09.1928, Zakopane – 3.03.1972, Kraków), narciarz, uprawiał skoki narciarskie i konkurencje alpejskie – głównie zjazd.

W tych konkurencjach wywalczył miejsce wśród najlepszych Polsce. Jego lokaty w czołówce krajowej, zakwalifikowanie się do kadry olimpijskiej przed igrzyskami olimpijskimi w 1956 r. , a równocześnie bezkolizyjne kontynuowanie studiów na Wydziale Architektury PK – to doskonały przykład godzenia obowiązków życiowych z przygodą sportową. W jego dorobku znalazł się tytuł mistrza Polski w skokach drużynowych w 1953 r. Po zakończeniu kariery sportowej i zakończeniu studiów podjął pracę w Technikum Budownictwa Regionalnego w Zakopanem, gdzie nauczał w zawodzie łączącym kwalifikacje techniczne z regionalnym rzemiosłem artystycznym. Zaangażował się też bardzo poważnie w ratownictwo górskie. Brał udział w trudnych akcjach ratunkowych w Tatrach. Z ramienia Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego kontrolował stan nartostrady z Kasprowego Wierchu przed dopuszczeniem do ruchu turystycznego na dany dzień. W czasie takiej inspekcji na nartostradzie w rejonie Dolnych Kalatówek uległ wypadkowi, zjeżdżając 19.02.1972 r. z Kasprowego Wierchu do Kuźnic: aby uniknąć wjechania na turystów idących w górę zakazaną dla pieszych nartostradą wjechał w las i doznał obrażeń, które spowodowały jego zgon w klinice krakowskiej.

 

Mieczysław Gąsienica Samek (26.10. 1922, Zakopane), biegacz i skoczek narciarski.

Karierę sportową rozpoczął jako 12 letni chłopiec. Startował od 1934 r. W czasie II wojny światowej żołnierz AK. PO wojnie zawodnik Wisły Zakopane, Wisły-Gwardia Zakopane. Członek kadry olimpijskiej w 1948 r. – jednak w St. Moritz nie wystartował – sprawdzono, że był w AK i nie pojechał na olimpiadę. Złoty medalista akademickich mistrzostw świata w sztafecie 4×8 km w 1947 r. (Davos – Szwajcaria) i brązowy w slalomie gigancie w 1951 r. (Poiana – Rumunia). srebrny (1946) i brązowy (1948) medalista MP w skokach narciarskich. Startował także w MP w konkurencjach alpejskich. Studia rozpoczął na AG, po I semestrze przeniósł się na Wydziały Politechniczne AG. Był niezwykle uzdolniony w naukach ścisłych, zwłaszcza w matematyce. Biegła znajomość języka francuskiego wpłynęła na jego losy, gdy po pechowym upadku narciarskim (wjechał na lawinisko w Kotle Goryczkowym , przewrócił się i wyrwał bark) zakończył karierę sportową i rozpoczął pracę geodety. W latach 50 pracował na Spitzbergenie, podczas budowy bazy naukowej. Przez wiele lat pracował i mieszkał w Wietnamie, Maroko, Gwinei.

 

Piotr Gibas (11.04.1968, ), lekkoatleta, dokumentalista historii AZS PK.

Zawodnik WKS Wawel (1984-88), AZS PK (1866-nadal ). Wielokrotnie reprezentował AZS PK w akademickich mistrzostwach Polski w konkurencjach lekkoatletycznych (rzut młotem i rzut oszczepem), w akademickich mistrzostwach Krakowa i Małopolski w lekkiej atletyce, w ergometrze wioślarskim oraz kolarstwie MTB. Od 20 lat zajmuje się rejestracją filmową, dokumentacją na fotografii większości imprez sportowych AZS PK, AZS AWF Kraków , Centrum SiR PK. Ukończył studia inżynierskie na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki AGH oraz studia magisterskie na Wydziale Mechanicznym PK. Od 1995 r. pracuje na PK oraz prowadzi zajęcia z informatyki, informatyki w zarządzaniu, technologii informacyjnych w UJ. Zajmuję się również obsługą medialną wydarzeń kulturalnych – rejestracja filmowa, montaż, fotorelacje. Jest autorem opracowań graficznych materiałów dydaktycznych, publikacji naukowych, skryptów folderów i materiałów reklamowych (w tym KU AZS i Centrum SiR) w postaci drukowanej oraz elektronicznej, programów szkoleniowych (e-learningowych) oraz programów prezentacyjnych. Tworzy i administruje strony internetowe (głównie dla organizowanych w Krakowie konferencji międzynarodowych. Laureat i zdobywca wyróżnień w konkursach fotograficznych organizowanych na PK. Tysiące zdjęć jego autorstwa zostało opublikowanych na stronach internetowych wielu firm, organizacji, klubów sportowych.

 

Jan Główka (18.12.1938, Ciszyca Górna – 18.07.2005 w wypadku samochodowym udając się  służbowo na obóz kajakowy). Lekkoatleta.

Absolwent krakowskiej WSWF (1968), nauczyciel wychowania fizycznego Studium WFiS AGH, wieloletni zastępca kierownika ds. sportowych (1968-81, 1991-2005). Wiceprezes AZS AGH (1968-70), prezes AZS AGH (1970-73). członek ZŚ AZS (1974 – 2005) i jego Prezydium, członek ZG AZS i jego Prezydium, wiceprezes ZŚ AZS Kraków, organizator AMP, trener lekkiej atletyki i siatkówki.

 

Filip Gocman (13.12.1978, Kraków), narciarz alpejczyk, mistrz Polski.

Członek kadry narodowej (1996-997), zawodnik MKN Skrzyczne Szczyrk, KKN Kraków, AZS PK, mistrz Polski juniorów i mistrz Polski seniorów w 1998 r. w zjeździe na trasie zjazdowej FIS w Szczyrku. Wielokrotnie reprezentował Polskę w zawodach międzynarodowych takich jak MŚ juniorów, zawodach FIS, Pucharze Europy. W 1998 r. brał udział w Zimowej Uniwersjadzie w Jasnej, gdzie zajął 10 miejsce w zjeździe. W okresie juniorskim zdobywca dwóch złotych medali w slalomie gigancie na Ogólnopolskiej Olimpiadzie w Zakopanem w 1996 r. Podczas studiów na PK wielokrotnie zwyciężał w MPSzW.

 

Walery  Goetel (14.04.1889, Sucha Beskidzka – 6.11.1972, Kraków), współzałożyciel AZS, jego wieloletni prezes i kurator, geolog, taternik, pionier ochrony przyrody.  Po ukończeniu w 1907 gimnazjum św. Anny w Krakowie, rozpoczął studia geologiczne na UJ, które następnie kontynuował na uniwersytecie wiedeńskim (1910-1912). W 1912 spędził pół roku na wyprawie geologiczno-górniczej na Transkaukazie.  Po powrocie z wyprawy i ukończeniu studiów w Wiedniu, złożył w 1913 doktorat z geologii i paleontologii, na podstawie rozprawy na temat utworów retyckich serii reglowej Tatr. Od jesieni 1913 objął funkcję asystenta przy zakładzie geologicznym UJ pozostającym pod kierownictwem prof. K. Szajnochy. Od  1918 był docentem UJ, gdzie habilitował się. W 1920 zostaje mianowany przez Naczelnika Państwa profesorem nadzw. Geologii i paleontologii, zaś w 1923 uzyskuje tytuł prof. zw. Kierował Katedrą geologii Ogólnej Akademii Górniczej, a od 1925 Zakładem Geologii Ogólnej. W 1929 został prodziekanem, rok później dziekanem Wydziału Górniczego AG. W 1938 objął stanowisko prorektora, a od 1939 rektora AG. W 1940 z jego inicjatywy została otwarta Techniczna Szkoła Górniczo-Hutniczo-Miernicza W Krakowie, której był dyrektorem. Skupiała ona część kadry naukowo-dydaktycznej AG i dzięki istnieniu tej szkoły ocalała część majątku, biblioteki i zbiory uczelni oraz prowadzone było tam również tajne nauczanie na szczeblu akademickim. Po II wojnie światowej był nadal rektorem AG aż do 1950. Był autorem wielu prac geologicznych i paleontologicznych dotyczących głównie Tatr, pionierem idei zakładania parków narodowych w Polsce,  był  organizatorem nowej gałęzi nauki ; „Sozologii”, która łączy w sobie problematykę ochrony przyrody z racjonalnym jej użytkowaniem. Uhonorowany tytułem doktora h. c. Akademii Górniczej w Ostrawie (1950), AGH (1960), Politechniki Krakowskiej (1970). Nie sposób wyliczyć wszystkich rodzajów działalności W. Goetla.  Był m.in.:  członkiem Rady Naczelnej Stronnictwa Demokratycznego (1946-1957), posłem do Krajowej Rady Narodowej (1946-1951), prezesem Zarządu Głównego Towarzystwa Tatrzańskiego (1935-1939), Członkiem Prezydium Asocjacji Słowiańskich Towarzystw Turystycznych (1931-1938), współorganizatorem Akademickiego Związku Sportowego (1908) i jego długoletnim prezesem, członkiem Międzynarodowej Unii Towarzystw Alpinistycznych (od 1932), członkiem Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (od 1948), członkiem rzeczywistym PAN. Brał udział w wielu międzynarodowych kongresach naukowych z zakresu geologii,  ochrony przyrody, alpinizmu i turystyki. Zmarł w Krakowie i został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim.

 

Barbara Gołąb z domu Książek, ur. w Tłustem w powiecie Zaleszczyki (byłe kresy wschodnie). Wykształcenie średnie uzyskała w Łańcucie, następnie studiowała w krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego, gdzie obroniła w 1963 roku pracę magisterską napisaną pod kierunkiem wybitnego szkoleniowca piłki ręcznej. Po uzyskaniu tytułu magistra wychowania fizycznego w dalszym ciągu podnosiła swoje kwalifikacje zawodowe, zdobywając szereg specjalizacji: z piłki ręcznej, piłki koszykowej, piłki siatkowej, narciarstwa, jazdy figurowej na lodzie, rehabilitacji ruchowej, tenisa ziemnego i stołowego. Karierę sportową rozpoczynała w Klubie Sportowym „Stal” Łańcut i szybko zaczęła odnosić sukcesy sportowe w tenisie ziemnym. Występowała również w drużynie piłki koszykowej. Największymi jej sukcesami sportowymi było zdobycie tytułu mistrzyni Polski w gimnastyce artystycznej w 1963 r. oraz mistrzostwo okręgu małopolskiego w tenisie ziemnym. Przez wiele lat była najlepszą zawodniczką w mistrzostwach uczelni w tenisie ziemnym i stołowym. Po ukończeniu studiów podjęła pracę w Powiatowym Szkolnym Ośrodku Sportowym, pełniąc przez okres 10 lat funkcję dyrektora. Za osiągnięcia organizacyjne i sportowe w 1970 r. otrzymała nagrodę III stopnia Ministra Oświaty i Wychowania.

W Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Akademii Pedagogicznej w Krakowie pracuje od 1973 r. należąc do wzorowych nauczycieli wychowania fizycznego. Prowadziła badania naukowe z zakresu sprawności fizycznej według testu Pilicza, trenowała zespoły klubu Uczelnianego AZS w piłce ręcznej, piłce siatkowej i tenisie stołowym. Współorganizowała Mistrzostwa Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w Krakowie, Mszanie Dolnej i Zakopanem, kierowała obozami wędrownymi dla studentów w Beskidzie Śląskim i Żywieckim, Bieszczadach, Pieninach i Sudetach.

Od ponad 30 lat trenowała sekcję tenisa stołowego uczelnianego klubu AZS, odnosząc szereg zespołowych i indywidualnych sukcesów na mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych i akademickich mistrzostwach Krakowa. Najlepszymi zawodniczkami sekcji były: Marta Piłka, reprezentantka kraju, uczestniczka mistrzostw Europy, wielokrotna mistrzyni Polski Szkół Pedagogicznych, Jadwiga Mianowska, Adrianna Chływa, Anna Furtak, Aneta Barcińska, Barbara Golonka, Magdalena Walas – medalistki mistrzostw Polski. Wśród mężczyzn wyróżniającymi się zawodnikami byli: Zbigniew Hadała, Janusz Sejmej (obecnie dziennikarz TVP), Piotr Tutak, Marek Karwala (adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej).

 

Kazimierz Gorgoń (2.05.1928, Kraków), lekkoatleta, koszykarz, siatkarz, nauczyciel wychowania fizycznego.

Absolwent polonistyki UJ (1952) i WSWF (1953). Zawodnik „Cracovii” – mistrz Polski w sztafecie 4×100 m i 4×400 m (1950), w siatkówce i piłce ręcznej występował w KS „Kolejarz”(dawniej „Olsza”) zdobywając brązowy medal w MP w (1950) w siatkówce, koszykarz AZS Kraków. Zawodnik i trener lekkiej atletyki w TS „Wisła” (1951-1966). Doktor wychowania fizycznego (1972). Kierownik Studium WFiS PK (1972-1976), następnie nauczyciel wychowania fizycznego Studium Wychowania Fizycznego i Sportu AM Kraków, w latach 1987-1992 był zastępcą kierownika Studium WFiS AM ds. sportu.

 

Renata Gostyńska (4.09.1922, Burów, gmina Liszki – 7.10.1913, Kraków), kajakarka, wioślarka, Mistrz Sportu (1952 r.).

Studiowała anglistykę na Wydziale Humanistycznym UJ, dyplom magistra filologii angielskiej otrzymała 30.06.1948 r. Od 1.09.1958 r. pracowała w Studium Języków Obcych PK jako lektor języka angielskiego. Wcześniej prowadziła kursy językowe dla pracowników i studentów zajmowała się tłumaczeniem prac naukowych i obsługą konferencji naukowych. W latach 1945 – 1953 była zawodniczką AZS Kraków. W pierwszych powojennych mistrzostwach Polski w Poznaniu (1946) zdobyła srebrny medal w kajakach w dwójce (z Hanną Sowińską) na dystansie 600 m. W 1953 r. została mistrzynią Polski w wioślarstwie w dwójce podwójnej (z Ireną Stawską), w jedynkach zdobyła srebrny (1952) i brązowy medal (1949). Była  również akademicką mistrzynią Polski w jedynkach (1952), ale także pierwszą polską wioślarką, która w 1953 r. brała udział w mistrzostwach Europy w Kopenhadze, wywalczyła trzecie miejsce w dwójce podwójnej, lecz medale nie zostały wręczone zawodniczkom, bowiem został przeprowadzony poza oficjalnym programem. W tym też roku przerwała karierę sportową, poświęcając się wychowaniu dzieci. Do sportu powróciła  mając ponad 80 lat za namową Zdzisława Adamika. Osada dwójki podwójnej, którą stworzyli, odniosła wiele sukcesów, najcenniejszym było zdobycie tytułu mistrza świata w klasie „Master” w Wiedniu (2009). Wówczas była to najstarsza osada na świecie (liczyła w sumie 170 lat).

 

Ludwik Górski (21.12.1924, Kraków – 10.12.2012, Kraków), żeglarz, działacz społeczny, sędzia żeglarski.

Od 1949 r. w krakowskim AZS, w którym pełnił wiele funkcji organizatorskich i instruktorskich, inicjator budowy przystani żeglarskiej AZS na Bagrach, organizator licznych rejsów żeglarskich AZS na Mazurach, zastępca kierownika sekcji (1950-1952), kierownik sekcji żeglarskiej AZS Kraków (1952-1954), członek Prezydium ZŚ AZS (1966-1967). Sędzia żeglarski I klasy, działacz Polskiego Związku Żeglarskiego. Absolwent chemii UJ (1949 r.). Nauczyciel akademicki UJ, AM, AGH, PK. Tytuł profesora otrzymał w 1974 r. profesora zwyczajnego w 1993 r. Z politechniką związany od roku 19. Pracował w PK jako profesor na Wydziale. Prorektor PK (1980-1982) w lipcu 1982 r. odwołany z zajmowanej funkcji wraz z rektorem Romanem Ciesielskim za działalność w „Solidarności”.

 

Barbara Grabacka-Pietruszka (8.10.1958, Kraków), koszykarka, dyrektor Centrum Sportu i Rekreacji PK.

Zawodniczka „Korony” (przez 18 lat), Absolwentka krakowskiej AWF (1981 r.), nauczyciel wychowania fizycznego. Od 1995 r. pracuje w Centrum Sportu i Rekreacji PK pełniąc funkcję zastępcy dyrektora (2007-2009) oraz dyrektora CSiR PK ( 2009 – nadal). Trener żeńskiej drużyny koszykówki AZS PK, jej zawodniczki zdobyły złoty medal (2002 r.), srebrny medal (2006) i brązowy medal (2004) na mistrzostwach Polski uczelni technicznych. Nadal uprawia koszykówkę, z drużyną oldboyów zdobyła dwukrotnie wicemistrzostwo Europy (Pesaro – 2009 i Saloniki – 2012). Dokonała kompletnej przebudowy Ośrodka Żeglarskiego nad Jeziorem Żywieckim, w 2010 r. założyła na miasteczku studenckim Fitness Klub Kwadrat, zainicjowała powołanie zespołu kierowników sportu i rekreacji krakowskich szkół wyższych i była jego pierwszym przewodniczącym. Zainicjowała fuzję żeńskich drużyn koszykówki AZS PK z Koroną Kraków, należący do ścisłej czołówki drużyn pierwszoligowych. Drużyna ta zdobyła dwukrotnie tytuł akademickiego mistrza Polski w latach 2013-2014.

 

Adam Grochal (18.11.1926, Kraków), koszykarz, trener koszykówki I klasy.

Absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ (1950 – tytuł magistra uzyskał we Wrocławiu),  nauczyciel wychowania fizycznego w Studium Wychowania Fizycznego AGH (1951-1996), zastępca kierownika i kierownik Studium WFiS AGH (1980-91). W AZS od 1951 r., wiceprezes Koła AZS-AGH (1951). Trener I klasy koszykówki, z zespołem AZS Kraków koszykówki mężczyzn awansował do I ligi (1967), dwukrotnie zdobywał akademickie mistrzostwo Polski (1964, 1968). Członek Zarządu Klubu AZS AWF Kraków (1980-84), członek ZŚ AZS, przewodniczący Sądu Koleżeńskiego AZS (1994-2005). W latach 1943-45 należał do Szarych Szeregów w Krakowie, odznaczony m.in. Krzyżem Armii Krajowej.

 

Stanisław Grochmal (13.04.1911, Jureczkowa, pow. Dobromil – 17.04.1995, Kraków), lekarz, działacz sportowy AZS,

Absolwent Uniwersytetu Poznańskiego (1935). W czasie studiów pełnił funkcję kierownika sekcji sportowej Koła Medyków.  Członek Prezydium ZŚ AZS Kraków (1966-69). Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Ogólnopolskiej Sesji Naukowej (1968) z okazji Jubileuszu 60-lecia AZS. Profesor, specjalista neurologii i rehabilitacji leczniczej, nauczyciel akademicki UJ, WSWF Kraków, rektor  WSWF ( ).

 

Aleksander Grygorowicz (2.09.1923, Sarny woj. Wołyń), żeglarz, wioślarz.

W czasie wojny (od VI 1941 do X 1943) pracował w kamieniołomach w Sarnach, następnie uciekał do Polski przed nacjonalistami ukraińskimi podejmując się różnych prac, m. in. pracował na roli we wsi Żułków pod Jasłem (XI 1943 – IX 1944), wysiedlony w X 1944 osiadł w Makowie Podhalańskim, gdzie pracował w biurze budowlanym jako kreślarz, w marcu 1945 r. przybył do Krakowa. Rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii AG, po semestrze przeniósł się na powstający wówczas Wydział Architektury. Będąc na IV roku architektury otrzymał od prof. Adama Mściwujewskiego propozycję pracy jako młodszy asystent w Katedrze Historii Architektury Powszechnej. Dyplom mgr inż. architektury uzyskał 13.03.1950 r. Pozostałe stopnie naukowe otrzymał również na PK. Podejmuje również pracę w jednej z pracowni urbanistycznych krakowskiego Miastoprojektu, gdzie otrzymał do realizacji projekty zabudowy Jaworzna i Oleśnicy. Doktorat „Rekonstrukcja kościoła św. Andrzeja w Krakowie na przestrzeni wieków” obronił w lipcu 1967 r. Od kwietnia 1968 r. pracował jako adiunkt na Politechnice Śląskiej i zamieszkał wraz z rodziną w Gliwicach. Habilitował się na PK w 1975 r. W latach 1978 – 2012 pracował na Politechnice Poznańskiej. Brał udział w wielu projektach urbanistycznych m. in. we Wrocławiu, Jaworznie, Oleśnicy. W latach 1973 – 76 zaprojektował sobór św. Trójcy w Hajnówce, w którym corocznie odbywają się słynne koncerty chórów z Europy i świata. Pasjonat żeglarstwa i wioślarstwa, w 1963 r. brał udział w 6-cio tygodniowym rejsie jachtem po Atlantyku. Przy pomocy kompasu, w kilkanaście osób przepłynęli na Wyspy Owcze. W roku 2007 został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK.

 

Beata Grzesik (11.06.1979, Nowy Sącz), kajakarka, specjalistka w slalomie górskim, wicemistrzyni świata, olimpijka z Sydney 2000.

Wychowanka klubu SKS Start Nowy Sącz i AZS AWF Kraków (1998-2000). Podopieczna trenera Zbigniewa Miązka. Największy sukces odniosła na mistrzostwach świata (1999) w La Seu d’Urgell  (Hiszpania), gdzie zdobyła tytuł wicemistrzowski, zaś w Igrzyskach Olimpijskich w Sydney odpadła w eliminacjach.

 

Kazimierz Habrat (18.06.1937, Krosno – 21.11.2011, Kraków), piłkarz ręczny i nożny, działacz sportowy AZS.

Zawodnik i reprezentant AZS UJ w piłce ręcznej 11-osobowej oraz w piłce nożnej (1955-60). Prezes AZS UJ (1959-64), wiceprezes ZŚ AZS Kraków (1960-64), sekretarz ZŚ AZS (1969-74), Klubu SZS – AZS (1974-76), kierownik Wydziału Organizacyjnego Klubu AZS AWF. Od 1975 r. rozpoczął działalność w organach rewizyjnych AZS, przewodniczący ŚKR AZS (1985-95), członek GKR AZS (1993-2009), jej Prezydium (1999 – 2001),  wiceprzewodniczący (2004-2009). Od 1992 r. skarbnik Koła Seniorów AZS Kraków. Członek Honorowy AZS Kraków (1995), Członek Honorowego AZS  (2003). Z zawodu nauczyciel matematyki i wychowawca młodzieży. Przez 37 lat pracował w Technikum Mechanicznym w Krakowie. Kawaler Orderu Uśmiechu, działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego. Żona Janina, również członek AZS od 1959 r., syn Wojciech, koszykarz, prezes AZS AM (1985-89), sędzia koszykówki.

Michał Haratyk wicemistrz Europy i zarazem wicemistrz w Polski w pchnięciu kulą, olimpijczyk z RIO 2016 (odpadł w eliminacjach). 4. zawodnik MP w hali, 14 w MŚ w hali w Portland. Drużynowo mistrz Polski z klubem. Przez pewien czas lider wyników w tabeli światowej w hali oraz europejskiej na stadionie.

Anna Hazior (13.05.1983, Kraków), lekkoatletka, uprawiała biegi średnie.

Zawodniczka „Cracovii”, wychowanka trenera Romana Kołodzieja. Sport uprawia od 1997 r. Odniosła pierwsze sukcesy po trzech latach treningów zdobywając brązowy medal na 800 m podczas MP juniorów młodszych. W 2001 r. zdobyła srebrny medal na 800 m w halowych MP juniorów; srebrny medal w biegu na 2000 m w przełajowych MP juniorów (2003 r); w 2005 roku złoty medal na 800 m w akademickich AMP. Reprezentowała nasz kraj w meczu młodzieżowym Polska Czechy (2004 r.) zajmując drugie miejsce w biegu na 800 m oraz w trójmeczu Polska-Grecja-Katalonia (2005) zajmując drugie miejsce na swym koronnym dystansie. Studiowała budownictwo ogólne na Wydziale Inżynierii Lądowej PK. Pracuje w firmie budowlanej FF-Bud Jana Filipowicza. Odnawiała zabytkowe obiekty m. in. podziemia Rynku Głównego, szyb „Regis” w kopalni soli w Wieliczce. Kamienice przy Rynku Głównym w Krakowie.

Zygmunt Andrzej Heinrich (21.07.1937 Łbowo k/Płońska – 27.05.1989 Himalaje), taternik, alpinista.

Działacz Klubu Wysokogórskiego w Krakowie (od 1978 członek honorowy), Polskiego Klubu Górskiego, członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi i elitarnego Himalayan Club.

Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK (od 1956 r.).Egzamin dyplomowy – 31 III 1967r. Taternictwo uprawiał od 1958 r. W latach 1962-1977 uczestniczył w pierwszych przejściach o istotnym znaczeniu dla rozwoju taternictwa, m. in. na ścianach Kazalnicy Mięguszowieckiej. Małego Młynarza i Mnicha. Pokonywał drogi wspinaczkowe w Dolomitach (1962-63) i Alpach Zach. (1965 i 1968): dokonał wielu znaczących wejść w dziejach polskiego alpinizmu m. in. w 1966 r. w Hindukuszu uczestniczył w drugim wejściu na Noszak (7472 m), w Pamirze osiągnął nową drogą Pik Komunizmu (7483 m), w 1973 r. brał udział w pierwszych wejściach w Karakorum i Himalajach (1969-89), powtórzył wejście na Lhotse (8511 m, 1979 r.). Uczestniczył w polskich wyprawach na Lhotse zimą 1974/75 (osiągając tu z Andrzejem Zawadą ówczesny światowy zimowy rekord wysokości 8250 m) na szczyt K 2 latem 1976 r. oraz Mount Everest zimą 1979-80. W czasie powtórnej wyprawy na Mount Everest (w 1989 r.) zginął wraz z kolegami po zejściu z jego zachodniej grani, w lawinie śnieżnej na stokach Khumbutse.

 

Marzanna Herzig ( 11.07.1960, Kraków),  kajakarka górska, wioślarka.

Absolwentka AWF Kraków (1983) i psychologii UJ (1987). Zawodniczka AZS AWF Kraków (1975-94). Medalistka MP w wioślarstwie i kajakarstwie górskim. Uczestniczka MŚ juniorów w Belgradzie (1977). Kierowniczka sekcji AZS AWF w kajakarstwie górskim. Pracownik naukowo-dydaktyczny w Zakładzie Psychologii AWF Kraków (od 1984), wykładowca w Polskiej Korporacji Menadżerów Sportu (od 1999). Psycholog reprezentacji olimpijskiej (1998-2004), polskich siatkarzy (2006), szpadzisty R. Zawrotniaka.

 

Stanisław Hudy (16.04 1945, Wojków, pow. Mielec), piłkarz, sędzia piłkarski.

Sędzią piłkarskim został w 1964. Jest rekordzistą Polski w ilości sędziowanych meczy piłkarskich. Jubileuszowy 2500 mecz sędziował 2 VII 2006 r., zaś 3000 mecz w dniu 2 X 2014 r. Należy do Kolegium Sędziowskiego Małopolskiego Związku Piłki Nożnej, aktualnie pełni funkcję obserwatora sędziowskiego i szkoli młodzież, kandydatów na sędziego piłkarskiego.

Studiował na Wydziale Mechanicznym PK, specjalność mechanika z energetyką w latach 1967-1973, po studiach został pracownikiem PK i na Wydziale Mechanicznym pracował dż do osiągnięcia wieku emerytalnego. W latach 1978-1981 studiował na studiach doktoranckich PK.

Blanka Isielionis, (22.05.1978, Kraków), snowboardzistka, slalom gigant równoległy, studiowała na krakowskiej AWF w latach 1997 – 2002 uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego. Pracę magisterską Historia I rozwój snowboardu w Polsce I na świecie w latach 1998 – 2006 obroniła u dr. Marka Palika. Uprawianie snowboardu rozpoczęła w Krakowskim Klubie Narciarskim, będąc zawodniczką Klubu Sportowego  AZS AWF Kraków (2001-04), zdobyła 14 medali na mistrzostwach Polski w tym 8 tytułów mistrza Polski. Reprezentantka Polski, złota medalistka Uniwersjady w Zakopanem (2001) w PSG i brązowa medalistka Uniwersjady (2003) w PSG.

 

Ewa Iwanciw z domu Nowak (17.08.1947, Czatkowice pow. Chrzanów), lekkoatletka, nauczyciel wychowania fizycznego.

W 1969 r. ukończyła krakowską WSWF Kraków. W 1975 r. została zatrudniona w Studium WFiS PK. Oprócz dydaktyki przez 16 lat prowadziła treningi sekcji lekkiej atletyki AZS PK. Zawsze starała się aktualizować swoją wiedzę i doskonalić umiejętności zawodowe. Ukończyła kursy na stopień instruktora narciarskiego, co pozwoliło jej szkolić studentów w narciarstwie, podnosiła swoje kwalifikacje w siatkówce i pływaniu. Zdobyła stopień sternika jachtowego, co umożliwiło jej prowadzenie studenckich obozów żeglarskich. Zdobyła również uprawnienia do prowadzenia zajęć z aerobiku. Od 1996 r. organizowała turnieje siatkówki, koszykówki i bowlingu dla pracowników Wydziału Inżynierii Lądowej. Była cenionym dydaktykiem i cieszyła się szacunkiem i sympatią młodzieży akademickiej.

 

Tadeusz Jarosiński urodził się 29 kwietnia 1917 r. w Krakowie. Po ukończeniu Gimnazjum  w Krakowie, w latach 1933 – 1939 odbywał służbę wojskową w Wilnie. We wrześniu 1939 r.  brał udział w wojnie obronnej.  W październiku 1939 r. powrócił do Krakowa, wstępuje do ZWZ, a następnie jako oficer AK aktywnie uczestniczył w ruchu oporu. Pełnił funkcję zastępcy dowódcy 13 kompanii zgrupowania „Żelbet”, ponadto był kierownikiem kursów podchorążych AK przy 13 kompanii. Brał udział w szkoleniach podchorążych i podoficerów w lasach okręgu radomsko-kieleckiego, uczestniczył w walkach partyzanckich w rejonie obwodu koneckiego i iłżeckiego, za co został uhonorowany Krzyżem Walecznych i Krzyżem Partyzanckim. W czasie okupacji hitlerowskiej pomagał ludności żydowskiej. Zatrudniony jako kierowca samochodu dostawczego w firmie „Chemiczna Pralnia i Farbiarnia Franciszka Bębenka” przy ul. Grzegórzeckiej w Krakowie rozwoził garderobę i bieliznę do licznych punktów usługowych w Krakowie. Jeden z tych punktów znajdował się na terenie getta, w narożnej kamienicy przy ul. Limanowskiego i Krakusa. Wyposażony w specjalną przepustkę systematycznie przekraczał granice getta krakowskiego przejeżdżając przez  główną bramę po uprzedniej, pobieżnej kontroli przez niemiecką policję. Bielizna była przewożona w koszach. Nierzadko w koszu pod brudną bielizną wywoził ukryte tam dziecko żydowskie. Dzieci były odbierane w warsztacie mechanicznym Szybowicza znajdującego się w pobliżu pralni. Tam odbierał je jeden z komendantów Żydowskiej Organizacji Bojowej Bernard Halbrajch ps. „Jakub” i przekazywał je kobietom Polkom.  Jak wspomina w „Przekroju” w nr 2117  z dnia 5 stycznia 1986 roku pewnego upalnego dnia sierpniowego 1941, wracając z filii przy ul. Limanowskiego z pełnymi koszami brudnej garderoby i bielizny został zatrzymany  (prawdopodobnie wskutek donosu) na placu Zgody przy głównej bramie przez pełniących wartę Niemców i odprowadzony do znajdującej się w pobliżu wartowni. Tam dowiedział się, że jest posądzony o nielegalne wywożenie ukrytych w samochodzie Żydów. Zrewidowano kosze z bielizną, w których  szczęśliwie tym razem  nie było żydowskiego dziecka. Widocznie w dniu tym pracownicy filii zostali wcześniej uprzedzeni o zdradzie i nikogo nie ukryto w koszu. Pobitemu  i zmaltretowanemu  kierowcy zwrócono Kennkartę i ostrzeżono aby więcej się tu nie pokazywał. Zamroczony i obolały z wielkim trudem dojechał do zakładu pralniczego, gdzie udzielono mu pierwszej pomocy. Dalszej pomocy i opieki udzielał dr Edward Stocki (lekarz ze Szpitala Urologicznego przy ul. Grzegórzeckiej) z którym współpracował w ruchu oporu. Po 3-tygodniowej rekonwalescencji  zmienił miejsce pracy.  W czasie pracy w firmie pralniczej wywiózł około 10 dzieci żydowskich.

W konspiracji używał pseudonimu „Ursus”. Często z narażeniem życia prowadził szkolenia  w grupie podchorążych w  prywatnych mieszkaniach, zapoznając ich z tajnikami wiedzy wojskowej, konspiracji i dywersji. Materiały szkoleniowe jak: regulaminy, instrukcje, mapy, broń krótką i amunicję przynosił z sobą, ukrywając ją w głębokich kieszeniach i za podszewką obszernej skórzanej kurtki. Wspomina jak wpadł w pułapkę. Po zakończeniu jednego z konspiracyjnych szkoleń w trzeciej dekadzie października 1944 roku został niespodziewanie zatrzymany przez niemieckiego żandarma przy ul. Św. Gertrudy w pobliżu kina „Wanda”, otoczonego kordonem policji. Wychodzących z kina mężczyzn i kobiety, Niemcy skierowali do znajdujących się w pobliżu krytych ciężarowych samochodów.  Żandarm, który go zatrzymał, rozkazał zejść z roweru, położyć rower na trawniku i udać się w kierunku załadowanych ludźmi samochodów. W pewnym momencie, gdy odstawiał rower na trawnik, żandarm podszedł do kolejnego przygodnego przechodnia. Korzystając z chwilowej jego nieuwagi, wskoczył szybko na rower i ile tylko miał sił w nogach naciskał na pedały uciekając ulicą Gertrudy w kierunku Wawelu. Niemcy rozpoczęli pościg za nim samochodem osobowym. Zdając sobie sprawę, że nie zdoła uciec wbiegł do bramy kamienicy przy ul. Sarego 11, (narożnej z ul. Jasną). Tam  udało mu się skryć w jednym z pomieszczeń w kamienicy. Niemcy z pistoletami w dłoniach przeszukiwali wszystkie pokoje  kamienicy szukając uciekiniera. Kiedy już wydawało się, że Niemcy odkryją kryjówkę, w której schował się przygotowany do obrony z pistoletami w rękach uciekinier, nagle niespodziewanie wbiegł jakiś Niemiec i wrzeszcząc, wzywał wszystkich do natychmiastowego powrotu. Ten szczęśliwy zbieg okoliczności ocalił mu życie. Gdy Niemcy szybko odjechali z powrotem na ulicę Gertrudy opuścił swoją kryjówkę i udał się w kierunku ulicy Dietla, a stamtąd na ul. Grzegórzecką, gdzie mieszkał. Nazajutrz, ubezpieczony przez kolegów z konspiracji, wrócił na ul. Sarego 11, zabrał ukrytą kurtkę wraz z jej cenną zawartością i pozostawiony tam rower. Po wyzwoleniu w 1945 r. rozpoczął studia spółdzielcze w ramach Wydziału Rolniczego UJ gdzie zdał wszystkie egzaminy i przeniósł się na kierunek wychowanie fizyczne. W latach 1946/47 i 1947/48 studiował w Studium Wychowania Fizycznego UJ i obronił pracę magisterską z dziedziny antropologii uzyskując tytuł magistra z zakresu wychowania fizycznego (16.06.1949). Złożył również dodatkowy egzamin z „Nauki o Polsce i świecie współczesnym” i na tej podstawie uzyskał prawo nauczania ćwiczeń cielesnych,  higieny i somatologii w szkołach średnich. Był nauczycielem I LO im. Nowodworskiego, potem LO im. J. Kochanowskiego i LO im. Tadeusza Kościuszki. Od 1947 uczył też w szkole ćwiczeń PWSP w V LO im. Witkowskiego, rozpoczynając tym samym współpracę z PWSP. W roku szkolnym 1948/49 zostaje zaangażowany przez prorektora PWSP dr Stanisława Skalskiego w charakterze instruktora wychowania fizycznego. Za zgodą władz uczelni prowadził jako pierwszy w Polsce zajęcia obowiązkowe z wychowania fizycznego na pierwszym roku studiów. (Dopiero 5 stycznia 1950 wychowanie fizyczne decyzją ministrów  Oświaty, Szkół Wyższych i Zdrowia  zostaje wprowadzone jako przedmiot obowiązkowy na wyższych uczelniach). Położył duże zasługi dla rozwoju wychowania fizycznego i sportu na naszej Uczelni. Był inicjatorem powołania Koła Uczelnianego AZS i jego długoletnim opiekunem. Był pierwszym kierownikiem Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, które zostało powołane na mocy zarządzenia Ministra Oświaty z dnia 9 sierpnia 1954 r. Funkcję kierownika Studium pełnił aż do przejścia na emeryturę (1 październik 1977 r.). Był działaczem władz środowiskowych AZS, stałym przedstawicielem Studium WF w Radzie Głównej AZS, popularyzował sport wśród młodzieży akademickiej, inicjował pierwsze  uczelniane spartakiady sportowe. Za tą działalność został uhonorowany przez Zarząd Główny AZS Srebrną i Złotą Odznaką AZS. Równocześnie do działalności organizatora życia sportowego rozwijał swoje zainteresowania i twórczość naukowo-dydaktyczną i publicystyczną. W latach 1971 – 1974 prowadził zajęcia programowe z zakresu wychowania fizycznego na istniejącym wówczas kierunku studiów: nauczanie początkowe z wychowaniem fizycznym. Absolwenci tego kierunku uzyskiwali uprawnienia do prowadzenia lekcji wychowania fizycznego w klasach I – IV w szkołach podstawowych. Pod  kierunkiem dr Tadeusza Jarosińskiego powstało 28 prac dyplomowych. Pracę doktorską obronił na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie w 1970 r. na podstawie dysertacji „Miejsce Tytusa Chałubińskiego w dziejach zdrowotnego wychowania społeczeństwa” napisanej pod kierunkiem prof. dr Walerego Goetla. Opublikował około 40 prac naukowo-dydaktycznych w różnych czasopismach m.in.  „Kultura Fizyczna”, „Nowa Szkoła”, „Rodzina i Szkoła”, „Wszechświat”. Pisał również w nowojorskim tygodniku polskim „Kurier” i „Nowym Dzienniku”. Wspólnie z żoną Danutą przygotował do druku pamiętniki Odo Bujwida z lat 1932 – 1942. Pozycja ta wydana przez Wydawnictwo Literackie w 1990 roku została zaliczona do najlepszych książek roku. („Odo Bujwid. Osamotnienie. Pamiętniki z lat 1932 – 1942”. Przygotowali do druku , wstępem i przypisami opatrzyli Danuta i Tadeusz Jarosińscy). Był też działaczem Związku Nauczycielstwa Polskiego, przez szereg lat członkiem Rady Głównej ZNP ds. wychowania fizycznego. Za swą działalność okupacyjną i działalność zawodową był wielokrotnie odznaczany i wyróżniany. Otrzymał wiele medali i odznaczeń m. in. przez Rząd Emigracyjny w Londynie został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych (2.09.1948 i 6.09.1972),  srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (28.02.1968), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (15.09.1972), Medalem Zwycięstwa i Wolności (26.11.1976), Medalem za Udział w Wojnie Obronnej (1983), Krzyżem Armii Krajowej (7.10.1986), Krzyżem Partyzanckim (18.02.1987), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (12.07.1989).

W 1997 roku z okazji 80 tej rocznicy urodzin władze uczelni i pracownicy spotkały się z dostojnym jubilatem, a rektor prof. dr hab. Feliks Kiryk serdecznie podziękował mu za jego długoletnią pracę wręczając upominek. 84 letni dziś Tadeusz Jarosiński nadal aktywnie pracuje społecznie.

Jakub Jelonek (7.07.1985, Częstochowa) lekkoatleta specjalizujący się w chodzie sportowym na 20 km,

Zawodnik AZS AWF Kraków. Brązowy medalista Halowym mistrzostw Polski na 5 km (2008), dwukrotny srebrny medalista (2003, 2009) oraz  brązowy (2008), ósme miejsce  w młodzieżowych ME w chodzie na 20 km (2007),  olimpijczyk z  Pekinu (2008), gdzie zajął 46. miejsce w chodzie  na 20 km. 8 medali krajowych w kategorii młodzieżowca i juniora. W 2009 r. startował na Uniwersjadzie, gdzie zajął 16. miejsce i w mistrzostwach świata, gdzie uplasował się na 38. miejsce. Uczestniczył w zawodach Pucharu Europy (2003) I Pucharu Świata (2006, 2008).

 

Piotr Jeż (15.02.1940, Mielec – 18.12. 2001, Kraków), siatkarz, działacz sportowy.

Zawodnik AZS PK i AZS Kraków (1957-1962). Prezes AZS PK (1964-1966), członek ZŚ AZS (1965-1981) i jego Prezydium (1962-1969), członek ZG AZS (1969-1976) i jego Prezydium (1969-1972), członek Zarządu Klubu AZS AWF (1976-1981). Członek Komitetów Organizacyjnych jubileuszów AZS: 60-, 70-, 75-lecia. Od 1981 r. rozpoczął działalność w organach rewizyjnych AZS. Członek Głównej Komisji Rewizyjnej AZS (1987-2001) i jej wiceprzewodniczący (1993-2001). W 1992 r. uczestniczył w powołaniu Koła Seniorów AZS Kraków. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego PK w latach 1958 – 1963. Egzamin dyplomowy odbył w 1965 r. uzyskując tytuł magistra inż. budownictwa wodnego i został zatrudniony od 1 maja 1966 r. w Instytucie Inżynierii Wodnej i Gospodarki Wodą w charakterze pracownika naukowo dydaktycznego. Doktorat uzyskał w 197/? Niezwykle aktywny sportowiec i działacz sportu akademickiego. Żona Elżbieta z d. Proszak, studentka Wydziału również grała w siatkówkę i należała do wybijających się działaczek AZS na PK. Współinicjator Biegu Kościuszkowskiego PK, który należy do najważniejszych imprez sportowych PK . Wspólnie z Edwardem Surdyką, Janem Żurkiem, Ryszardem Florkiem przy poparciu rektora PK Bolesława Kordasa zorganizowali Bieg Sztafetowy dla uczenia 30-lecia powstania PK, który z czasem stał się imprezą o wydźwięku międzynarodowym. Dla uczczenia pamięci tego wybitnego działacza sportowego PK od roku ? odbywa się Memoriał dr inż. Piotra Jeża. W 1999 r. nadano mu godność Członka Honorowego AZS Kraków.

Antoni Kaczmarczyk ( ), narciarz, absolwent PK ( ) W okresie studiów narciarz AZS Kraków. Medalista AMP. Wiceprezes ZŚ AZS Kraków 1949-50. W 1949 r. był głównym negocjatorem przejścia narciarzy likwidowanego wówczas Harcerskiego Klubu Narciarskiego w Zakopanem  do AZS Kraków i utworzenia Oddziału AZS Kraków w Zakopanem, który dał początek AZS Zakopane.

 

Tadeusz Kaczmarczyk (3.07.1923, Zakopane), narciarz, absolwent AGH (1955) Po uzyskaniu dyplomu  inż. górnika pracował jako asystent AGH. Zawodnik  AZS Kraków (1945-54). Podczas AMŚ w Davos (1947) wspólnie z kolegami zdobył złoty medal w sztafecie 4×8 km, w  AMŚ w Spindlerowym Młynie zdobył srebrny medal w sztafecie 4×8 km oraz trzy brązowe medale: w skokach, kombinacji norweskiej i czwórkombinacji. Dwukrotny wicemistrz Polski (1950) w biegu na 18 km i sztafecie 4×10 km, dwukrotny brązowy medalista MP w biegu sztafetowym 4×10 km (1947, 1953). Dwunastokrotny Akademicki Mistrz Polski (1946-54) w skokach, w kombinacji norweskiej, biegach i w biegu zjazdowym. Trener kadry narodowej biegaczy (1956-66) oraz zawodników w kombinacji norweskiej (1967-76). Jego podopiecznym był m.in. S. Hula – brązowy medalista MŚ w kombinacji norweskiej (1974). Trener kombinacji norweskiej w Austrii (1979-89), szkoleni przez Niego zawodnicy w Międzynarodowej Szkole Sportowej w Stams koło Innsbrucku zdobyli medale olimpijskie w Calgarii.

 

Alicja Kaczmarska – Flądro (9.09.1960) koszykarka, absolwentka AWF Kraków (1983). Zawodniczka AZS AWF (1972-94). Karierę zawodniczą rozpoczęła od srebrnego medalu z reprezentacją Krakowa  w Spartakiadzie Młodzieży w Łodzi. Powoływana była do kadry Polski juniorek Całe sportowe życie związała z AZS. Kapitan zespołu, występowała w I i II lidze, srebrna i brązowa medalistka AMP. Trenerka grup młodzieżowych AZS. Nauczycielka wychowania fizycznego w szkolnictwie podstawowym.

 

Anna Janina Kałużna z domu Wrona ur. 21 lipca 1954. W 1978 ukończyła Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie w zakresie bibliotekoznawstwa. W latach 1978 – 1985 pracowała jako nauczyciel i wicedyrektor Przedszkola nr 42 w Krakowie, od 1985 pracuje na stanowisku dyrektora Samorządowego Przedszkola nr 178. Karierę sportową rozpoczynała w sekcji pływackiej Klubu Sportowego „Jordan” Kraków w roku 1965, odnosiła szereg sukcesów w różnych zawodach na szczeblu miejskim, okręgowym, ogólnopolskim zdobywając medale i dyplomy dla klubu, uzyskiwała też czołowe miejsca w mitingach międzynarodowych. W latach 1970 – 1976 była również zawodniczką Krakowskiego Klubu Szermierczego we florecie, W latach 1974 – 1978 w trakcie studiów była reprezentantką Klubu Uczelnianego AZS WSP Kraków, odnosząc szereg sukcesów w lidze międzyuczelnianej i mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych. W 1977 roku na mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych w Szczecinie zdobyła brązowe medale na dystansie 100 metrów stylem dowolnym i w sztafecie 4 x 50 m. Będąc zawodniczką KS „Jordan” występując w różnych zawodach na szczeblu miejskim, okręgowym, ogólnopolskim zdobywała medale i dyplomy dla klubu. Uzyskiwała też czołowe miejsca w zawodach międzynarodowych.

 

Stanisław Karpiel (10.11.1926, Zakopane), skoczek narciarski i zjazdowiec, akademicki wicemistrz świata w skokach.

Zawodnik HKN i AZS Zakopane. Reprezentant Polski. Akademicki wicemistrz świata w skokach w 1949 r. w Spindlerowym Młynie, W 1947 r. był 7 zawodnikiem w Polsce w skokach narciarskich.

W 1948 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury PK. Ukończył je tytułem magistra inżyniera architektury w 1953 r. Po studiach pracował w Warszawie w Pracowni Konserwacji Zabytków do marca 1958 r. Zaprojektował większość tras i kolejek krzesełkowych na Podhalu.

 

Andrzej Kierczak – ur. (8. 03. 1974 w Kraków), piłkarz ręczny

Studia licencjackie na kierunku politologia i nauki społeczne odbył w latach 1995 – 1998, znakomity piłkarz ręczny KS Hutnik – Kraków, reprezentant Polski w 40 spotkaniach zdobywając 104 bramki. Będąc członkiem Klubu Uczelnianego AZS Akademii Pedagogicznej w Krakowie reprezentował Uczelnię w rozgrywkach ligi międzyuczelnianej środowiska krakowskiego ( mistrzostwo w 1996 roku), walnie przyczynił się do zdobycia brązowego medalu na mistrzostwach Polski Uczelni Pedagogicznych w 1997 roku (został uznany najlepszym zawodnikiem oraz zdobył tytuł króla strzelców). Znakomicie zapowiadającą się karierę przerwała kontuzja kolana (13.12.1997), i mimo dwóch operacji nie dane mu było wrócić do czynnego uprawiania sportu. Nie zerwał jednak całkiem z ukochaną dyscypliną, ukończył kurs sędziowski – obecnie jest sędzią Polskiego Związku Piłki Ręcznej, prowadzi zawody ekstraklasy.

Janusz Kirszak (6.01.1936, Drohobycz – 29 VI 1985, Lubeka), żeglarz w stopniu kapitana żeglugi bałtyckiej, architekt.

Studiował na Wydziale Architektury PK w latach 1954-60. Uczeń prof. Wiktora Zina. W czasie studiów był członkiem sekcji żeglarskiej AZS Kraków. Był też jej działaczem – kierował pionem wyszkolenia żeglarskiego.

W 1960 r. otrzymał pracę jako architekt miasta Kołobrzeg. Wybudował słynny „Hangar dla Żeglarzy”, a w nim jacht swojego życia „Victoria”. Zapowiadał się jako wspaniały żeglarz i architekt. Niestety, w niewyjaśnionych do końca okoliczności zginął w rejsie do Lubeki. Środowisko żeglarzy kołobrzeskich uznaje JK za „wielkiego człowieka” nie tylko jako żeglarza, ale jako wspaniałego architekta projektującego przystań żeglarską w basenie jachtowym na wyspie Solnej. Był głównym architektem miasta Kołobrzeg, pełnił także funkcję konserwatora zabytków, Swoją wiedzą rozsławił krakowską uczelnię swymi dokonaniami zawodowymi jak i żeglarskimi, projektując i budując jachty, ale także obiekty sakralne. Był miłośnikiem starówki kołobrzeskiej, odbudowywał kontr katedrę, w szczególności wysokie jej sklepienia. Środowisko żeglarzy kołobrzeskich oraz władze miasta uhonorowały pamięć Jego na Cmentarzu Komunalnym przyznaniem miejsca w Alei Zasłużonych oraz wygrawerowaniem Jego nazwiska i stopnia żeglarskiego na pamiątkowym polerze basenu jachtowego w Kołobrzegu

Piotr Klimczak, (18.01.1980, Nowy Sącz) lekkoatleta, olimpijczyk , absolwent AWF Kraków (200). Zawodnik AZS AWF (2003-07). W IO w Atenach (2004) zajął 10 miejsce w sztafecie 4x400m, w Pekinie (2008) siódme miejsce w sztafecie 4×400 m, srebrny medalista MŚ w Moskwie (2006) w sztafecie 4x400m, brązowy medalista w  HME w Birmingham (2006), złoty medalista Uniwersjady w Izmirze (2005) w sztafecie 4x400m,

Bogusława Knapczyk , (8.04.1970, Szczawnica), kajakarka, olimpijka. Wychowanka Sokolnicy Krościenko i reprezentantka AZS AWF Kraków (1983-97).  Ośmiokrotna mistrzyni Polski, głównie w K-1w slalomie i zjeździe (1988-92). W IO w Barcelonie (1992) w slalomie zajęła dziewiętnaste miejsce, zaś w Atlancie (1996) była dwudziesta pierwsza.

Roman Kołodziej (28 I 1946, Brzóza Królewska), lekkoatleta, gimnastyk, trener i działacz sportowy.

Absolwent krakowskiej WSWF (1969. Nauczyciel wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 96 w Krakowie w latach 1969-1977 i na PK w latach 1977 – 2013, trener sekcji lekkoatletycznej AZS PK, z którą odniósł wiele sukcesów w MP politechnik oraz sekcji piłki ręcznej kobiet i mężczyzn. Trener lekkiej atletyki „Cracovii”, „Hutnika” i AZS AWF. Wyspecjalizował się w przygotowaniu do startu biegaczy, wychował wielu znanych zawodników, reprezentantów Polski, z których największe osiągnięcia mieli: Katarzyna Broniatowska (brązowa medalistka halowych ME na dystansie 1500 m z 2013 r.), Anna Hazior (reprezentantka Polski na 800 m), Jerzy Hołoweńko (dziesięciobój), Katarzyna Batorska (medalistka MP). W latach 1996 – 2006 był prezesem KOZLA, przez dwie kadencje był w zarządzie PZLA (za prezesury Ireny Szewińskiej). W 1997 r. otrzymał godność „Zasłużony Honorowy trener PZLA”, zaś w 1998 r. uzyskał wyróżnienie ”Osobowość Roku w Sporcie w Małopolsce”. W 2013 r. otrzymał tytuł Asa Honorowego nadany przez kapitułę „Dziennika Polskiego” dla osób szczególnie zasłużonych dla sportu w Małopolsce.

Za swoją pracę i działalność społeczną otrzymał wiele odznaczeń i wyróżnień m. in. Krzyż Kawalerski OOP (2004).

 

Bolesław Kordas (4.11.1933, Kraków – 5.10.1981, Kraków), koszykarz, rektor PK.

Studia na Wydziale Budownictwa Wodnego PK rozpoczął w 1951 r. Po uzyskaniu dyplomu w czerwcu 1956 r. podjął pracę 1.08.1956 r, na Wydziale Budownictwa Wodnego. Posiadał 24 letni staż pracy w PK, przechodząc wszystkie szczeble stanowisk nauczyciela akademickiego od asystenta do profesora zwyczajnego. Doktoryzował się 3.07.1961 r. habilitował się 21.06.1966 r. Profesorem nadzwyczajnym został 1.07.1974 r., tytuł profesora zwyczajnego otrzymał 1.03.1981 r. Był kierownikiem Katedry Hydrotechniki i Hydromechaniki, Należał do grona wybitnych przedstawicieli nauki w dziedzinie budownictwa wodnego, posiadał bogaty dorobek naukowy zawarty w licznych rozprawach naukowych, w latach 1970-72 pracował jako ekspert ONZ. Rektorem został 1.09.1975 r. i pełnił do tragicznej śmierci. Był wielkim sympatykiem sportu, sam uprawiał czynnie koszykówkę, popierał wszelkie inicjatywy działaczy sportu akademickiego, za jego kadencji rektorskiej zbudowano obiekty sportowe przy akademikach zorganizowano Bieg Kościuszkowski, który stał się sztandarową imprezą sportową, a Klub AZS jako jedyna uczelniana organizacja sportowa w Polsce otrzymała sztandar od władz uczelni za dokonania w zakresie upowszechniania sportu wśród społeczności akademickiej PK.

 

Krzysztof Korepta (7,03.19 III .1957, Sulejówek), strzelec, działacz AZS PK.

Zawodnik sekcji strzeleckiej AZS PK, następnie jej kierownik i instruktor. Medalista akademickich mistrzostw Polski i w 1990 r. Organizował zawody strzeleckie na PK, w latach 1986-94 ligę strzelecką w Krakowie, międzynarodowe zawody strzeleckie Kragujevac (Jugosławia), Ilmenau (NRD), mistrzostwa Polski Szkół Wyższych w strzelectwie sportowym w 1987 i 1990 r. Był inicjatorem i organizatorem giełd narciarskich na Wydziale Chemii, kursy przygotowawcze do egzaminów wstępnych na PK w latach 1988-93, wydanie śpiewnika żeglarskiego. W 1993 r. był pomysłodawcą i współorganizatorem powstania Klubu Studenckiego PK „Kwadrat”. Uczestniczył w jego prowadzeniu do 2002 r. Był współorganizatorem wielu imprez m. in. Balu Beana dla I roku, wybory najmilszej PK, kabarety, bale wydziałowe, Mikołajki dla dzieci pracowników PK, turniejów bilarda i wielu iał na Wydziale Inżynierii Budowlanej. Na podstawie egzaminu dyplomowego 23.11.1983 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa. Od 1984 r. pozostaje na PK jako asystent (od 1994 r.) jako wykładowca w Zakładzie Budownictwa Ogólnego i Fizyki Budowlanej na Wydziale Inżynierii Budowlanej.

 

Juliusz Korzeniak (6.03.1930, Kraków), piłkarz i hokeista, mistrz Polski w hokeju na lodzie.

Wychowanek „Cracovii”, nauczyciel wychowania fizycznego, absolwent krakowskiej WSWF (1954 r.). W 1949 r. awansował do piłkarskiej reprezentacji Polski juniorów i wystąpił w meczach przeciwko Węgrom i Czechosłowacji. W tym też roku zaczął grać w pierwszoligowej drużynie „Cracovii”, w której rozegrał pięć sezonów (1949-1954). Występował też w drużynach piłkarskich krakowskiego „Wawelu” (1954-1956) oraz BKS Bielsko-Biała (1956-1959). W hokeju na lodzie już jako junior awansował do zespołu 4-krotnego mistrza Polski „Cracovii” i reprezentacji Krakowa. W 1949 r. z drużyną „Cracovii” zdobył tytuł mistrza Polski. Został powołany do reprezentacji Polski na akademickie mistrzostwa świata, na których Polska zajęła trzecie miejsce. Od 1954 r. będąc oficerem pracował w Wojsku Polskim, następnie jako nauczyciel wychowania fizycznego w szkołach podstawowych (1957 – 1978). Ukończył kursy trenerskie: piłki nożnej (1956),hokeja na lodzie (1966). Od 01.09.1978 pracował w Studium WFiS PK aż do osiągnięcia wieku emerytalnego (30.09.1985).

 

Zbigniew Korzeniowski (6.04.2933, Żywiec), skoczek narciarski, zawodnik AZS Zakopane, czołowy zawodnik, uczestnik w wielu międzynarodowych zawodach narciarskich AMP, Uniwersjadach

 

Jerzy Korzeniowski (12.07.II 1935, Zakopane), narciarz alpejczyk, inżynier wynalazca.

Zawodnik AZS Zakopane, AZS PK. W latach 1953 – 1966 był członkiem kadry narodowej w narciarstwie alpejskim. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski juniorów i akademickich mistrzostw Polski, reprezentant Polski w wielu zawodach międzynarodowych, uczestnik Uniwersjady w 1962 r. (Villars – Szwajcaria). W mistrzostwach Polski w 1956 r. zajął 7 miejsce w slalomie; 1959 r. – 6 miejsce w slalomie gigancie; 1960 r. – 5 w kombinacji; 1965 r. – 8 w slalomie gigancie; 1966 r.- 5. w biegu zjazdowym, 8. w slalomie t w kombinacji.

 

66 r. – 5 w biegu zjazdowym, 8 – w slalomie i w kombinacji.

Studiował na Wydziale Mechanicznym PK w latach 1953 – 1957 i uzyskał tytuł inżyniera mechanika. W 1966 r. wyjechał na praktykę zawodową do Francji, a następnie w 1969 r. przeniósł się do Kalifornii gdzie mieszka do dnia dzisiejszego. Swoją karierę zawodową poświęcił studiom i pracy rodzącej się nowej specjalności o olbrzymiej perspektywie w przyszłości „composite” czyli nowej technologii zajmującej się materiałoznawstwem, poszukiwaniem i zastosowaniem kompozytów w projektowaniu obiektów i produktów lądowych, morskich, powietrznych oraz automatyką ich produkcji. „Człowiek nr 1 technologii kompozytowych” wg NASA, otrzymał dwukrotnie nagrody prezydentów USA za najlepszy zrealizowany projekt inżynierski roku. Konstruktor, właściciel firmy badawczo-wdrożeniowej technologii kompozytowych. Posiadacz kilkudziesięciu patentów USA w inżynierii kompozytowej. Laureat Złotej Księgi Wychowanków PK w 2008 r.

Kazimierz Korzeniowski (12.03.1948, Zakopane), narciarz alpejczyk, medalista mistrzostw Polski.

Zawodnik AZS Zakopane (1959-78)) i AZS PK (1966-71). Był kilkakrotnym mistrzem i wicemistrzem Polski juniorów, wystąpił w Uniwersjadzie w 1968 (Innsbrucku) i w 1970 (Rovaniemi). Dwukrotny brązowy medalista mistrzostw Polski w 1972 r. w slalomie gigancie II (zamiast zjazdu) oraz kombinacji alpejskiej. Pozostałe rezultaty jakie uzyskiwał w MP – w 1971 r. – 8 miejsce w slalomie gigancie, 1972 r.- 7 w slalomie i w slalomie gigancie, 1973 – 8 w kombinacji, 1974 – 88 w slalomie i slalomie gigancie; 1975 – 8 w slalomie i 5 w kombinacji, wielokrotny akademicki mistrz Polski.

Studiował na Wydziale Mechanicznym PK w latach 1966 – 1971 uzyskując 22.03.1972 tytuł inż. mechanika – specjalność pojazdy szynowe. Przez 36 lat był szefem obsługi kolejek linowych – Kasprowy Wierch.

 

Jacek Kowalski – „Siuhajek” (12.12.1936, Zakopane), narciarz alpejczyk, ekspert budownictwa.

Od 1950 r. zawodnik AZS Zakopane, powołany do kadry juniorów AZS w 1951 r. a zimą 1953 r. do kadry narodowej juniorów. Gdzie słynna trójka JK: Jerzy Korzeniowski, Jan Kunczyński i Jacek Kowalski; dzieliła medale mistrzostw Polski juniorów między siebie. Później ta trójka startowała w barwach Politechniki Krakowskiej. Rywalizował z innym członkami AZS PK: Mieczysław Satała, Walenty Obrochta, Andrzej i Włodzimierz Czarniakowie w akademickich mistrzostwach Polski Startował w Międzynarodowych Akademickich Mistrzostwach Jugosławii, w zawodach o Puchar Uniwersytetu w Grenoble w Alp d’Venosc (L2A) jako reprezentant AZS PK, gdzie studenci PK zajęli drugie miejsce wśród 21 drużyn narodowych.

W latach 1953-1956 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK. Pracę zawodową rozpoczął na budowach Walcowni Gorącej i Koksowni w Nowej Hucie, a potem m. in. COS na FIS’62 w Zakopanem, Wytwórnie Saletry na Azotach w Puławach i we Włocławku. W 1963 r. uzyskał tytuł inżyniera na PK, a w 1973 r. po 2 letnich studiach na PW, został specjalistą budowy elektrowni jądrowych. W 1972 r. został naczelnym inżynierem Energobloku Wybrzeże. Generalnego wykonawcy m. in. elektrociepłowni w Trójmieście, EC Rafinerii Gdańsk i EC Celulozy Kwidzyń. W 1978 r. został delegowany na 2 lata do Iraku, gdzie na 7 dużych kontraktach zarządzał i kierował pacą 1500 polskich pracowników. Łącznie w Energobloku Wybrzeże pracował 10 lat, kiedy tu 17 XII 1981 r. został pozbawiony pracy w Polsce (wprowadzono w Polsce stan wojenny). Wyjechał do Turcji, gdzie jako szef nadzoru budowlanego budował Elektrownię Yenikoy (polską pod klucz), potem na Ukrainie jako główny inżynier budowy budował ii Blok – 1000 MW Chmielnickiej Elektrowni Atomowej w Nietiszynie k/Ostroga z ponad dwutysięczną polską załogą. W latach 1996-2008 nadzorował budowę wieżowców i wysokościowców w Warszawie. W zawodzie inżyniera-wykonawcy przepracował 50 lat, jest czynny zawodowo dalej ale już jako rzeczoznawca budowlany (uprawnienia z 2004 r.).

Udzielał się w organizacji Tatra Ski Lobby walczącej o dostęp narciarzy zjazdowych do polskich Tatr. W roku 2008 został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK.

 

Renata Knapik-Miazga (15.07.1988, Tarnów ), florecistka i szpadzistka, mistrzyni Polski.

Zawodniczka „Pałacu Młodzieży” Tarnów, Krakowskiego Klubu Szermierzy, wielokrotna mistrzyni Polski we wszystkich kategoriach wieku oraz zwyciężczyni turniejów rangi Pucharu Polski, 3-krotna brązowa medalistka ME juniorów (2007 – indywidualnie, 2007, 2008 – drużynowo), trzecia zawodniczka młodzieżowego Pucharu Świata (2007), brązowa medalistka ME seniorów (2013 – indywidualnie, w turnieju drużynowym zajęła 9 miejsce), 2-krotna indywidualna mistrzyni Polski (2012, 2013), srebrna medalistka MP w turnieju drużynowym (2013). Trzykrotnie reprezentowała Polskę na Uniwersjadach: w Belgradzie (2009 r.) zajęła w turnieju drużynowym 4 miejsce oraz 36 miejsce w turnieju indywidualnym; w Shenzhen (2011) w turnieju drużynowym zajęła 9 miejsce oraz 45 w turnieju indywidualnym; w Kazaniu (2013) w turnieju indywidualnym zajęła 5 miejsce, w turnieju drużynowym. W latach 2007-2011 była studentką kierunku: Zarządzanie i Inżynieria produkcji – specjalność Zarządzanie jakością Wydziału Mechanicznego PK. Egzamin dyplomowy odbył się 4.02.2011r.

 

Szymon Krasicki (29.11.1936, Poznań), narciarz, lekkoatleta. Absolwent WSWF Kraków. Zawodnik AZS Zakopane () w biegach narciarskich i AZS Kraków () w lekkoatletycznych biegach długich. Trzykrotny brązowy medalista zimowych Uniwersjad (1960, 1962, 1964) wraz z kolegami w biegu sztafetowym 4×8 km. Trener AZS Zakopane (1962-66), trener kadry narodowej biegaczek narciarskich, brał udział jako trener reprezentacji  w IO w Grenoble (1968), w Sapporo (1972), w Innsbrucku (1976) jako asystent trenera E. Budnego. W latach 1981-84 pracował jako trener biegaczy narciarskich  Bośni i Hercegowiny, przygotowując ich do IO w Sarajewie (1984), komentator  telewizyjny IO w Aberville (1992) i Nagano (1998). W Nagano uczestniczył w ekipie promocyjnej „Zakopane 2006” jako kandydata do organizacji Zimowych IO w 2006 r. Pracownik naukowo-dydaktyczny AWF Kraków. Profesor dr hab. AWF Kraków.

 

Zbigniew Król (27 X 1949, Lubawka), lekkoatleta, członek kadry narodowej, reprezentant kraju, trener kadry narodowej.

Zawodnik AZS AGH (1968-72), AZS Kraków (1968-79), trener klasy mistrzowskiej lekkiej atletyki. Trener kadry Polski juniorów (1979-81), od 1999 trener kadry narodowej, przygotowywał polskich biegaczy do igrzysk olimpijskich w Atenach (2004), Pekinie (2008) i Londynie (2012). M. in. Małgorzatę Rydz, Wiolletę Frankiewicz, Lidię Chojecką, Pawła Czapiewskiego. Absolwent AGH, dyplom magistra inżyniera geologa górniczego uzyskał 12 X 1972. Od 1972 do 1980 r.

 

Eugeniusz Kruczalak (20 VII 1932, Jordanów), lekkoatleta specjalizujący się w sprincie, absolwent WSWF Kraków (1954).

Zawodnik AZS Kraków (od 1951), nauczyciel akademicki WSWF i AWF Kraków, kierownik Zakładu Lekkiej Atletyki (1975-84), reprezentant Krakowa, trener klasy mistrzowskiej, wychował mistrzów i rekordzistów Polski w biegach krótkich (Zdzisława Serafina w biegu na 400 m ppł., olimpijczyka Adama Starostkę), członek Zarządu Klubu AZS AWF (1971-98).

 

Leszek Krzeszowiak ur. 22.09.1926 w Suchej Beskidzkiej. Gimnazjum ukończył w Suchej, zaś LO w Wadowicach, następnie kontynuował naukę w Studium Wychowania Fizycznego UJ. Ukończył też podyplomowe kursy trenerskie w Poznaniu (1952), gdzie zdobył uprawnienia trenerskie lekkiej atletyki i instruktora piłki siatkowej. Pracę magisterską z dziedziny narciarstwa obronił w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1953 roku. Po ukończeniu studiów podjął pracę jako nauczyciel Liceum Pedagogicznego nr 2 w Krakowie i Szkole Ćwiczeń w Krakowie (1951-1958), a następnie w I Studium Nauczycielskim w Krakowie i na Zaocznym i Wieczorowym Studium Nauczycielskim (1958-59). W okresie pracy w I Studium Nauczycielskim w Krakowie. W tym okresie był również kierownikiem wyszkolenia i trenerem na obozach sportowych SKS i uczniów Lic. Pedagogicznych, organizatorem grup spartakiadowych województwa krakowskiego. W latach 1952-1962 prowadził również kursy Ministerstwa Oświaty dla nauczycieli szkół średnich i podstawowych w zakresie narciarstwa i lekkiej atletyki. Od 1.IX.1969 roku pracował na stanowisku starszego wykładowcy w Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Zorganizował zajęcia dydaktyczne na kierunku Nauczanie Początkowe z Wychowaniem Fizycznym WSP w Krakowie, prowadząc zajęcia z metodyki wychowania fizycznego. Pełnił obowiązki kierownika Studium Wychowania Fizycznego i Sportu, współtworzył Studium Fakultatywne Wychowania Fizycznego, które przygotowywało nauczycieli do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego w szkołach. Stopień doktora uzyskał na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

Bogata jest jego działalność organizacyjna i społeczna w zakresie sportu. W 1950 – 1951 był trenerem lekkiej atletyki w Okręgowym Klubie Wojskowym Kraków. Od 1947 udzielał się społecznie w Polskim Związku Narciarskim i Krakowskim Okręgowym Związku Lekkiej Atletyki pełniąc szereg odpowiedzialnych funkcji. Zaczynał od sędziego narciarskiego i instruktora by dojść do funkcji sędziego międzynarodowego (od 1960) i instruktora – wykładowcy PZN. Od 1955 członek Zarządu OZN Kraków, przewodniczący Komisji Sędziowskiej, od 1978 przewodniczący Komisji Sędziowskiej Zarządu Głównego PZN, od 1980 do chwili obecnej przewodniczący Wydziału Sędziowskiego PZN. W latach 60-tych kierownik wyszkolenia OZN, współpracował z LKS „Poroniec”, gdzie wyszkolił 22 mistrzów Polski. Wyszkolił ponad 2000 sędziów narciarskich różnych stopni i specjalizacji na około 3000 instruktorów w Polsce. Będąc od 1968 ( przez 21 lat) kierownikiem wyszkolenia instruktorów narciarskich w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz szefem wyszkolenia Centralnych Kursów Instruktorskich (od 1972) organizowanych przez Politechnikę Krakowską w Bukowinie i Tresnej wyszkolił ponad 1000 pomocników instruktorów i instruktorów narciarstwa wśród nauczycieli akademickich i studentów. Od roku 1972 do chwili obecnej jest członkiem Zarządu Głównego i Prezydium PZN, przez jedną kadencję był nawet wiceprezesem, aktualnie jest członkiem Prezydium i członkiem Komisji rekreacji narciarskiej FIS oraz kierownikiem technicznym Szkoły Narciarskiej w Korbielowie.

 

Dagmara Krzyżyńska, (12.04.1981, Kowary), narciarka alpejska, olimpijka (2006), zawodniczka AZS AWF Kraków-Zakopane (od 2001 r.), uczestniczka zimowych uniwersjad. W IO w Turynie zajęła 25. miejsce w slalomie gigancie. Na Uniwersjadzie Innsbruck 2005 zdobyła złoty medal w slalomie gigancie. Uczestniczka PŚ i PE.

 

Zbigniew Kucia (10 VIII 1942, Brzesko Okocim – 5 X 2009, Kraków), narciarz, piłkarz, żeglarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener narciarstwa, żeglarstwa i pływania.

Członek AZS od 1962 r., absolwent krakowskiej AWF (1968), wieloletni pracownik Studium WFiS PK (1968 – 2009), jego kierownik (1995-2000), dyrektor Centrum SiR (2000-2009). Współorganizator Ośrodka Żeglarskiego PK nad Jeziorem Żywieckim w którym odbywał szkolenia żeglarskie i windsurfingowe studentów politechniki. Niezwykle ofiarny popularyzator sportu wśród młodzieży akademickiej. Jego podopieczni zdobyli wiele medali w MP Szkół Wyższych zwłaszcza w narciarstwie i snowboardzie oraz w pływaniu.

Organizacja sportu na uczelni to tylko mały wycinek bogatej działalności. Od początku lat siedemdziesiątych prowadził centralne kursy dla nauczycieli akademickich. Przez 12 lat pełnił funkcję wiceprezesa PZN ds. narciarstwa masowego. W latach 2001-06 pracował w zarządzie Komitetu Organizacyjnego Pucharu Świata w Zakopanem. Prezes AZS Zakopane (2005-2007). W 1988 r. współzałożyciel i prezes Stowarzyszenia Trenerów i Instruktorów Narciarstwa PZN. Przez 15 lat reprezentował Polskę na światowych kongresach „Interski”.

 

Dariusz Kuć, (24.04.1986, Kraków) lekkoatleta, sprinter, olimpijczyk.

Zawodnik AZS AWF  (2007-2011). Mistrz Polski seniorów na 100 m (2006, 2008, 2009) i na 200 m (2009), halowy mistrz Polski w biegu na 60 m (2006, 2009) brązowy medalista MP na 100 m (2005) i na 200 m (2006), brązowy medalista halowych MP na 60 m (2007), srebrny medalista ME w sztafecie 4×100 m (2006), półfinalista halowych MŚ na 60 m (2006), drugie miejsce w superlidze PE w sztafecie 4×100 m (2008), w IO w Pekinie (2008) odpadł w ćwierćfinale w biegu na 100 m, wicemistrz Uniwersjady (2009) w sztafecie 4×100 m, szóste miejsce w halowych ME (2009) w biegu na 60 m.

 

Bronisława Kufel Włodek (4 VIII 1949, Bielsko-Biała), wioślarka, absolwentka polonistyki i teatrologii UJ (1974), dziennikarka.

Zawodniczka AZS Kraków (1969-1974), trener Z. Adamik, mistrzyni Polski w ósemce (1972), uczestniczka ME w Moskwie (1973) – szóste miejsce w ósemce, mimo osiągnięcia kwalifikacji olimpijskiej na międzynarodowych regatach w Pradze, ze względu na stan zdrowia nie wystartowała w olimpiadzie, po zakończeniu kariery zawodniczej entuzjastka sportów wodnych, członek Zarządu AZS AWF (1976-81), współzałożycielka UKS Witkowice – Górka w kajakarstwie górskim (1994), a następnie UKS 1993 w wioślarstwie na przystani AZS, w 2005 roku (wraz z dziećmi Magdaleną i Januszem) założyła UKS Salwator (NPS) – wioślarstwo integracyjne dla niepełnosprawnych, córka Magdalena (10.06.1982)  również odnosiła sukcesy w sportach wodnych, najpierw w kajakarstwie górskim – mistrzyni Polski w zjeździe (1995),  w wioślarstwie medalistka mistrzostw Polski.

Bronisława Kufel Włodek ( ) wioślarka, absolwentka polonistyki i teatrologii UJ (1974), dziennikarka, zawodniczka AZS Kraków (1969-1974), trener Z. Adamik, mistrzyni Polski w ósemce (1972), uczestniczka ME w Moskwie (1973) – szóste miejsce w ósemce, mimo osiągnięcia kwalifikacji olimpijskiej na międzynarodowych regatach w Pradze, ze względu na stan zdrowia nie wystartowała w olimpiadzie, po zakończeniu kariery zawodniczej entuzjastka sportów wodnych, członek Zarządu AZS AWF (1976-81), współzałożycielka UKS Witkowice – Górka w kajakarstwie górskim (1994), a następnie UKS 1993 w wioślarstwie na przystani AZS, w 2005 roku (wraz z dziećmi Magdaleną i Januszem) założyła UKS Salwator (NPS) – wioślarstwo integracyjne dla niepełnosprawnych, córka Magdalena (10.06.1982)  również odnosiła sukcesy w sportach wodnych, najpierw w kajakarstwie górskim – mistrzyni Polski w zjeździe (1995).

 

Józef Kukulak ur. się 2 01 1951 roku w Cichem na Podhalu. Lekkoatleta, pracownik naukowo-dydaktyczny. Po ukończeniu Liceum Ogółnokształcącego (1969) w Jabłonce Orawskiej studiował geografię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1969 – 1974), doktoryzował się w roku 1987, kolokwium habilitacyjne odbył w 2005 roku. Zajmuje się geologią czwartorzędu i geomorfologią strukturalną.

Sportem zainteresował się w szkole śred­niej w Jabłonce Orawskiej, startując w barwach szkoły i powiatu nowotarskiego na różnych imprezach lekko­atletycznych. Jego pierwszym trenerem był były oszczepnik KS „Cracovia” Feliks Witek. Po rozpoczęciu studiów geograficznych wstąpił do sekcji lekkoatletycznej Klubu Uczelnia­nego AZS WSP Kraków, gdzie pod okiem trenera Ignacego Tokarza doskonalił swój tal­ent lekkoatletyczny. W roku 1971 zdobył brązowy medal w Akademickich Mistrzo­stwach Krakowa w biegu na 200 m. W tymże roku  startował po raz pierwszy w Akademickich Mistrzo­stwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w Bydgoszczy zdobywając punktowane miejs­ca. Również kolejne mistrzostwa Polki szkół pedagogicznych przyniosły mu szereg sukcesów. W latach 1971 – 1999, aż  11  razy startował w tych mistrzostwach zdobywając 11 medali, w tym dwa złote, dwa srebrne i siedem brą­zowych w rzucie dyskiem, pchnięciu kulą i trójskoku. Startował też w skoku w dal, wzwyż i w sztafecie 4 x 100 m zdobywając punktowane miejsca dla reprezentacji  Uczelni co pozwoliło jej upla­sować się na wysokich miejscach w punktacji drużynowej. Od roku 1969 corocznie reprezentował Klub w Lidze Między­uczelnianej Szkół Wyższych Krakowa zwy­ciężając 28-krotnie: 18 razy był najlepszym akademickim dyskobolem Krakowa, 4 razy wy­grywał konkurs pchnięcia kulą, 4 razy był najlepszy w rzucie oszczepem, dwukrotnie był reprezentantem Uczelni w sztafecie 4 x 100 m, która okazała się najlepszą w Krakowie. Startował także w skoku w dal, skoku wzwyż, w biegach 100 m, 110 m przez płotki, 400 i 1500 m. Reprezentował Uczelnię w międzynarodowych spotkaniach lekkoatletycznych. Na meczu z Pedagogische Hochschule w Dreźnie w 1973 roku zwyciężył w rzucie dys­kiem, był drugi w skoku wzwyż i trze­ci w biegu na 400 m. W roku 1979 w Kijowie wygrał skok w dal, zajął drugie miejsca w pchnięciu kulą i w sztafecie 4 X 200 m.

Jego talent rozwijał się system­atycznie. W zawodach cenił sobie start z lepszymi od siebie. W roku 1973 trafił do pierwszoligowego zespołu AZS Kraków. Treningi pod opieką Stanisława Zaparta i Tadeu­sza Pietrzaka przyniosły mu mistrzo­stwo okręgu krakowskiego w ośmio-boju lekkoatletycznym (1975) i brą­zowy medal w dziesięcioboju (1976). Ustanowił szereg rekordów Uczelni, które do dziś nie zostały popraw­ione.

Jego talent rozwijał się system­atycznie. W zawodach cenił sobie start z lepszymi od siebie. W roku 1973 trafił do pierwszoligowego zespołu AZS Kraków. Treningi pod opieką Stanisława Zaparta i Tadeu­sza Pietrzaka przyniosły mu mistrzostwo okręgu krakowskiego w ośmio-boju lekkoatletycznym (1975) i brą­zowy medal w dziesięcioboju (1976). Ustanowił szereg rekordów Uczelni, które do dziś nie zostały popraw­ione. Aktualnie w tabeli rekordów Akademii Pedagogicznej w Krako­wie jest na pierwszym miejscu w sko­ku wzwyż (183 cm), skoku o tyczce (363 cm), pchnięciu kulą (12,28 m), rzucie dyskiem (42,20 m), ośmioboju (4875 pkt.), dziesięcioboju (5744 pkt.).

Obok wspomnianych już trenerów szkole­niem naszego zawodnika zajmowali się Maciej Bieda, Leszek Krzeszowiak, Ryszard Szpar.

Józef Kukulak był również działaczem społecznym, pracował w Zarządzie Klubu Uczelnianego AZS WSP, opracował program przedmiotu „rekreacja i turystyka” na fakul­tecie z wychowania fizycznego i prowadził te zajęcia w latach 1993-1995. Warto nadmienić, że ten skromny człowiek, ostoja sportu akademickiego na naszej uczelni został odznaczony zaledwie brązową odznaką AZS.

 

Marian Kulig (13 VIII 1936, Sucha Beskidzka), tenisista stołowy, siatkarz.

Zawodnik KS „Babia Góra” Sucha (1950-1954), AZS Kraków (1954-1958), KS „Cracovia” (1958-1962) i KS „Nadwiślan” (1962-1968)”. Był kapitanem drużyny siatkówki AZS PK trenowanej przez Józefa Danilczyka, która w sezonie 1954/55 i 1955/56 wygrywała ligę międzyuczelnianą i występowała w lidze wojewódzkiej. W wyniku reorganizacji sportu akademickiego w 1957 r. drużyna AZS PK została wycofana z rozgrywek ligi wojewódzkiej i włączona do występującej wówczas w I lidze państwowej. Od 1954 r. studiował na PK uzyskując 14 IV 1969 r. dyplom magistra inżyniera budownictwa lądowego. W życiu zawodowym pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji, był m. in. architektem dzielnicy Stare Miasto w Krakowie (1963-1973), zastępcą głównego architekta Krakowa (1969-73), naczelnikiem dzielnicy Kraków Podgórze (1973-1985), wiceprezydenta m. Krakowa pełniąc równocześnie funkcję wicewojewody krakowskiego (1985-1990), wiceprezesa Rady Nadzorczej Fabryki Armatur ”Valvex” SA w Jordanowie, wiceprezesa Małopolskiej Izby Handlowo-Przemysłowej. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oficerskim OOP. Krzyżem Komandorskim OOP. Najbardziej dumny jest z działalności humanitarnej na rzecz dzieci specjalnej troski w Krakowie Podgórzu. Roztoczył opiekę nad trzema domami dziecka, czterema szkołami specjalnymi, ośrodkiem dla głęboko niedorozwiniętych , szkoły dla niewidomych, dwóch szkół przyszpitalnych i pogotowia opiekuńczego dla dziewcząt. Stanął na czele Rady Dyrektorów, która zapewniła dzieciom kompleksową opiekę; pomoc lekarską, sprzęt sportowy, pomoce naukowe, korepetycje, wyjazdy na kolonie, wycieczki do teatru, ubrania, meble itp. Ta jego bezinteresowna działalność szybko została dostrzeżona przez najbardziej obiektywnych, a zarazem bezkompromisowych wyborców, jakimi są dzieci W dniu 8 grudnia 1983 r. został Kawalerem 268 „Orderu Uśmiechu”. Został członkiem Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu. Mimo, że jest na emeryturze nadal jego pasją jest pomaganie dzieciom, Jako były sportowiec dba o wychowanie sportowe dzieci. Na Krowodrzy był współorganizatorem pierwszym jego prezesem największego dziś Katolickiego Klubu Sportowego „Jadwiga”, który aktualnie zrzesza w 15 sekcjach 820 dzieci i młodzieży. Dużą aktywnością i zaangażowaniem w prace społeczne, działalnością humanitarną i pasją w pracy uzasadnił tytuł naszego wydawnictwa sportowego na Jubileusz 70-lecia Politechniki Krakowskiej.

 

Jan Kunczyński (18 III 1936, Blinów woj. lubelskie), narciarz alpejczyk, znakomity zjazdowiec.

Dwukrotny mistrz Polski juniorów, pięciokrotny mistrz juniorów Zakopanego, i sześciokrotny mistrz juniorów województwa krakowskiego. W 1960 r. reprezentował Polskę i AZS na Uniwersjadzie w w Chamonix (Francja), w 1962 r. na Uniwersjadzie w Villars (Szwajcaria).

Jest absolwentem Wydziału Mechanicznego PK, dyplom magisterski uzyskał w 1959 r. W 1962 wyjechał na praktykę zawodową do Francji i USA, gdzie się ożenił. W 1963 r. otworzył przedsiębiorstwo Lift Engineering and Manufacturing Inc, które budowało kolejki narciarskie w 11 krajach. Kolejki były budowane używając marki „Yan” , włączające licencje we Francji, Japonii, Korei wybudowano ponad 1000 instalacji.

W 1990 r. otworzył przedsiębiorstwo Yantrac INC, które specjalizowało się w budowie APM (Automatic People Moovers) several, zostało zrealizowane w Nevada and California. Jan Kunczyński uzyskał uprawnienia budowniczego (Contractor licencja „A” Engineering) i uprawnienia inżyniera (PE) w wielu stanach. W roku 1998 wyjechał do Mexsicu (Mexia, La Paz, BCS) gdzie otworzył kompanie Sisyan LLC specjalizujące się w RD na polu odsalania wody morskiej przy pomocy elektrycznej uzyskanej z paneli PV i ogrzewaniu wody przy pomocy energii słonecznej.

Opracował ponad 20 patentów, ostatnia aplikacja został złożona w kwietniu 2015 r. Wpisany do Złotej Księgi Absolwentów PK. W 2014 roku opublikował White Paper promujący nową metodę odsalania wody Bemad Response Desalination.

 

Roman Kwapuliński (21 I 1931, Katowice – 1.12.2009, Kraków), narciarz, piłkarz, absolwent AWF w Leningradzie (1955), trener piłki nożnej AZS Kraków (1955-56), działacz Klubu Sportowego AZS AWF Kraków, nauczyciel akademicki krakowskiej AWF (1955-2008), organizator i pierwszy dziekan Wydziału Turystyki i Rekreacji AWF. Organizator i pierwszy dyrektor Instytutu WF AWF Kraków, organizator i pierwszy kierownik Studium Zaocznego AWF.  Żona Wanda z domu Uryga (11 12 1929, Strzeszyce), lekkoatletka, absolwentka WSWF Kraków (1954), działaczka Klubu Międzyuczelnianego AZS Kraków (1969-71), Klubu Sportowego AZS AWF (????), Koła Seniorów AZS, nauczyciel akademicki AWF Kraków, wyróżniona Medalem 75-lecia AZS.

 

Barbara Lerczak, Janiszewska, Sobottowa (4.12.1936, Poznań – 21.11.2000, Kraków) lekkoatletka, trzykrotna olimpijka (Melbourne 1956, Rzym 1960, Tokio 1964).

Wykształcenie podstawowe i średnie otrzymała w Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu, gdzie też w 1954 r. uzyskała świadectwo dojrzałości. Pod wpływem ojca, już jako uczennica, uprawiała różne dyscypliny sportu. Była m. in. mistrzynią szkół średnich Poznania. Od 1951 r. pod kierunkiem Jana Michalskiego rozpoczęła systematyczne treningi w sekcji lekkoatletycznej AZS Poznań. Już w 1952 r. w biegu na 100 m uzyskała rezultat 12,6 sek. Wynik ten otworzył jej drogę do kadry narodowej w sprintach.

W 1954 r. przeniosła się do AZS w Gdańsku, gdzie rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. Poza sportem i studiami uczestniczyła w działalności Studenckiego Teatru Bim Bom. Po roku przerwała studia i za namową trenera kadry narodowej sprinterek Emila Dudzińskiego przeniosła się do Krakowa. Tu trenowała w AZS-ie i rozpoczęła studia w zakresie romanistyki na UJ. Jednakże i te studia przerwała po zaliczeniu I roku. W 1956 r. zawarła związek małżeński ze Zbigniewem Janiszewskim, lekkoatletą – tyczkarzem. W 1960 r. wznowiła studia na UJ z zakresu historii sztuki, uzyskując absolutorium. W międzyczasie rozwiodła się i zawarła związek małżeński (1962) z Piotrem Sobotą, skoczkiem wzwyż, z którym zresztą także wkrótce się rozwiodła.

Talent sprinterski i usilny trening sprawiły, że w latach 1952-1964 była czołową sprinterką słynnego „Polskiego Wunderteamu”. Była wielokrotną reprezentantką Polski;14-krotnie zdobywała tytuły Mistrzyni Polski, w biegach na 100 i 200 m (koronna konkurencja) Jako jedyna zawodniczka w latach 1954-1962 brała udział we wszystkich rekordowych biegach reprezentacyjnej sztafety 4×100 m. Ponadto była rekordzistką Europy w sztafecie 4×100 m (Belgrad 1962) oraz 12-krotną rekordzistką Polski w biegach na 100 i 200 m. Polskę reprezentowała na mistrzostwach Europy, zdobywając 4 medale: w 1954 (Berno) – IV miejsce na 200 m; w 1958 (Sztokholm) tytuł Mistrzyni Europy na 200 m i brązowy medal w sztafecie 4×100 m; w 1962 (Belgrad) brązowy medal na 200 m oraz złoty medal w sztafecie 4×100 m. Była również wicemistrzynią Akademickich Mistrzostw Świata (Uniwersjady) w biegu na 200 m (Turyn 1959) oraz mistrzynią na 200 m (S0fia 1961) i wicemistrzynią w sztafecie 4×100 m (S0fia 1961).

Uczestniczyła w trzech kolejnych Igrzyskach Olimpijskich: w 1956 r. (Melbourne) doszła do półfinału w biegu na 200 m; w 1960 r. (Rzym) zdobyła V miejsce na 200m oraz brązowy medal sztafecie 4×100 m; w 1964 r. (Tokio) zajęła VI miejsce w biegu na 200 m. Wynik ten osiągnęła mimo odniesionej poważnej kontuzji na początku 1974 r. (zerwanie ścięgna Achillesa).

 

Stanisław Libura (7.07.1939, Grodno), piłkarz, narciarz, prezes Klubu Uczelnianego AZS PK .

Za jego prezesury w latach 1959 -1962 Klub liczył ponad 400 członków trenujących w 13 sekcjach, rozegrano I edycję mistrzostw Polski uczelni technicznych, Tylko siatkarki odniosły sukces zdobywając srebrny medal. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1958-1964. Po odbyciu stażu w KPB „Zachód” w Krakowie został zatrudniony w Zakładzie Konstrukcji Żelbetonowych Wydziału Budownictwa Lądowego PK od 1.09.1965 r. Wykonał wiele prac naukowo-badawczych w Hucie „Katowice”, w Elektrowni „Kozienice”, w Hali Sportowo-Widowiskowej w Katowicach, w Cementowni Derna w Libii. Pracę zakończył w Instytucie Materiałów i Konstrukcji Budowlanych z chwilą przejścia na emeryturę 31.03.2003 r.

Mateusz Ligocki , (18.06.1982, Cieszyn), snowboardzista, olimpijczyk, absolwent AWF Kraków (2007). Zawodnik AZS AWF (2002-07), reprezentant Polski w PŚ (pierwszy i jak na razie jedyny zwycięzca finałowych zawodów PŚ w sezonie 2007/2008), wielokrotny mistrz Polski w SBX, HP, BA, PSL. Zdobywca pierwszego i drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej PE SBX w  sezonach 2004/2005 i 2005/2006.

 

Agnieszka Ligięza (19.03.1986, Tarnów), lekkoatletka, sprinterka, reprezentantka Polski.

Zawodniczka MLUKS Tarnów, WKS „Wawel” Kraków, AZS AWF Kraków. Srebrna medalistka młodzieżowych MP w biegu na 200 m; czwarte miejsce na 200 m seniorek (2009 r.), piąte miejsce na 200 m (2010). Sześciokrotna medalistka MP uczelni technicznych w biegu na 100 i 200 m w latach 2007- 2100. Uczestniczyła w ME (Sztokholm 2011) oraz w MŚ (Dageu – Korea Płd. 2011) w sztafecie 4×100 m. Studiowała budownictwo na Wydziale Inżynierii Lądowej PK.

 

Wacław Lipiński (18.06.1920, Kraków) koszykarz, siatkarz, szczypiornista reprezentant Polski.

Karierę sportową rozpoczął przed wojną w KS „Garbarnia”. Po rozwiązaniu sekcji piłki ręcznej w „ Garbarnii” przeniósł się wraz Markiem Bahrem do krakowskiego AZS, stanowili oni mocny duet w akademickiej koszykówce i szczypiorniaku. Reprezentowali oni barwy Polski w meczu kwalifikacyjnym do mistrzostw świata ze Szwecją w szczypiorniaku.

Studiował na Wydziale Architektury PK w latach 1947 – 1951, Po zakończeniu kariery sportowej wyjechał do Katowic, gdzie pracował jako architekt.

 

Florian Luba (17 II 1936, Załucz woj., Stanisławów – 15 III 1996, Kraków), siatkarz.

Zawodnik AZS Kraków (1954-1960), występował w zespole, który w latach 50-tych należał do ścisłej czołówki krajowej, zaś w 1957 r. zdobył najlepszy w historii krakowskiej siatkówki akademickiej wynik – 3 miejsce w I lidze państwowej i brązowy medal mistrzostw Polski. Od 1954 r. studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego, po studiach pracował jako zastępca, a następnie jako kierownik wydziału wodnego w kombinacie metalurgicznym w Nowej Hucie.

Andrzej Lubas (14.02.1951, Luboń Śląski), lekkoatleta, należał do ścisłej czołówki w Polsce w biegach przez płotki.

Zawodnik krakowskiego „Hutnika” (1976-1982). Wicemistrz Polski w biegu na 110 m ppł (1980 r.), reprezentował Polskę w meczu młodzieżowych drużyn z Finlandią. Swój najlepszy czas na 110m przez płotki (13,8) osiągnął w 1976 r. na tartanie AWF w Warszawie. Rezultat ten jen jest aktualnym rekordem PK. Od 1970 r. studiował na kierunku Aparatura przemysłowa na Wydziale Chemicznym PK. W 1977 r. został inżynierem tej specjalności. Magisterium uzyskał na AWF w Poznaniu i został nauczycielem wychowania fizycznego w szkołach w Zielonej Górze.

 

Andrzej Łobodziński (1.08.1946, Nowy Sącz), narciarz alpejczyk, nauczyciel wychowania fizycznego, trener narciarstwa alpejskiego, instruktor tenisa stołowego.

Zawodnik KTN Krynica, AZS Zakopane (1955-60). Wicemistrz Polski juniorów w gigancie. Absolwent krakowskiej WSWF (1970), nauczyciel akademicki AWF Kraków (1970-75) oraz Studium WFiS (później Centrum SiR) jako pracownik dydaktyczny (1975 – nadal). W latach 1972 – 1975 był asystentem trenera kadry narodowej kobiet w narciarstwie alpejskim, był również trenerem tenisa ziemnego w KS „Nadwiślan” Kraków (1975-81, 1983-85). W AZS PK prowadził sekcję narciarską (1975-77) oraz tenisa ziemnego (1977-2013). Jego podopieczni w mistrzostwach Polski uczelni technicznych w 2000 r. zdobyli drużynowo srebrny medal. W 1984 był organizatorem. I Mistrzostw PK w tenisie ziemnym, współorganizator zawodów i obozów dla dzieci pracowników PK (1976 – 2008), współorganizator od 2008 r. GP o Puchar Rektora PK.

 

Jerzy Łudzik (17 XI 1929, Kraków), koszykarz, piłkarz ręczny, działacz sportowy, inżynier budowlany.

Przygodę z koszykówką rozpoczął w 1945 r. w Cracovii. Przez 15 lat grał w drużynie w której był czołowym strzelcem, występował w reprezentacji Krakowa, był też członkiem kadry olimpijskiej w 1951 r. Po rozegraniu 350 spotkań w barwach Cracovii w 1958 r. Grał także w 11-osobową piłkę ręczną najpierw w Cracovii , a następnie w Krowodrzy. W międzyczasie w latach 1949 – 1952 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK, a następnie został zatrudniony na stanowisku kierownika budowy (do 1955 r.) w Nowej Hucie., następnie piastował różne stanowiska w krakowskich spółdzielniach budowlanych. Od 1959 r. pracował w Wydziale Architektury Urzędu Miasta Krakowa. Po skończeniu kariery zawodniczej został działaczem klubowym. Mimo skończenia 85 lat, wciąż nie rozstaje się z koszykówką, raz w tygodniu gra w koszykówkę ze swymi dawnymi kolegami z boiska, bardzo energicznie pracuje w Kole Seniorów Cracovii piastując w nim funkcję przewodniczącego, zajmuje się opracowaniem historii klubowej koszykówki i piłki ręcznej oraz kompletowaniem archiwum klubowego.

 

Genowefa Majcher (31.12.1919, Nozdrzec k/Dynowa – 27 VIII 1998, Kraków), narciarz, kajakarz, animatorka sportu i turystyki dla pracowników PK i ich rodzin.

W latach 60-tych i 70-tych organizowała i prowadziła zimowe obozy narciarskie początkowo na Hali Gąsienicowej a później na Skrzycznem w Szczyrku dla pracowników i ich rodzin. Uczestnicy tych obozów mieli zapewnioną opiekę szkoleniową przez narciarskich instruktorów, mogli nauczyć się prawidłowej jazdy na nartach. Latem organizowała obozy kajakowe nad najpiękniejszymi polskimi jeziorami. Wielu uczestników nauczyło się pływać na kajakach i bez. Głównym jednak celem była turystyka kajakowa i poznanie pięknych polskich regionów. Obozy te cieszyły się wielką popularnością.

Po maturze, którą uzyskała w VI LO w Krakowie w 1939 r., dzięki znajomości języka niemieckiego pracowała w Wydawnictwie Rolniczym w dziale sprzedaży jako urzędnik, w 1944 r. nawiązała kontakt z Tajnym Uniwersytetem i rozpoczęła studia matematyczne. W latach 1945-1947 kontynuowała studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJ, dyplom magistra matematyki uzyskała 23.02.1948 r. Od 01.01.1946 r. została zatrudniona jako młodszy asystent w Katedrze Matematyki Wydziału Mechanicznego Wydziałów Politechnicznych Akademii Górniczej. Jednocześnie w 1948 r. podjęła studia medyczne na Wydziale Lekarskim UJ (od 1950 Akademia Medyczna), którą ukończyła w 1954 r. bez dyplomu z powodu grożącego jej nakazu pracy. Studiując medycynę przygotowywała rozprawę doktorską z matematyki, którą obroniła 30.10.1956 r. Przechodząc wszystkie szczeble kariery naukowej na PK, odbyła kolokwium habilitacyjne na Politechnice Warszawskiej (20 IV 1966). W 1967 r. otrzymała etat docenta w Instytucie Matematyki PK. Napisała wiele prac z dziedziny równań różniczkowych. Wyjątkowo utalentowany i uznawany nauczyciel dydaktyczny, to jej powierzono wykłady z matematyki w publicznej TVP, na które dojeżdżała do Wrocławia. W latach 1965 – 1967 pracowała również na pół etatu w Ośrodku Naukowym Instytutu Pediatrycznego AM. Kierowała Zakładem Podstaw Analizy Matematycznej (1974 – 1979) oraz Zakładem Równań Różniczkowych i analizy funkcjonalnej Instytutu Matematyki PK (1988 1994). Niezwykle aktywna w działalności społecznej, należała do licznych organizacji; Polskie Towarzystwo Matematyczne (sekretarz), Krakowski Oddział Komitetu Olimpiad Matematycznych, ZNP (wspomniana wyżej działalność sportowa i turystyczna), AZS, PTTK, Stowarzyszenie Wychowanków PK.

 

Jacek Majka (23.08.1963, Tarnów), lekkoatleta, sprinter, nauczyciel wychowania fizycznego, trener II klasy lekkiej atletyki.

Zawodnik AZS PK (1983-1986), AZS AWF Kraków (1983 -1993) ), dwukrotny srebrny medalista mistrzostw Polski w sztafetach 4x100m i 4x400m (1992 r.), brązowy medalista mistrzostw Polski w sztafecie 4x100m (1991), medalista akademickich mistrzostw Polski. Studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej PK (1983-1986) i krakowskiej AWF (1986-1991). Po uzyskaniu magisterium w 1991 rozpoczął pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego, od 1995 r. podjął pracę w Centrum Sportu i Rekreacji PK, pełnił w nim funkcję zastępcy dyrektora najpierw ds. sportu (1996 – 2003), a następnie ds. organizacji i promocji (2009 – nadal). Niezwykle aktywny działacz sportu akademickiego, w którym pełnił rozmaite funkcje: wiceprezesa ds. sportu AZS PK (1996-2003), dyrektora Klubu AZS AWF Kraków (2003-2011), wiceprezesa AZS Kraków (2005-2007), był też członkiem Zarządu AZS Kraków (2007-2009), członkiem Rady Sportu Zarządu Głównego AZS (2006 – 2011), od 2014 r. sekretarzem Rady Koła Seniorów AZS Kraków. Organizował wiele imprez sportowych, m. in.: akademickie mistrzostwa świata w badmintonie (2002) i kajakarstwie górskim (2003), regaty wioślarskie „Wawelskie Wiosło – Cambridge – Oxford” 2008, 2011; Międzynarodowy Mityng Lekkoatletyczny AZS – Samsung (2009-2011); finał Ekstraklasy Lekkoatletycznej (2010 i 2011); Festiwal Sportu dla dzieci niepełnosprawnych (2002-2015). Pomysłodawcą i organizatorem tej ostatniej wspaniałej imprezy jest żona Małgorzata Majka z domu Prochwicz wspierana przez córki: Karolinę kierującą biurem festiwalu i Gabrysię prowadzącą konkurencje sportowe.

 

Kazimierz Mamoń (2.01.1923, Kraków – 6.05. 2006, Kraków), wioślarz, trener i sędzia wioślarski.

Zawodnik AZS Kraków w latach 1959 – 1965, startował na wiosłach krótkich (w jedynce i dwójce podwójnej jako sternik). Medalista MP i AMP. Od 1954 r. instruktor wioślarstwa, jako szkoleniowiec trenował osady klubowe i reprezentacyjne. Wychował wielu znanych wioślarzy, m. in. wielokrotną mistrzynię Polski Mariannę Makowską. W 1957 r. uzyskał uprawnienia sędziego wioślarskiego, w 1973 został sędzią klasy międzynarodowej FISA, sędziował w blisko 300 regatach. W latach 1954 – 1982 był działaczem sekcji wioślarskiej AZS Kraków, przez 15 lat był jej kierownikiem. Przez 8 lat pełnił funkcję prezesa Okręgowego Związku Towarzystw Wioślarskich w Krakowie. W latach 80. Członek Zarządu Klubu AZS AWF Kraków. Autor opracowań historycznych z wioślarstwa. Był też popularyzatorem narciarstwa i żeglarstwa wśród młodzieży krakowskiej. Jego zaangażowanie, wyjątkowe zdolności organizacyjne i perfekcjonizm w działalności sportowej zostały wielokrotnie nagradzane. W 1982 r. wyróżniony godnością „Zasłużony dla Wioślarstwa”; „Medalem 100-lecia Polskiego Wioślarstwa”. W 1993 roku XV Krajowy Zjazd AZS nadał mu godność Członka Honorowego AZS.

Po ukończeniu Gimnazjum im, Witkowskiego w Krakowie rozpoczął studia w Szkole Przemysłowej w Krakowie na Wydziale Budowy Maszyn, którą ukończył 18 lutego 1942 r. uzyskując stopień technika mechanika. Jako 18-letni chłopiec po egzaminie dyplomowym wraz z całą klasą został wywieziony do Niemiec, gdzie pracował do końca wojny w fabryce samolotów „Arado” w Poczdamie. Z powodu późnego powrotu z przymusowego pobytu w Niemczech nie został przyjęty na Wydziały Politechniczne AG (czerwiec 1945 r.) i zapisał się na Wydział Mechaniczny AG Kraków. Po pierwszym semestrze przeniósł się na Wydziały Politechniczne AG i zaczął studiować w Sekcji Lotniczej Oddziału Samochodowego na Wydziale Komunikacji. Na tym kierunku studiował w latach 1945/46 – 1950/51 i uzyskał dyplom 18 i 1951 r. inżyniera w zakresie pojazdów mechanicznych i stopień magistra nauk technicznych. Od lipca 1946 r. pracował jako konstruktor w Centralnym Biurze Aparatury Chemicznej i Urządzeń Chłodniczych w Krakowie. Po studiach pracował na kierowniczych stanowiskach w Biurze Projektowym Koksowniczym (projektował m. in. koksownie w Nowej Hucie, w hucie „Katowice”.

 

Maria Marchewczyk-Sasin (10.02.1935, Kraków – 19.04, 2012, Kraków), strzelec sportowy, mistrzyni Polski, reprezentantka kraju.

Zawodniczka Wojewódzkiego Klubu Sportów Ogólnowojskowych Ligi Przyjaciół żołnierza w Krakowie . Po kilku latach startu stała się zawodniczką aż do końca kariery sportowej WKS Wawel Wspaniałą karierę sportową rozpoczęła Szczecinie w 1953 r. Podczas swego debiutu na mistrzostwach Polski stanęła 8 razy na najwyższym podium, ustanawiając nowy rekord Polski seniorek oraz 9 rekordów krajowych w kategorii juniorek. Startowała w konkurencjach z broni krótkiej i długiej. Najwięcej sukcesów odniosła w strzelaniu karabinkowym. Udanie reprezentowała Polskę na ME w Bukareszcie w 1955 r. ustanawiając tam nowy rekord Polski juniorów.

Ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną (kl. fortepianu) a następnie Wydział Architektury PK. Po wycofaniu się z czynnego życia sportowego, poświęciła się pracy zawodowej architekta. Architektoniczne pasje spełniała pracując m. in. w Wojskowym Biurze Projektów. Autorka książki „Moja droga do rekordów” będąca cennym przyczynkiem do dziejów strzelectwa sportowego w Krakowie na początku lat 50-tych ubiegłego wieku.

 

Jagna Marczułajtis , (15.12.1978, Poronin), snowboardzistka, olimpijka z Nagano (1998) i Salt Lake City (2002). Zawodniczka AZS AWF Kraków/Zakopane (od 2001). Dwukrotna mistrzyni świata juniorek (1995), 8-krotna mistrzyni Polski w slalomie gigancie (1997-98, 2000), w slalomie równoległym (1995-97, 1999-2000) i 5 krotna wicemistrzyni Polski. Dwukrotna medalistka ME: 1996 – 1 miejsce (slalom równoległy), 1997 – 2 miejsce (slalom równoległy)

 

Andrzej Matuszyk (20 01 1936,Tarnów),alpinista, pracoownik naukowy AWF Kraków.

Po ukończeniu L O w Nowym Sączu, w latach 1953 – 1956 roku studiował na Wydziale Dziennikarskim na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie od 1957 roku na Wydziale Filologiczno-Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie na kierunku filologia polska uzyskując dyplom magisterski w 1961 r.  Od ukończenia studiów do roku 1975 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katedry Historii Literatury Polskiej WSP jako asystent i starszy asystent. Obecnie jest profesorem i kierownikiem Zakładu Alpinizmu AWF Kraków.

Wspinanie, turystyka i góry to trzy pasje naukowe i dydaktyczne. Zaczynał od turystyki górskiej w Beskidzie Wyspowym i Gorcach, a następnie w Tatrach. Po ukończeniu kursu wspinaczkowego w Krakowskim Klubie Wysokogórskim w roku 1967 rozpoczęła się jego aktywność wspinaczkowa w Tatrach, gdzie wspinał się latem i zimą (dokonał też pierwszych przejść), Wspinał się również dwukrotnie w Kaukazie Centralnym (w  1974 i 1977 roku brał udział w centralnych obozach sportowych Klubu   Wysokogórskiego   i Polskiego Związku Alpinizmu  w rejonie Adył-Su). W roku 1973 brał udział w sportowo-eksploracyjnej wyprawie Krakowskiego Akademickiego Klubu Alpinistycznego w góry Spitsbergenu; w 1975 r. uczestniczył w wyprawie alpinistycznej Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego w Hindukusz Pakistański na Tirich-Mir (7.702 m); w 1979 r. brał udział w międzynarodowym obozie alpinistycznym w górach Mongolii (rej. Monch Hair-han). Równolegle intensywnie zajmował się szkoleniem wspinaczkowym – w latach 1971 – 1980 prowadził zajęcia praktyczne i teoretyczne na kursach wspinaczkowych (skałkowych, tatrzańskich letnich i zimowych w ośrodku Polskiego Związku Alpinizmu w „Betlejemce” na Hali Gąsienicowej), kierował szkoleniem w Krakowskim Klubie Wysokogórskim, zaś w Komisji Szkolenia Polskiego Związku Alpinizmu odpowiadał za szkolenie instruktorów. W latach 1976-1985 pracował w krakowskiej Międzyklubowej Komisji Egzaminacyjnej i Kwalifikacyjnej w zakresie taternictwa, zaś w 1978 r. wykładał w zaocznym Studium Trenerów Alpinizmu w AWF Kraków.

 

Ireneusz Mazur (13.07.1957), siatkarz, absolwent AWF Kraków (1982). Zawodnik AZS Kraków (1978-82), trener kadry narodowej juniorów, z drużyną wywalczył tytuł mistrza Europy juniorów (1996) i świata juniorów (1997). Trenował również kadrę narodową seniorów. Komentator TV.

Ludomir Mazurek (27.09.1905, Żelechów – 15.05.1993, Kraków) gimnastyk, lekkoatleta, działacz sportowy, nauczyciel akademicki krakowskiej WSWF i AWF. Absolwent CIWF w Warszawie (1930). Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w Sosnowcu, Miechowie i w Kielcach. Walczył w kampanii wrześniowej. We wrześniu 1939 r. przekroczył granicę i został internowany w Bals. Następnie uciekł do Marsylii i wstąpił do tworzącej się armii polskiej. Po kapitulacji Francji został ewakuowany do Szkocji gdzie służył w I Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej. Do kraju powrócił w 1947 r. W latach 1948 -72 pracował w WSWF, był kierownikiem Zakładu Gimnastyki, prorektorem (1953 – 60), a w roku akademickim 1958/59 p.o. rektora. Jako trener I klasy w gimnastyce i instruktor oraz sędzia sportowy w kilku dyscyplinach był organizatorem sportu krakowskiego, w 1956 r. zaangażował się w reorganizację sportu akademickiego, w okresie 17.01.1957 do 14.11.1957 był prezesem Klubu Sportowego AZS Kraków

 

Zbigniew Mendera (26 VIII 1933, Zagórze, obecnie Sosnowiec). Współzałożyciel AZS PK i jego prezes.

W latach 1951-56 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK. W trakcie studiów intensywnie zajmował się sportem, współzałożyciel AZS na PK i jego zawodnik (1951 r.), pełnił różne funkcje w AZS, co kontynuował również w swojej późniejszej karierze na PK. Był współorganizatorem I Mistrzostw Politechniki w narciarstwie (1953), w których czynnie uczestniczył przez 25 razy, prezesem AZS PK (1955-56). W trakcie studiów, w 1954 r. został zastępcą asystenta w Katedrze Budownictwa Stalowego. Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze oraz projektanta w Biurze Studiów i Projektów Biprostal. Zdobywał kolejne stopnie i tytuły naukowe: 1964 – doktorat, 1970 –habilitacja, 1980 – uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1989 – zwyczajnego. Pełnił funkcje: wicedyrektora Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych (dwie kadencje), prorektora Politechniki Krakowskiej ds. Badań Naukowych i Współpracy z Gospodarką (dwie kadencje), w latach 1988-2003 był Kierownikiem Katedry Konstrukcji Stalowych i Spawalnictwa na Wydziale Inżynierii Lądowej PK, a w latach 2005-2010 był kierownikiem zakładu Konstrukcji Metalowych na Wydział Budownictwa Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W latach 1986-1990 był prezesem Zarządu Środowiskowego AZS Kraków, członek Honorowy AZS Kraków. Działał w PZITB, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa oddziału krakowskiego.

W latach 1997-1999 był członkiem Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych przy prezesie Rady Ministrów. Należał do Komitetu Redakcyjnego wydawnictw KILiW PAN: „Archives of Civil Engineering” oraz zeszytów serii „Studia z Zakresu Inżynierii”, USA, Francji, Czechach, Słowacji i na Węgrzech. Jest autorem ok. 220 publikacji naukowych i współautorem książki „Stalowe konstrukcje specjalne, za którą autorzy otrzymali w 1998 r. nagrodę Ministra Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej. Ostatnio wydał książkę „Stalowe konstrukcje wsporcze napowietrznych lini elektroenergetycznych wysokiego napięcia”. (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2012). Wypromował ok. 180 inżynierów i pięciu doktorów nauk technicznych. Kierował pięcioma projektami badawczymi KBN. Opracował około 230 ekspertyz naukowo-technicznych, kierował badaniami przyczyn katastrofy budowlanej Hali Wystawowej w Katowicach w 2006 r.

Przez cały czas pracy zawodowej interesował się sportem (a nawet 25 razy startował w mistrzostwach narciarskich PK). Przez 15 lat był kuratorem AZS PK, mianowanych przez ówczesnych rektorów. Od 2004 r. jest profesorem emerytowanym. W latach 2004-2010 współpracował z Politechniką Śląską na stanowisku profesora zwyczajnego.

Został uhonorowany m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP. Krzyżem Oficerskim OOP.

 

Janusz Mendiuk urodził się (22.02.1939, Zborów na byłych kresach wschodnich).

Syn Eliasza Mendiuka, oficera Wojska Polskiego i Policji Państwowej, więźnia obozów w Ostaszkowie i Twerze, rozstrzelanego w 1940 roku przez NKWD i pochowanego we wspólnej mogile w Miednoje. Szkołę Podstawową ukończył w Miejscu Piastowym aby następnie kontynuować naukę w Liceum Ogólnokształcącym w Krośnie. Studia wyższe rozpoczął w 1956 roku na wydziale nauczycielskim krakowskiej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego. Dyplom magistra wychowania fizycznego uzyskał 23 lutego 1961 roku na podstawie rozprawy z antropologii pt. „Skoczność  według wskaźnika Pingeta”, którą napisał i obronił pod kierunkiem prof. dr hab. Stanisława Panka. Po ukończeniu studiów odbywał służbę wojskową w VI Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej   jako podporucznik WP i instruktor wychowania fizycznego.  W latach 1961 – 1974 pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego  w XIII Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie , a od 1975 roku w Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Karierę sportową rozpoczynał jako junior sekcji  sportowej piłki siatkowej klubu „Włókniarz” Krosno, by następnie  kontynuować ją w klubie AZS – WSWF Kraków obok takich sportowców jak reprezentanci Polski  Jan Muszak, Jan Murzynowski, Edward Boczkaj – Orłowski. Po zakończeniu kariery zawodniczej poświęcił się pracy szkoleniowej, uzyskując kwalifikacje instruktora piłki siatkowej (1963) i trenera II klasy (1984). Od momentu rozpoczęcia pracy w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu WSP Kraków trenował siatkarzy Klubu Uczelnianego AZS odnosząc wiele cennych sukcesów. Zespół siatkarzy dwukrotnie zdobywał tytuł akademickiego mistrz Krakowa (1978, 1982), wicemistrza Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i filii Uniwersytetów (1977).

 

Zbigniew Miązek (9 I 1966, Drzewica) kajakarz – kanadyjki slalom, olimpijczyk, absolwent AWF Kraków (1995), trener.

Karierę sportową rozpoczął w 1981 w Gerlachu Drzewica, a od 1989 kontynuował w AZS-AWF Kraków. Mistrz Polski w C-1 (1989-1991), mistrz Polski C-2×3 (1993, 1994), piętnaste miejsce w IO w Barcelonie (1992). W 1992 inicjator i założyciel sekcji kajakarstwa górskiego AZS-AWF, jej zawodnik i jednocześnie trener (do 2004 roku). W 1996 dzięki m.in. jego inicjatywie wybudowano nowy tor kajakarstwa górskiego na Rudawie. Od 1998 asystent trenera kadry narodowej. Brał udział w przygotowaniu grupy olimpijskiej – Sydney 2000. Od kwietnia 2001 r. został trenerem grupy olimpijskiej Ateny 2004. Zainicjował i przyczynił się do wybudowania jednego z lepszych torów kajakarstwa górskiego na świecie na stopniu wodnym Kościuszko w Krakowie (2003). Założyciel UKS „Górka – Witkowice”, który w 2003 zmienił nazwę na Krakowski Klub Kajakowy.

 

Marek Michalik ur. 5 03 1962 w Mieszkowicach, studiował geografię w latach 1982 – 1987. Koszykarz Górnika Brzeszcze, w czasie studiów grał w II-ligowym AZS AWF Kraków, brał udział w Międzynarodowych Akademickich Mistrzostwach w Lublinie, w Akademickich Mistrzostwach Polski w Koszalinie (uznany najlepszym zawodnikiem turnieju). Reprezentował barwy naszego Klubu Uczelnianego AZS w Lidze Międzyuczelnianej w Krakowie. Dzięki jego postawie zespół wywalczył III miejsce w 1983 r. i II miejsce w 1984 r. Jako student III roku został powołany do akademickiej kadry Polski (1 10 1984 – 31.03 1985).

 

Klaudyna Mikołajczyk (21 02 1981, Kraków), snowboardzistka, mistrzyni Polski.

Członek kadry narodowej od 1995 r., zawodniczka AZS AWF Kraków/Zakopane oraz AZS PK, dwukrotnie została mistrzynią świata juniorów (w 1999 r. Telluride w USA; w 2000 r. w Les Menuires we Francji). Wygrała konkurencję halfpipe we Włoszech w 2000 r. – Trofeo Topolino będącymi nieoficjalnymi mistrzostwami świata. Na Uniwersjadzie w Zakopanem w 2001 r. wywalczyła brąz w snowboardcrossie. Była wielokrotną snowboardową medalistką mistrzostw Polski, Pucharu Polski, stawała na podium Pucharu Europy: MP 1996 halfpipe – srebro, PP 1995/96 halfpipe – srebro, MP 1997 freestyle – złoto, kombinacja – srebro, PP 1996/97 freestyle – złoto, kombinacja – srebro, MP 1998 – halfpipe – srebro, kombinacja – brąz, PP 1997/98 freestyle – złoto, slalom równoległy – brąz, kombinacja – srebro, MP 1999 – slalom równoległy – brąz, MP 2000 kombinacja – brąz, PP 1999/2000 snowboardcross – brąz, halfpipe – srebro, kombinacja – brąz, MP 2002 – snowboardscross – złoto, MP 2003 snowboardcross –srebro, halfpipe – srebro, MP 2004 snowboardcross – brąz, halfpipe – brąz.

Wystąpiła na Uniwerjadzie w Tarvisio w 2003 r. (6 miejsce w halfpipe i 7 miejsce w snowboardcross) oraz w Innsbrucku w 2005 r. (13 miejsce w halfpipe, 15 miejsce w snowboardcross). Reprezentowała PK w MPSzW w latach 2002-2006, zdobyła indywidualnie 1 złoty, 2 srebrne i 1 brązowy oraz drużynowo 1 złoty i 3 srebrne. W MP uczelni technicznych zdobyła 7 złotych krążków indywidualnie i 3 drużynowo. Studiowała na Wydziale Architektury PK uzyskując tytuł magistra inż. architektury w dniu 3 VII 2007 r. Po zakończeniu studiów i kariery sportowej zajmuje się projektowaniem wnętrz. Ukończyła szereg kursów sportowych oraz podyplomowe studia z tyflopedagogiki. Prowadzi autorskie zajęcia jogi.

 

Stanisław Miłkowski (22 X 1951, Rabka Zdrój), piłkarz, reprezentant PK, działacz sportowy.

Zawodnik AZS PK, członek Zarządu AZS PK (1969 – 1975), następnie pracownik Zarządu Środowiskowego AZS Kraków (1 III 1975 – 28 II 1978), niezwykle uzdolniony organizator zawodów sportowych m.in. organizator I międzynarodowego Turnieju o puchar „Wawelskiego Smoka” w karate kyokushin (1976), organizator Ligi Międzyuczelnianej AZS Kraków, mistrzostw Polski mistrzów Lig Międzyuczelnianych, igrzysk sportowych studentów lat pierwszych zwanych „Cracoviadą”. Współzałożyciel przy Zarządzie Środowiskowym AZS, Klubu Narciarskiego AZS Kraków i Klubu Żeglarskiego AZS Kraków stawiających sobie za cel popularyzację tych dyscyplin sportu wśród studentów i mieszkańców Krakowa. Organizował z działaczami tych Klubów zawody narciarskie dla zakładów pracy, dla studentów narciarski Pucharu Prezesa AZS Kraków. W latach 1978 -80 pełnił funkcję sekretarza Klubu „Juvenia” Kraków. Po wyjeździe z Krakowa prowadził działalność gospodarczą w Limanowej. Wielką popularnością cieszą się organizowane przez niego międzynarodowe turnieje brydża sportowego od roku 2000 w Tęgoborzy.

 

Konrad Mirecki (7 VIII 1980, Wadowice), siatkarz, działacz sportowy.

Zawodnik AZS PK w latach 1999 – 2005, wiceprezes członek Zarządu AZS PK w latach 2000 – 2005, później jego wiceprezes, organizator (wspólnie z kolegami) szeregu imprez sportowych takich jak: Bieg Kościuszkowski, Zimowe granie, itp. W latach 2001-2007 członek Zarządu AZS Kraków i później jego wiceprezes. W ramach działalności w AZS Kraków. Współorganizator wielu imprez sportowych (mistrzostwa Polski, akademickie mistrzostwa świata w badmintonie i kajakarstwie górskim, AME w badmintonie, Forum FISU w 2008 r.)

W latach 2007-2013 pracownik i wiceprezes KS AZS AWF Kraków, organizator cyklu mityngów lekkoatletycznych, finału Drużynowych Mistrzostw Polski w Lekkiej Atletyce, Biegu Nadwiślańskiego).

W latach 2004-2014 członek Zarządu Głównego AZS, członek Misji Uniwersjadowej Bangkok 2007, uczestnik Youth Sport Conference, Lubljana, Slovenia 2006 r. W latach 2000-2006 pracował w Studenckim Centrum Kultury KWADRAT PK w charakterze Managera Klubu.

 

Janusz Piotr Morbitzer ur. 27 maja 1957 roku w Krakowie. Po ukończeniu Technikum Energetycznego w Krakowie o specjalności automatyka przemysłowa podjął studia informatyczne na Wydziale Elektrotechniki, Automatyki i Elektroniki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uzyskując z wyróżnieniem dyplom magistra inżyniera informatyki – specjalność budowa i programowanie maszyn cyfrowych. W l. 1981-1985 odbył studia doktoranckie na AGH, a następnie podjął pracę na WSP Kraków. Doktorat uzyskał w 1989. Od 1989 r. pracował jako zastępca kierownika COTN WSP, od 1990 był jego kierownikiem. W 1991 roku COTN został zreorganizowany i przyjął nazwę Pracowni Technologii Nauczania. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Informatycznego.  Karierę sportową rozpoczął będąc uczniem szkoły średniej od 1971 r. Uprawiał kolarstwo w Klubie Sportowym „Cracovia”, a jego trenerem był wielce zasłużony dla rozwoju sportu kolarskiego, onegdaj najlepszy torowiec kraju Józef Kupczak. Należał do niezwykle obiecujących juniorów odnosząc szereg cennych sukcesów. W latach 1972 – 73 mistrz młodzików okręgu krakowskiego. W roku 1974 został mistrzem okręgu juniorów w kolarstwie szosowym oraz w jeździe indywidualnej na czas (30 km). W 1974 r. został powołany do kadry narodowej w jeździe na torze i jednocześnie zdobył trzecie kółko olimpijskie. Przygotowywał się pod kierunkiem trenerów Jerzego Płodziszewskiego i Mariana Więckowskiego do I Mistrzostw Świata w Szwajcarii. W 1975 r. wygrał wiele wyścigów wśród juniorów, m.in. mistrzostwa okręgu krakowskiego, kryterium kolarskie w Oświęcimiu na dystansie 70 km, wyścig drużynowy w mistrzostwach okręgu w zespole Cracovii. Był reprezentantem regionu krakowskiego w finałach IV Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży. Należał do czołowych kolarzy w wyścigu szlakiem „Kurierów Beskidzkich”. Zdobył drugie miejsce z zespołem Cracovii w strefowych drużynowych mistrzostwach Polski. Wygrał kryterium uliczne w Jaworznie na dystansie 40 km. Ścigał się w kolarskim wyścigu „Pierścień Podwawelskiego Grodu” razem z takimi sławami kolarskimi jak Ryszard Szurkowski, Janusz Kowalski, Mieczysław Nowicki, Stanisław Szozda, Zygmunt Hanusik. Po zakończeniu kariery sportowej rozpoczął działalność organizacyjną w sekcji kolarskiej KS Cracovia. W 1984 został instruktorem kolarstwa. Do dziś uprawia tą dyscyplinę sportu biorąc udział w okolicznościowych wyścigach.

Sławomir Mordarski (4.01.1979, Nowy Sącz), kajakarz, medalista MŚ i ME, olimpijczyk  (1996, 2000). Wychowanek SKS Start Nowy Sącz (1991-97), zawodnik AZS AWF Kraków (1998-2006). Podopieczny trenera Z. Miązka.  Trzykrotny medalista MŚ – złoty medal w C-1×3 (1999), brązowy medal w C-2×3 (2002), brązowy medal w C-2×3 (2003). Na olimpiadzie w Sydney (2000) w C-2 zdobył szóste miejsce. Mistrz Polski w C-2 slalom (2001-2003), w C-2×3 (1998, 2000, 2002, 2003, 2005, 2006); w C-2 zjazd (2005).

Edward „Dziunek” Mróz (1921 – 2015) Były trener kadry narodowej biegaczek, uczestnik Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Cortina d’Ampezzo, Squaw Valley i Insbrucku,  kierownik Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Akademii Medycznej w Krakowie (1966 – 1988), trener koordynator biegów narciarskich podczas badań naukowych prowadzonych przez krakowską AWF w Limanowej (1970 – 1988). Ceniony nauczyciel akademicki, wychowawca wielu pokoleń studentów, przyjaciel młodzieży, działacz Akademickiego Związku Sportowego od 1946 roku, wiceprezes Zarządu Środowiskowego AZS Kraków (1959 – 1962), członek Głównej Komisji Rewizyjnej AZS (1976 – 1980), Członek Honorowy AZS Kraków.

Edward Mróz urodził się 2 listopada 1921 r. w Krakowie. Przed wojną mieszkał w Zakopanem , gdzie uczęszczał do gimnazjum, w 1939 r. zdał maturę. W Zakopanem nauczył się jeździć na nartach i stał się czołowym zawodnikiem w biegach narciarskich i skokach. Uprawiał też narciarstwo zjazdowe. Po wkroczeniu Niemców do Zakopanego został wysiedlony wraz z rodziną spod Giewontu. Po wojnie ukończył Studium Wychowania  Fizycznego UJ (taką nazwę wówczas nosiła  Wyższa Szkoła Wychowania Fizycznego (od 1950), a następnie Akademia Wychowania Fizycznego (od 1972). Na krakowskiej uczelni należał do najlepszych zawodników AZS, był niezwykle usportowionym studentem, uprawiał wiele dyscyplin sportowych: lekką atletykę, narciarstwo, piłkę nożną, pływanie, siatkówkę, tenis. Zawodniczo uprawiał lekką atletykę i narciarstwo w krakowskiej Wiśle, zaś  siatkówkę w AZS. Po zakończeniu kariery zawodniczej był wieloletnim kierownikiem i trenerem sekcji narciarskiej AZS Kraków.

W roku akademickim 1949/50, będąc jeszcze słuchaczem Studium Wychowania Fizycznego UJ został zatrudniony  przez uczelnię do prowadzenia zajęć z pływania i tenisa. W dniu 7 listopada 1952 roku obronił pracę magisterską z teorii wychowania fizycznego –  „Skoki narciarskie”. Równocześnie ukończył kursy trenerów narciarskich,  zdobył także uprawnienia trenerskie w innych dyscyplinach sportowych. Był trenerem sekcji piłki nożnej AZS Kraków w latach 1948 – 1950, awansując z zespołem o klasę wyżej, W 1953 r.  Zarząd Główny AZS powierzył Mu przygotowanie biegaczek  do Akademickich Mistrzostw Świata w Semmeringu (Austria) i jak sam wspominał, od tego powołania wszystko się zaczęło. Szybko awansował na trenera kadry narodowej biegaczek narciarskich, trzykrotnie był trenerem kadry olimpijskiej biegaczek. Imponował ogromną wiedzą, entuzjazmem i pracowitością, wszystkie siły i umiejętności poświęcał swym zawodniczkom. Jego wychowankami były m. in. trzykrotna olimpijka Stefania Biegun, Maria Gąsienica-Bukowa-Kowalska, uczestniczka olimpiady w 1956 r. (5 m.. w sztafecie, 16 m. w biegu na 10 km), bliźniaczki z Iwonicza studiujące w Krakowie, Jadwiga i Janina Rajchel, Małgorzata Ruchała z Limanowej oraz biegacz krakowskiego AZS, medalista Uniwersjady Kazimierz Augustynek.

Zmarł 31 października 2015 r. w Krakowie. Uroczystości pogrzebowe odbyły się na Cmentarzu Podgórskim w Krakowie przy dźwiękach kapeli góralskiej z Zakopanego na cmentarzu Podgórskim w Krakowie. W imieniu licznie zgromadzonego środowiska akademickiego i narciarskiego pożegnała Go Maria Bukowa-Kowalska. Przytoczę Jej wypowiedź w całości i w oryginalnym góralskim języku.

”Kochany Trenerze, !

Przyśli my tu disiok chyba prawiy syćka,

Bo my byli z Tobom zawsze przeciyz z bliska.

Chcemy Ci dziś podziynkować za Twój trud i znoje.

Przeciyz my se były zawodniczki Twoje.

Zjeździyły my Polske i pół świata tego,

Sukcesy, medale były pracom jego.

My tyz w  Pięciu Stawach na nartach goniyły

I w Wielkim Stawie tyz my się topiyły.

Tyś twórcom wyników i nasyk medoli,

Czemuś to lo Tobie syćka zabocyli.

Zabocyli syćka i starzy i młodzi,

Nikt Ci nie dziynkowoł, podziękować się nolezy.

Dziś Ci dziękujemy z serca i załości,

Nie roz my zrobiyły Ci troche przykrości.

Dziś nom Tu wybocys za te młode lata,

My Cie tak kochoły jak własnego brata.

Tyś był naszym łojcem, przewodnikiem nasym,

Dziś Ci dziynkujemy za tom ciyżkom prace.

Jak to wspominamy, serce siy w nos budzi,

Boś ty nos wychowoł na porządnych ludzi.

Kochany Trenerze !

Dzisiok Cie żegnamy z bólem i ze łzami,

A pamięć o Tobie pozostaje z nami.

Śpij w spokoju !”

Wspaniały, niezwykle skromny człowiek,  trener i działacz AZS, dla nas, zaczynających przygodę z krakowskim AZS, był wzorem do naśladowania. Kochał młodzież,  był człowiekiem o wielkim sercu, wrażliwym i współczującym, wyrozumiałym dla ludzkich słabości, uczył jak żyć, zawsze służył radą i pomocą w rozwiązywaniu problemów, sprawy wychowawcze stawiał na pierwszym miejscu. Dla zobrazowania, jakim był człowiekiem i trenerem, przytoczę kilka epizodów z jego życia. Pochodzą one z wywiadu jakiego udzielił redaktorowi „Przeglądu Sportowego” Marianowi Matzenauerowi w grudniu 1962: „Często pytano mnie czy przejmuję się startami moich zawodniczek? Na wszystkich międzynarodowych zawodach ostatniej nocy przed startem z reguły nie spałem. Parokrotnie w ciągu nocy wychodziłem na dwór, mierząc temperaturę śniegu, obserwowałem czy nie zmieniają się warunki atmosferyczne. O świcie zwykle majstrowałem coś przy nartach. Czasem szedłem jeszcze na trasę. Potem pobierałem numery startowe, smarowałem narty, pilnowałem by zawodniczki poznaczyły narty, następnie odbierałem okrycia przed startem, a po starcie leciałem na trasę.  Bo tam musi się podawać zawodniczkom czasy. Czasem, jak kończył się bieg, sam byłem u kresu sił. Wszystkie trudy i zmęczenie osładzał wtedy człowiekowi dobry wynik, a najmilszą i jedyną nagrodą był pierwszy odruch zawodniczki, która po sukcesie podeszła i powiedziała dwa słowa „Dziękuję trenerze”.

Nie zawsze ciężka praca trenera i zawodniczek przynosiła sukcesy. „Do Akademickich Mistrzostw Świata w Semmeringu (Austria) – wspominał – Jadzia Reichełówna była świetnie przygotowana. Jeszcze na 5 km przed metą wyprzedzała wszystkie Czechosłowaczki, które były wtedy dla nas niedościgłymi mistrzyniami. Po głowie chodziły mi już marzenia o sukcesie. Nagle upadek i Jadźka została bez butów – po prostu odleciały jej zelówki – taki mieliśmy cudny sprzęt. Oczywiście diabli wzięli całą pracę. Dziewczyna płakała, mnie też było przykro”.

Komentarza wymaga opis zdarzenia w Pięciu Stawach, wspomniane w mowie pogrzebowej Marii Bukowej, bo sądzę, że nie wszyscy, a szczególnie młodzi kibice narciarstwa znają jego historię. Tak wspominał je trener Edward Mróz: „Powiedziano nam, że jeśli zawodniczki osiągną odpowiedni poziom i wyniki, pojadą na Mistrzostwa Świata do  Falun. Dziewczęta wprost się paliły do treningów. Z Pięciu Stawów otrzymaliśmy wiadomość, że poprószyło tam trochę śniegiem, zamarzły stawki i od biedy da się na nich biegać. Biegaliśmy po tych stawkach trzy razy dziennie. Był piękny, księżycowy wieczór. „Trenerze, tak pięknie, widno, chodźmy trochę pobiegać” – namawiały zawodniczki.  Uległem. Wracaliśmy już po treningu do schroniska na kolację – oczywiście po stawie. Ja pierwszy, za mną gęsiego zawodniczki. Pamiętam jak dziś, był wtedy siarczysty mróz, w granicach 20 stopni. Nagle trzask, zakołysałem się, straciłem orientację i dopiero zimna woda, w której tkwiłem po szyję, uświadomiła mi, że załamał się lód. Ogarnęło mnie przerażenie, gdy pomyślałem, że żadna z dziewczyn nie umie pływać, a przecież pod nami 20-metrowa głębia. Zacząłem wrzeszczeć ze wszystkich sił. –„Odsuńcie się jak najdalej. Nie stójcie razem. Sam próbowałem zaczepić łokciami o krawędź lodu, ale kruszył się pod naporem ciężaru. Bukowska, która jechała tuż za mną kurczowo trzymała moje ramię nieprzytomna ze strachu i krzyczała: „Trenerze ratuj”. Obok miotała się w wodzie Helcia Daniel. Wreszcie razem z  Bukowską wydostałem się na powierzchnię lodu. Natychmiast po tym wyciągnąłem Helcię i wtedy kazałem się dziewczętom policzyć. W odpowiedzi usłyszałem spazmatyczny krzyk: „Nie ma Maryśki – Bukowa się utopiła – o Jezu – trenerze, zawodziła Bronia Marusarzówna. Potworny strach ścisnął mi gardło. I właśnie w tym momencie usłyszałem cieniutkie wołanie: „Trenerku nie utonęłam, tu jestem”. Biedna, struchlała dziewczyna trzymała się skraju lodu, a z wody wystawała jej tylko głowa. Położyłem się na lodzie, podałem jej kijki, wyciągnąłem i wreszcie byliśmy w komplecie. Wyobraźcie sobie, żadna z dziewcząt nie miała potem nawet kataru. A do Falun nie pojechaliśmy, ktoś tam – nie dając nawet biegaczkom szansy na sprawdzenie ich formy, zawyrokował: „Słabe, niech siedzą w kraju”.

Były i radosne chwile w karierze trenerskiej.  Edward Mróz wspominał: „Wreszcie na naszym podwórku też zaświeciło słońce. W Szwajcarii na tradycyjnych zawodach dla kobiet w Grindewald, Polki zajęły 5 pierwszych miejsc w biegu na 10 km. Silne wtedy Włoszki, Francuzki, Szwajcarki i Niemki zostały dosłownie rozgromione. Zaskoczenie było kompletne, i w kraju, i tam na zachodzie. Od fotoreporterów, wywiadów, telewizji i dziennikarzy nie można było się wprost opędzić. Na drugi dzień po biegu na 10 km była w programie sztafeta 3×5 km. Wszyscy chcieli się przekonać, czy indywidualny bieg to nie był jakiś przypadek. Dziewczęta nie spały całą noc. Na stadionie zebrało się mnóstwo ludzi, chcieli zobaczyć Polki, nikomu nieznane, które narobiły tyle zamieszania. Wreszcie wystartowały. Szło jak po maśle. Pognałem skrótami na trasę. Zosia Krzeptowska prowadziła. Później Helcia Daniel powiększyła nieco naszą przewagę nad wszystkimi zespołami. Na ostatniej zmianie, biegła nasza najlepsza zawodniczka – Marysia Bukowa. Prowadziła w świetnej formie. Właśnie miałem zamiar wracać na stadion, gdy doleciał mnie nerwowy krzyk Marysi. Co się stało? Kontuzja? Złamana noga – medytowałem i co sił biegłem w kierunku, skąd dolatywały mnie okrzyki naszej zawodniczki.

Spodziewałem się najgorszego, ale tego nigdy. Trener drużyny włoskiej Rogiero Rizieri, nie mogąc  się pogodzić z przegraną swoich zawodniczek, stał przed naszą Marysią Bukową z rozłożonymi po rejtanowsku rękami i nie pozwalał jej biec po trasie. Ponieważ w tym miejscu było bardzo wąsko Marysia nie mogła go wyminąć. Nie było chwili do stracenia, ponieważ Włoszka Tafra, korzystając z zamieszania zaczęła się szybko zbliżać do naszej zawodniczki. Nigdy nie trenowałem zapaśnictwa, ale bardzo podniecony, po krótkiej szamotaninie położyłem Włocha na łopatki, a Bukowa pobiegła dalej – po zwycięstwo. Wygraliśmy sztafetę z Włoszkami tylko o 17 sekund. Wieczorem, na spotkaniu kierownictwa zawodów dr Strobel z RFN, do którego dotarły wiadomości o zachowaniu trenera włoskiego, postawił wniosek o dyskwalifikację sztafety włoskiej. Zapytano również, jakie jest stanowisko delegacji polskiej. Odpowiedziałem, że byłoby to krzywdzące dla zawodniczek włoskich, które walczyły bardzo ambitnie i zgodnie z przepisami nie mogą odpowiadać za wybryk trenera. Otrzymałem długotrwałe oklaski, a trener Rogiero  Rizieri podszedł do mnie i ze łzami w oczach ucałował mnie mówiąc „Edward – przepraszam”.

Z trenerem Rizieri, po jego przeprosinach nastąpiła zgoda. „Dobiła” go w Megeve nasza Broncia Maruszarzówna. Na ostatniej zmianie w biegu sztafetowym reprezentantka Włoch złamała nartę. Broncia, która nie brała udziału w biegu, lecz była w tym miejscu na trasie, bez chwili wahania oddała Włoszce swoją nartę, mimo że przecież toczyły one zacięty pojedynek z Polkami i jeszcze nie było wiadomo, czyim zakończy się on zwycięstwem. To był piękny sportowy gest.Broncia, a my wraz z nią, zewsząd zbieraliśmy gratulacje.

„Na Olimpiadzie w Squaw Valley ekipa polska została serdecznie przyjęta przez Polonię amerykańską, która zorganizowała dla nas wspaniałe tournée (Sacramento, San Francisco, Los Angeles, New York). Pobyt polskiej ekipy w USA stanowił głębokie przeżycie nie tylko dla jej uczestników, ale również dla naszych rodaków zza oceanu. Gdy wsiadaliśmy do samolotu w San Francisco, odprowadzała nas tłumnie Polonia amerykańska. Już byliśmy na schodach wiodących do ogromnej maszyny, gdy ktoś z naszych zaintonował pieśń „Góralu czy ci nie żal”. Wszyscy podchwycili popularne strofy i za chwilę mieliśmy oczy mokre od łez – górale z ameryki i górale z Zakopanego. Tej chwili nie zapomnę do końca życia”  – wspominał Edward Mróz.

Jeden z głównych organizatorów przyjęcia polskiej ekipy na ziemi amerykańskiej, pan Tadeusz Michal, w liście do PKOL napisał: „Ekipa polska w Squaw Valley zdumiewała wszystkich swoją postawą, duchem sportowym i ujmującym sposobem bycia. Pobyt polskich sportowców w Kalifornii był nie lada sukcesem dyplomatycznym, Ci przemili górale pokazali więcej Polski niż setki drogich i bogato ilustrowanych broszur turystycznych”.

Był bardzo lubiany przez młodzież akademicką. Prezes Klubu Uczelnianego AZS AM Kraków Bogdan Barut wspominał, że młodzież domagała się stanowczo od władz rektorskich Akademii zmiany kierownictwa Studium WF i groziła bojkotem zajęć wychowania fizycznego. Jedynym kandydatem na to stanowisko wysuwanym przez młodzież był uwielbiany przez społeczność studencką Edward Mróz. Kierował Studium Wychowania Fizycznego i sportu, aż do przejścia na zasłużony wypoczynek.

Jeden z młodych pracowników Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Akademii Medycznej w Krakowie opowiedział mi o następującej reakcji swojego kierownika. „W kilka tygodni po rozpoczęciu pracy w Studium WF AM spóźniłem się na zajęcia ze studentami, które miałem prowadzić na lodowisku. Wchodząc na lodowisko zauważyłem, że zajęcia się odbywają  i prowadzone są przez kierownika Edwarda Mroza. Spodziewałem się najgorszego, a usłyszałem następujące słowa: Panie kolego ! Gdyby w przyszłości coś panu wypadło, przez co może się Pan spóźnić, to proszę zadzwonić do mnie. Ja przyjdę”. Jak stwierdził mój znajomy,  była to najlepsza lekcja wychowawcza w jego życiu.

Znany działacz narciarstwa klasycznego Jan Jańczy z Limanowej opowiadał o ogromnych zasługach trenera Edwarda Mroza w tzw „Eksperymencie limanowskim” – badaniach naukowych prowadzonych przez pracowników AWF Kraków wśród dzieci i młodzieży ziemi limanowskiej. Dzięki pasji i pracowitości trenera Edwarda Mroza narciarstwo biegowe stało się bardzo popularne w tym rejonie. Bez tytanicznej pracy w popularyzacji narciarstw biegowego nie byłoby królowej śniegu Justyny Kowalczyk.

Taki był Edward Mróz i taki pozostanie w naszej pamięci. Odszedł nieprzeciętny, dobry człowiek, wspaniały wychowawca młodzieży. Spoczywa na cmentarzu Podgórskim w Krakowie.

Edward Mróz (2 XI 1921, Kraków -???) siatkarz, narciarz, trener narciarski, kierownik Studium WF i S Akademii Medycznej w Krakowie.

Przed wojną mieszkał w Zakopanem, gdzie uczęszczał do gimnazjum, w 1939 r. zdał maturę. W Zakopanem nauczył się jeździć na nartach i stał się czołowym zawodnikiem w biegach narciarskich i skokach. Uprawiał też narciarstwo zjazdowe. Po wkroczeniu Niemców do Zakopanego został wysiedlony wraz z rodziną spod Giewontu. Po wojnie ukończył Studium Wychowania Fizycznego UJ (taką nazwę wówczas nosiła Wyższa Szkoła Wychowania Fizycznego (od 1950), a następnie Akademia Wychowania Fizycznego (od 1972). Na krakowskiej uczelni należał do najlepszych zawodników AZS, był niezwykle usportowionym studentem, uprawiał wiele dyscyplin sportowych: lekką atletykę, narciarstwo, piłkę nożną, pływanie, siatkówkę, tenis. Zawodniczo uprawiał lekką atletykę i narciarstwo w krakowskiej Wiśle, zaś siatkówkę w AZS. Po zakończeniu kariery zawodniczej był wieloletnim kierownikiem i trenerem sekcji narciarskiej AZS Kraków.

W roku akademickim 1949/50, będąc jeszcze słuchaczem Studium Wychowania Fizycznego UJ został zatrudniony przez uczelnię do prowadzenia zajęć z pływania i tenisa. W dniu 7 listopada 1952 roku obronił pracę magisterską z teorii wychowania fizycznego – „Skoki narciarskie”. Równocześnie ukończył kursy trenerów narciarskich, zdobył także uprawnienia trenerskie w innych dyscyplinach sportowych. Był trenerem sekcji piłki nożnej AZS Kraków w latach 1948 – 1950, awansując z zespołem o klasę wyżej, W 1953 r.  Zarząd Główny AZS powierzył Mu przygotowanie biegaczek do Akademickich Mistrzostw Świata w Semmeringu (Austria) i jak sam wspominał, od tego powołania wszystko się zaczęło. Szybko awansował na trenera kadry narodowej biegaczek narciarskich, trzykrotnie był trenerem kadry olimpijskiej biegaczek. Imponował ogromną wiedzą, entuzjazmem i pracowitością, wszystkie siły i umiejętności poświęcał swym zawodniczkom. Jego wychowankami były m. in. trzykrotna olimpijka Stefania Biegun, Maria Gąsienica-Bukowa-Kowalska, uczestniczka olimpiady w 1956 r. (5 m. w sztafecie, 16 m. w biegu na 10 km), bliźniaczki z Iwonicza studiujące w Krakowie, Jadwiga i Janina Rajchel, Małgorzata Ruchała z Limanowej oraz biegacz krakowskiego AZS, medalista Uniwersjady Kazimierz Augustynek.

 

Władysław Muszyński (7 VII 1920, Zagorzyce), sympatyk sportu akademickiego, rektor PK.

Popierał wszelkie inicjatywy Studium WF i Klubu AZS PK. Dzięki jego decyzjom znacznie poszerzyła się baza sportowa PK.

W 1946 r. ukończył studia w zakresie inżynierii lądowej na Wydziałach Politechnicznych AG, od 1 X 1945 r. pracował jako starszy asystent na tej uczelni, od 1951 r. był adiunktem, w latach 1959-66 docentem PK, doktorat obronił w 1957 r. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1966, a profesora zwyczajnego w 1974 r. Był specjalistą w zakresie budownictwa betonowego. W latach 1975-76 był dyrektorem Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych PK, w 1978-84 dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego. Jako pierwszy wychowanek PK został wybrany rektorem Uczelni. Pełnił ten urząd dwukrotnie: w latach 1972-75 i 1987-1990. Zainicjował powstanie Stowarzyszenia Wychowanków PK. Przewodniczył komitetowi organizacyjnemu dla powołania Stowarzyszenia Wychowanków PK, .Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Komandorskim, Krzyżem Kawalerskim OOP. W 1998 r. Senat Uczelni nadał mu tytuł doktora honoris causa.

 

Konrad Niedźwiedzki (2.01.1985, Warszawa), panczenista, olimpijczyk (2006), zawodnik AZS AWF Kraków/Zakopane od 2003 r., reprezentant Polski w Uniwersjadzie (2003, 2006 ). W IO w Turynie (2006) zajął trzynaste miejsce na 1000m i dwunaste na 1500m. W Uniwersjadach 2007 Turyn zdobył brązowy medal w biegu sztafetowym, oraz w Harbin (2009) złoty medal na 1000m i biegu drużynowym oraz srebrny w biegu na 1500m. Występował w MŚ w dystansach 1000m, 1500m, w sztafecie, w wieloboju i wieloboju sprinterskim oraz w ME.

 

Renata Nieroda (10.04.1971, Rzeszów), lekkoatletka (rzut oszczepem), trener, działacz sportowy, absolwentka AWF Kraków (1995). Zawodniczka KS AZS AWF (od 1989), członkini kadry narodowej młodzieżowców (1991-1993), brązowa medalistka MPS  (1995), srebrna medalistka MMP (1991), brązowa medalistka MMP (1992), zdobyła brązowy medal w ME Weteranów (2006) i MP Weteranów (2003), w Zarządzie Klubu AZS AWF (od 1994) pełniła funkcję kierownika sekcji la (od 1999), wiceprezesa sportowego (od 2003). Współorganizatorka licznych imprez sportowych o międzynarodowej i krajowej randze. Startowała także w MPS w podnoszeniu ciężarów (1995) zdobywając brązowy medal – waga do 64 kg.

 

Marcin Nowak (2.08.1977, Stalowa Wola), lekkoatleta, sprinter olimpijczyk z Sydney (2000) I Pekinu (2008). Zawodnik krakowskiego Klubu Sportowego AZS AWF (od 1998). Trener klubowym był  Lech Salamonowicz, zaś trenerem kadry Polski Tadeusz Osik. Uczestnik  reprezentacyjnej sztafety 4×100 m, która na IO w Sydney zajęła 8 miejsce. 6-krotny mistrz Polski na 100 m (2000), w sztafecie 4×100 m (2000, 2004, 2006, 2008) i na 60 m (hala 2003), 12-krotny wicemistrz Polski: 100 m (1998, 1999, 2002, 2008), 200 m (2000, 2002), sztafeta 4×100 m (1998,1999, 2001, 2003), halowy wicemistrz Polski: 60 m (2005, 2006) i na 200 m (2004);  Dwukrotnie  uczestniczył w reprezentacyjnej sztafecie 4×100 w  MŚ zdobywając z kolegami 6 miejsce w sztafecie 4×100 m  (Sewilla 1999 i  Paryż 2003); dwukrotny brązowy medalista w sztafecie 4×100 m w ME (Budapeszt 1998, Monachium 2002), 8 miejsce w biegu na 100 m w ME (1998), młodzieżowy wicemistrz Europy na 100 m (1999). Po ukończeniu krakowskiej AWF pracował w Katedrze Teorii I Metodyki Lekkiej Atletyki AWF Kraków, w grudniu 2016 r. uzyskał tytuł doktora nauk z zakresu Kultury Fizycznej. Od 2016 r. w Ministerstwie Sportu.

 

Walenty Obrochta Bartuś (11 II 1931, Dzianisz – 12 I 2007, Zakopane), narciarz alpejczyk, piłkarz nożny., architekt ze specjalnością urbanistyczną.

Karierę narciarską rozpoczął w czasie nauki w gimnazjum w Harcerskim Klubie Narciarskim Zakopane, a następnie kontynuował ją w okresie studiów w AZS PK i pozostał wierny barwom AZS do końca kariery sportowej. W mistrzostwach Polski w 1952 r. zajął ósme miejsce w biegu zjazdowym, wielokrotny medalista AMP, reprezentant Polski na AMŚ. Był współorganizatorem i uczestnikiem I mistrzostw PK w narciarstwie w 1953 r. Karierę sportowa zakończył na Uniwersjadzie w Chamonix w 1960 r. Należał do czołowych piłkarzy AZS Zakopane.

Studiował na Wydziale Architektury, studia ukończył egzaminem dyplomowym 25 IV 1960 r., pracował w wielu przedsiębiorstwach i instytucjach na Podhalu. Był współorganizatorem pierwszych edycji Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Ziem Górskich, działaczem Związku Podhalan, współtwórcą wtorkowych spotkań w Białej Izbie ZP zwanych „posiadami” i przez wiele lat prowadził je, w latach 1975-1984 pracował jako nauczyciel przedmiotów zawodowych w Technikum Budowlanym w Zakopanem. Pisał artykuły i publikacje dotyczące architektury Zakopanego, ochrony przyrody i ekologii na Podhalu oraz opracowania dotyczące historii Związku Podhalan. W 1999 r został otrzymał godność honorowego członka Związku Podhalan. Był też członkiem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.

 

Andrzej Olszewski (20 X 1978, Kraków), siatkarz, prezes AZS PK.

Zawodnik AZS PK (1997-2005), działacz KU AZS PK, od 1999 r. w Zarządzie, sekretarz w latach 1999-2001, następnie prezes KU AZS przez dwie kadencje (2001-2005). W czasie prezesury organizował Bieg Kościuszkowski, turnieje siatkarskie Trójek Mieszanych Anbud 2001 (oraz w kolejnych latach), AIG Koszaleństwo 2001, Ogólnopolski Turniej Basketu Mieszanego (Strzelec) do 1999 r., Eurojuwenalia 2003j jeden z koordynatorów całego cyklu imprez AZS, koordynował pozostałe organizacje studenckie (ZSP, NZS, AIGEE, Bratniak), sportowa majówka z AZS od 2000 r., jeden z organizatorem ogólnopolskiego festiwalu Zimowe Granie (Nowy Targ, Limanowa) od 2002 r., MPSzW w w Street Baskecie,, snowboardzie, AMŚ w badmintonie w 2004, AME w badmintonie 2005, AMŚ w kajakarstwie górskim w 2006, W latach 2005-2006 pracował w AZS Kraków, w latach 20062008 pracował w biurze Zarządu Głównego AZS, koordynator zimowej Uniwersjady w Turynie (2006) i letniej Bangkoku (2007), koordynator przygotowań do Forum FISU w Krakowie w 2008 r. Zdobył pierwsze miejsce w konkursie na stronę internetową organizowanym przez ZG AZS.

 

Piotr Ogrodnik (19 III 1991, Kraków), żeglarz, mistrz świata.

Zawodnik klubu żeglarskiego „Horn” Kraków. Pochodzi ze znanej rodziny żeglarskiej. Matka Józefa, zawodniczka krakowskiego AZS, medalistka mistrzostw Polski w żeglarstwie z 1976 r. obecnie prezes żeglarskiego klubu „Horn”, ojciec Andrzej, sportowiec żeglarz w klasie olimpijskiej 470, obecnie trener żeglarski w klubie Horn, którego młodzi żeglarze uzyskują najlepsze wyniki w historii krakowskiego i polskiego żeglarstwa. Syn Piotr dwukrotnie stawał na najwyższym podium mistrzostw świata w 2012 i 2014 roku w klasie Micro, w 2013 r. został wicemistrzem świata w klasie Micro. Wielokrotnie był najlepszym zawodnikiem mistrzostw Polski seniorów i młodzieżowców zdobywając tytuły mistrza Polski w latach 2010, 2011, 2012, 2014 w olimpijskiej klasie 470. W latach 2008, 2009 był mistrzem i wicemistrzem Polski w klasie Laser 4,7.

Studiuje na Wydziale Inżynierii Środowiska PK przygotowując się obecnie do obrony dyplomu oraz równolegle studiuje ratownictwo medyczne w krakowskiej Akademii im. Frycza Modrzewskiego

Robert Orange (3 IX 1977, Bytom), snowboardzista.

Zawodnik AZS Zakopane i AZS PK’ uczestniczył w Uniwersjadzie w Popradzie w 1999 r.(zajął w slalomie gigancie 26 miejsce) oraz w Zakopanem w 2001 r. Reprezentował PK w MPSzW w 2001 r. – zdobył srebrny medal drużynowo oraz złoty medal drużynowo i brązowy medal indywidualnie w MP uczelni technicznych. Startował również w Pucharze Świata. Studiował na Wydziale Inżynierii Środowiska PK uzyskując dyplom inżyniera w 2004 r., następnie podjął studia uzupełniające magisterskie na kierunku inżynieria środowiska, które ukończył 19 XII 2006.

 

Teresa Orecka (15.10.1927, Wieliczka – 28.10.1985, Kraków), działaczka AZS Kraków, absolwentka () sekretarz KM AZS (1967-71).

 

Barbara Janina Orłowska z d. Kaleta. Urodziła się 29 listopada 1949 r. w Nowym Sączu. W 1971 roku ukończyła Wyższą Szkołę Wychowania Fizycznego w Krakowie uzyskując tytuł magistra wychowania fizycznego i trenera II klasy w piłce siatkowej oraz dyplom młodszego ratownika. Pracę zawodową rozpoczęła jako nauczyciel wychowania fizycznego w  Liceum Ogólnokształcącym w Nowym Sączu i jednocześnie pracowała jako trener piłki siatkowej w klubie sportowym „Dunajec” Nowy Sącz. Od 1975 roku podjęła pracę nauczyciela a następnie starszego wykładowcy w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Od 1991 pełniła funkcję zastępcy kierownika Studium WF. Jednocześnie prowadziła szkolenie młodzieży akademickiej w zakresie piłki siatkowej, a po uzyskaniu instruktora piłki ręcznej również w zakresie tej dyscypliny sportowej. Od 1991 roku prowadzi sekcję pływacką kobiet Klubu Uczelnianego AZS uzyskując cały szereg znaczących sukcesów w  lidze międzyuczelnianej i mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych. Największymi osiągnięciami było uzyskanie przez zespół drugiego miejsca  w mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i filii Uniwersytetów w 1994 w Kielcach i drugiego miejsca w lidze międzyuczelnianej środowiska krakowskiego w sezonie 1997/98. Przez szereg lat sekcja pływacka kobiet była trzecim zespołem wśród krakowskich uczelni. Karierę zawodniczą rozpoczęła w 1964 r. w sekcji piłki siatkowej Międzyszkolnego Klubu Sportowego „Nawojka” Nowy Sącz, który występował w lidze okręgowej. W latach 1968 – 1971 występowała w drugoligowym i trzecioligowym AZS Kraków.

 

Mariusz Ozimek (4 VI 1964, Przemyśl) sprinter, nauczyciel akademicki AWF Kraków, dr hab., trener klasy mistrzowskiej. Członek AZS od 1983 r., zawodnik AZS AWF (1983-92), mistrz Polski seniorów w sztafecie 4x100m (1990), wicemistrz Polski (1992), dwukrotny brązowy medalista (1988, 1991). Jedenastokrotny akademicki mistrz Polski w biegach krótkich, pięciokrotny wicemistrz, trzykrotny brązowy medalista. Po zakończeniu kariery zawodniczej sekretarz KS AZS AWF (1999-2003), następnie członek (2003-2007) i prezes KS AZS AWF (od 2007). Przewodniczący Sądu Koleżeńskiego AZS Kraków (2003-2005). Organizator licznych międzynarodowych imprez sportowych w lekkiej atletyce, kajakarstwie górskim i wioślarstwie.

 

Aleksander Pabiś (31 III 1945, Tarnów) szermierz, judoka, pływak, żeglarz, trener karate kyokushin.

Jako uczeń szkoły podstawowej przez cztery lata uprawiał szermierkę w Krakowskim Klubie Szermierzy. Złamana ręka przerwała przygodę z szermierką, jako siedemnastolatek rozpoczął treningi w sekcji judo przy ówczesnym Pałacu Młodzieży przy ul. Krowoderskiej. W 1977 r. ukończył kurs instruktorski judo. W tymże roku zdobywa również instruktora pływania. Od 1870 r. jest członkiem WOPR zdobywając stopnie młodszego ratownika wodnego, ratownika i ostatecznie starszego ratownika. Jest również członkiem „International Life Saving Federation”. Kolejną pasją sportową jest żeglarstwo. W 2002 r. uzyskał uprawnienia instruktora PZŻ w żeglarstwie. Od 10 lat współpracuje z Yacht Klubem Saltrom szkoląc młodych adeptów sztuki żeglarskiej. Posiada patent jachtowego sternika morskiego.

W 1971 r. rozpoczyna się jego przygoda z karate kyokushin. Przez kolejne lata pilnie trenuje będąc światkiem wszystkich ważniejszych wydarzeń w tym pierwszym etapie rozwoju karate. Bierze udział w pierwszym obozie szkoleniowym prowadzonym przez shihana Loeka Hollendera, w pierwszych dużych turniejach o Puchar Wawelskiego Smoka. W kolejnym obozie szkoleniowym zdaje egzamin na stopień mistrzowski I dan. W 1978 r. uzyskuje jako jeden z pierwszych w Polsce, stopień instruktora rekreacji – specjalność karate. W 2004 r. uzyskuje stopień instruktora sportu w dyscyplinie karate kyokushin. W latach 1981-83 i od 1998 r. do chwili obecnej prowadzi Sekcję Karate Kyokushin AZS PK. Zainicjował organizację Ogólnopolskiego Turnieju Szkół Wyższych w Karate Kyokushin. Odbyło się 14 takich turniejów w których zawodnicy AZS ośmiokrotnie zdobywali tytuł najlepszej drużyny.

W 1969 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym PK otrzymując tytuł magistra inżyniera mechanika o specjalności „Technologia Maszyn Przemysłowych”. Pracę rozpoczął na PK 1 kwietnia 1975 r. jako stażysta w katedrze Inżynierii Chemicznej, a od 1 października tego roku został zatrudniony na stanowisko asystenta. W 1975 r. odbył ośmiomiesięczny staż w Instytucie Inżynierii Chemicznej w Tuluzie. W 1977 r. obronił pracę doktorską. W latach 1983-91 pracował na Uniwersytecie Technicznym w miejscowości Bejaia w Algerii. Po powrocie kontynuował pracę naukowo-dydaktyczną w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Chemii Fizycznej. Jest autorem i współautorem około 20 patentów i zgłoszeń patentowych za które otrzymał medale i dyplomy w Paryżu, Brukseli, w Zagrzebiu, Pradze, Warszawie, w Katowicach i w Taipei.

Tomasz Pawelski (21 I 1939, Lwów), narciarz alpejczyk, trener narciarski klasy międzynarodowej PZN, nauczyciel wychowania fizycznego.

Absolwent WSWF Kraków (1964). Z PK związany od 1 X 1974 r. Pracował w Studium WFiS do 31 XII 2004 r. W 1978 r. ukończył kurs narciarski w Chamonix uzyskując tytuł trenera międzynarodowego. Prowadził treningi sekcji narciarskiej AZS PK w latach 1974-1997. W tym okresie narciarze PK zdobyli trzykrotne mistrzostwo AMP, 5-krotne mistrzostwo MSzW oraz wielokrotnie mistrzostwo LM AZS Kraków. Współpracował z PZN przy organizacji ogólnopolskich mistrzostw instruktorów i trenerów.

 

Lech Pakuła ur. się 4 12 1930 r. w Kurowie w gminie i powiecie Grodzisk Wlkp. Gdzie ukończył Gimnazjum I Liceum Ogólnokształcące, a następnie kontynuował naukę w Liceum Pedagogicznym w Sulechowie. Po odbyciu służby wojskowej w pułku piechoty w Siedlcach podjął studia geograficzne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, które ukończył w 1958 r. Tytuł doktora uzyskał w 1963 roku, kolokwium habilitacyjne odbył w 1973 r. na Radzie Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zainteresowania badawcze dotyczące głównie geografii przemysłu i degradacji środowiska pod wpływem uprzemysłowienia oraz osiągnięcia dydaktyczno-metodyczne zaowocowały nadaniem w 1981 roku profesora nadzwyczajnego w 1994 r. profesora zwyczajnego. W latach 1991-96 pełnił funkcję dziekana Wydziału Geograficzno-Biologicznego WSP w Krakowie.

Karierę sportową rozpoczynał w szkole średniej w Grodzisku Wlkp.. W monografii Klubu Sportowego „Dyskobolia” Grodzisk Wlkp. wymieniany jest w składach drużyny piłki nożnej juniorów, z którą zdobył tytuł wicemistrza Wielkopolski. Należał też do wybijających się koszykarzy klubu. Karierę sportową kontynuował w Sulechowie (1949-1952), będąc czołowym zawodnikiem sekcji lekkoatletycznej SKS Liceum Pedagogicznego. Pełnił funkcję przewodniczącego klubu, który w tym okresie należał do czołowych klubów szkolnych ziemi lubuskiej. Profesor Bolesław Hejduk w swojej opowieści biograficznej pt. „Ze wspomnień nauczyciela” pisze o nim jako doskonałym lekkoatlecie, zdobywcy tytułu mistrza Polski Zrzeszenia Sportowego „Ogniwo” w skoku w dal w 1950 w Krakowie. Był mistrzem województwa zielonogórskiego w skoku w dal (1951), w trójskoku (1952) oraz wicemistrzem w 5-boju lekkoatletycznym (bieg na 100 m, 400 m, skok w dal, skok wzwyż, pchnięcie kulą – 1951). Następnie uprawiał sport w Świebodzinie (1952-53), w Siedlcach (1953-54) i w Krakowie od 1954. Przez pewien okres czasu (1 IX 1951 – 31 VII 1952) był nauczycielem wychowania fizycznego w Liceum Pedagogicznym w Sulechowie, następnie od 1 IX 1952 aż do chwili powołania do służby wojskowej w Siedlcach (8 II 1953) był korespondentem sportowym w Gazecie Zielonogórskiej. Odbywając służbę wojskową zdobył tytuł wicemistrza Wojska Polskiego w skoku w dal przegrywając tylko z mistrzem Polski Zbigniewem Iwańskim, mistrzem Warszawskiego Okręgu Wojskowego w skoku w dal i trójskoku i mistrzem województwa lubelskiego w skoku w dal. W Krakowie należał do czołowych lekkoatletów pierwszoligowego zespołu AZS Kraków, występował w zespole ze słynnymi gwiazdami polskiej lekkiej atletyki: Barbarą Lerczak-Janiszewską, Marią Kusion-Bibro, Urszulą Figwer. Jego rekordy życiowe w skoku w dal (678 cm), trójskoku (13,71 m) przez długi okres czasu figurowały w tabeli rekordów Uczelni. Osiągnął wiele sukcesów sportowych w swojej koronnej dyscyplinie skoku w dal – był wicemistrzem województwa krakowskiego (1956), wielokrotnym akademickim mistrzem Krakowa, etatowym triumfatorem Spartakiad Uczelnianych w skoku w dal, skoku wzwyż, trójskoku i w biegu na 100 m. Był również zasłużonym działaczem Klubu Uczelnianego AZS Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, w latach 1955 – 1956 przewodniczącym Zarządu Klubu.

 

Zdzisław Paluch (4 V 1951, Kraków), koszykarz, mistrz Polski, trener.

Koszykarską przygodę rozpoczął w 1965 r. w „Wiśle”, z którą zdobył MP juniorów (1968 r.). Przez siedem sezonów występował w ekstraklasie zdobywając z zespołem „Wisły” mistrzostwo Polski (1974) oraz dwa tytuły wicemistrzowskie (1969, 1971). Przez następne 10 lat grał w krakowskiej „Koronie”, karierę zawodniczą zakończył w nowohuckim „Hutniku” (1985). Studiował na Wydziale Mechanicznym PK (1970-1974) oraz na AWF, zdobywając tytuł trenera koszykówki, szkolił koszykarzy „Hutnika”.

 

Stanisław Panek (12.05.1916, Lutcza – 10.08.1999, Kraków) siatkarz, koszykarz, instruktor narciarstwa i boksu.

W krakowskim AZS od 1936 r. Zawodnik sekcji siatkówki i koszykówki. Niemal natychmiast po uzyskaniu absolutorium w Studium Wychowania Fizycznego UJ w 1939 r. opuścił Kraków i podjął walkę zbrojną z najeźdźcą niemieckim w szeregach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. W konspiracji przeszedł wszystkie szczeble od szeregowca do oficera – dowódcy oddziału dywersyjnego do specjalnych zleceń przy Inspektoriacie Armii Krajowej w Rzeszowie. W 1944 r. swą bohaterską i patriotyczną postawę okupił więzieniem i zsyłką do sowieckich obozów na Syberii. Trzyletnia gehenna życia obozowego nie zdołała złamać Jego osobowości. Wręcz, można sądzić, iż ekstremalne warunki wegetacji utrwaliły walory Jego charakteru i wyznawany przez Niego system wartości.

Po powrocie do kraju w 1947 r. z niebywałą pasją oddał się dalszym studiom i pracy naukowo-dydaktycznej. Uzyskawszy w 1949 r. stopień magistra wychowania fizycznego, rozpoczął pracę jako asystent w Zakładzie Antropologii Studium Wychowania Fizycznego UJ. Równocześnie podjął studia biologiczne na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UJ, które ukończył w 1952 roku. W 1960 r. obronił doktorat na UJ, w 1965 r. tamże habilitował się z zakresu antropologii. W roku 1972 Rada Państwa nadała Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, zaś w 1983 jako pierwszy spośród krakowskiej uczelni wychowania fizycznego otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego.

W niezwykle pracowitym życiu i nader owocnej działalności na różnych polach, szczególną rolę odegrała trzykrotna z górą Jego kadencja jako Rektora Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego, a od 1972 r. Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Przypadła ona na lata 1968/69 – 1978/79.

Mimo wielu obowiązków nie stronił od pracy społecznej, był cenionym działaczem społecznym i sportowym. W latach 1968 – 1978 był prezesem Zarządu Środowiskowego AZS Kraków, członkiem Rady Patronackiej Klubu Sportowego „Wanda” oraz Rady Przyjaciół Ludowych Zespołów Sportowych w Krakowie. Przewodniczącym Rady Koordynacyjnej AZS – SZS Kraków. Będąc rektorem AWF, aktywnie wspierał utworzenie Klubu AZS – AWF Kraków, w 1992 r. należał do pierwszej grupy członków założycieli Koła Seniorów AZS, Członek Honorowy AZS Kraków (1992).

 

Kazimierz Pankowski (7.04.1921, Kraków – 27.06.1997, Kraków) wioślarz, zasłużony działacz sportowy, żołnierz AK ps. „Zawisza” batalionu „Żelbet”,  aresztowany przez Gestapo (7.11.1943) przebywał w gestapowskiej katowni  przy ulicy Montelupich w Krakowie, w obozach koncentracyjnych w Pustkowie k/Dębicy, Oświęcimiu, i na koniec Sachsenhausen w Orannienburgu. Do Krakowa powrócił jesienią 1945 r. Za służbę w AK oraz wybitne zasługi w działalności sabotażowo – dywersyjnej otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari (1945), Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami i Krzyż Partyzancki, Medal Wojska po raz 1 i 2 (15.08.1948, Londyn), Krzyż AK (20.02.1979), Krzyż Oświęcimski (16.09.1987). W AZS od 1945 r., przystępuje do sekcji wioślarskiej, współorganizator  Letnich Obozów Akademickich w Międzyzdrojach i Wisełce (1946-48), był członkiem Komisji Sportowej trzech kolejnych Silesiad organizowanych w Karpaczu (1946-48), od 1949 r. aż do śmierci był naczelnikiem Ośrodka Sportów Wodnych AZS Kraków, był kierownikiem całego cyklu obozów wioślarskiej kadry narodowej w Kruszwicy, Łebie, Sosnówce k/Karpacza. Od 1947 r. był cenionym sędzią bokserskim. Członek Honorowy AZS (1991).

 

Tadeusz Parpan (16 XI 1919, Kraków – 21 IV 1990, Kraków), piłkarz, reprezentant Polski. Wychowanek „Łagiewianki” (1934-1939), w czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracji AK ps. „Moreto”, brał udział w konspiracyjnych rozgrywkach w drużynie „Cracovii”, po wojnie wywalczył awans z tym zespołem do ligi (1947), a następnie zdobył z nim tytuł mistrza Polski (1948), 20-krotny reprezentant Polski (1947-51), w tym 16 razy był kapitanem biało-czerwonych. Ukończył studia wyższe I stopnia w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Krakowie i uzyskał dyplom inżyniera mechanika 13 III 1954 r. Od 1 VIII 1960 r. do 15 V 1979 r. był pracownikiem naukowo-technicznym Instytutu Materiałów i Konstrukcji Budowlanych PK. W okresie od 18 III 1974 do 10 V 1977 r. korzystał z urlopu bezpłatnego pracując w przedsiębiorstwie eksportowym budownictwa „Budimex” w Libii. Od 1 VIII 1977 r. ponownie zatrudniony w PK w Instytucie Pojazdów Samochodowych i Silników Spalinowych. W dniu 15 V 1979 r. rozwiązał umowę o pracę z PK na własną prośbę.

 

Antoni Paszkowicz (3 VIII 1935, Gajlańce pow. Wiłkomierz, Litwa – 29 VII 1997, Kraków), koszykarz.

Dzieciństwo spędził na Litwie, w czasie wojny wysiedlony do Jakucka na Syberii. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Krakowie. W czasie nauki w II LO należał do czołowych koszykarzy Szkolnego Koła Sportowego „Sobieski”, potem został koszykarzem krakowskiej „Wisły”, z którą trzykrotnie zdobył MP (1954, 1962, 1964), dwukrotnie wystąpił w reprezentacji Polski. W „Wiśle” rozegrał 11 sezonów (1953 – 1963), Ostatnie lata kariery sportowej spędził w drużynie krakowskiego AZS. Studiował na kierunku Technologia ogólna budowy maszyn na Wydziale Mechanicznym PK w latach 1953-1959.

 

Marek Paszucha (18 VI 1935, Kraków). koszykarz, sędzia międzynarodowy.

Z koszykówką zetknął się w II LO im. Jana Sobieskiego w Krakowie i wkrótce zaczął grać w zespole „Krowodrzy” (1950 – 1965), z którą wywalczył Puchar Polski dla drużyn nieligowych. W 1951 r. ukończył kurs sędziowski koszykówki i już dwa lata później sędziował pierwszy mecz ligowy w Katowicach (wraz z Michałem Mochnackim, późniejszym trenerem żeńskiej drużyny WKS „Wawel” i męskiej drużyny TS „Wisła”). W latach 1953 – 1987 sędzia kolejnych klas aż do związkowej i międzynarodowej, 1955 – 1985 członek władz koszykówki krakowskiej z funkcją prezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Koszykówki włącznie, 1956 – 1990 członek władz sędziowskich Polskiego Związku Koszykówki aż do przewodniczącego Kolegium, autor tłumaczeń kolejnych wydań przepisów gry a koszykówkę. W 1960 r. został sędzią klasy międzynarodowej FIBA, i przez 27 lat prowadził mecze na różnych kontynentach świata, a następnie przez 18 lat pełnił funkcję komisarza technicznego FIBA. Wysoko ceniony w FIBA, za swoje umiejętności, rzetelność i uczciwość, wyznaczany był na sędziego igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata i Europy, Pucharu Międzykontynentalnego i Pucharu Europy. !987 – 1996 członek komisji egzaminacyjnych sędziów międzynarodowych FIBA, 1987 – 2006 komisarz techniczny FIBA. W latach 1986 – 1992 członek władz Polskiego Związku Koszykówki Az do funkcji prezesa PZKosz., obecnie członek Kolegium sędziów PZKosz odpowiedzialny za sędziów lig zawodowych.

Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego PK m. in. u profesorów Romana Ciesielskiego, Bolesława Kordasa i Artura Wieczystego. Po uzyskaniu tytułu magistra inżyniera budownictwa wodnego śródlądowego w 1959 r. rozpoczął pracę w instytucjach miejskich Krakowa (Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji, Dyrekcja Inwestycji Miejskich, Zarząd Inwestycji Miejskich, Miejskie Biuro Projektów, Biuro Planowania Przestrzennego). Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji zawodowych i społecznych. Był m.in. wiceprezydentem Miasta Krakowa (1986 – 1990), wiceprezesem (1990-1992), a w 1993 r. prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w Warszawie, 1994-1995 prezes Krakowskiego Centrum Komunikacyjnego i kierownik zakładu w Instytucie Turystyki, 1996-2003 ambasador RP w Malezji ( 2001-2003 dziekan korpusu dyplomatycznego) i Brunei Darussalam, 2003 – 2004 wiceprezes Agencji Rozwoju Miasta Krakowa. 2004 – 2006 Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego, 2006 i nadal konsultant irlandzkiej, brytyjskiej firmy Howard Holdinngs.

Odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim OOP oraz The Most Distinguished Order of Setia Malaysia, przyznany przez Króla Malezji W 2014 r. został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK.

 

Aldona Barbara Patycka ur. 30 09 1962 r. w Rzeszowie. Studia rozpoczęła na kierunku nauczanie początkowe w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie, występując w zespole koszykówki AZS. Jej niecodzienny talent dostrzegli szkoleniowcy krakowskiej „Wisły”. Po przyjeździe do Krakowa rozpoczęła studia na II roku nauczania początkowego WSP w Krakowie od 1 10 1982 roku, które ukończyła uzyskaniem tytułu magistra pedagogiki 30 06 1987 r. Należała do czołowych zawodniczek koszykarskiej drużyny krakowskiej „Wisły”, z którym trzykrotnie zdobyła tytuł mistrza Polski (1984, 1985, 1988) i trzykrotnie tytuł wicemistrzyni Polski (1983, 1987, 1992).

 

Ewa Pawlikowska (26 XII 1974, Nowy Targ), polski karateka stylu Kyokushin, 4 dan.

Dwukrotny mistrz świata (Tokio 1998, Nowy Jork 2003), wicemistrz świata (Osaka 2001, Tokio 2005), 6-krotna mistrzyni Europy), 6-krotna mistrzyni Polski. Najlepszym sportowcem Podhala została wybrana w 2009 r,. w Plebiscycie „Dziennika Polskiego”. Absolwentka Wydziału Ochrony Środowiska PK

 

Stefan Piechnik (29 XI 1930, Kraków), siatkarz, narciarz, pływak, żeglarz, działacz sportowy.

Siatkówkę uprawiał w TS „Wisła”, pływanie w KS „Krowodrza”, narciarstwo i żeglarstwo w AZS PK. Przez wiele lat był kuratorem AZS PK z ramienia Senatu PK. Niezwykle aktywny działacz krakowskiego AZS, od 1968 r. członek władz środowiskowych, w latach 1981=1985 prezes AZS Kraków, opracował program rozwoju sportu akademickiego w Krakowie na lata 1980-1985, zatwierdzony następnie przez Kolegium Rektorów Krakowa. Dwukrotnie przewodniczył Komitetom Organizacyjnym Jubileuszy AZS w Polsce (70-lecia i 75-lecia), współzałożyciel Koła Seniorów AZS Kraków (1992 r.), wyróżniony Medalem 75-lecia AZS oraz godnością członka honorowego AZS Kraków, Z politechniką związany od 1950 roku, kiedy rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego, na tej uczelni przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej. Profesorem został w 1971 r. , profesorem zwyczajnym w 1982 r. pełnił funkcje dziekana Wydziału Budownictwa Lądowego PK (1968-1973), dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej PK (1984-1990), prorektora PK (1978-1982). Był również wykładowcą na uczelniach zagranicznych w Sztokholmie (1961-1962, 1875), w Grenoble (1991-1992).

W swojej działalności kierował się łacińską sentencją rzymskiego poety – satyryka Juvenalisa Mens sana in corpore sano.(W zdrowym ciele zdrowy duch). Relacje sport a zdrowie młodzieży akademickiej zawsze były w centrum jego zainteresowań. Uważał, że sport a szczególnie uprawianie narciarstwa ma ogromne znaczenie dla zdrowia i czas studiów jest ostatnim okresem nabycia nawyków i umiejętności sportowych. W latach 1985-89 był inicjatorem tygodniowych zajęć dydaktycznych naukowo-sportowych dla studentów II roku WIL PK, w zimowym ośrodku narciarskim w Żabnicy. Zajęcia te, z założenia, uzupełniały te, zapisane w formalnym programie studiów. Przede wszystkim odbywały się na wspólnej platformie studentów i nauczycieli akademickich. Tych drugich reprezentowali nauczyciele jednego z najtrudniejszych przedmiotów na studiach inżynierskich oraz nauczyciele wychowania fizycznego. Ci ostatni doskonalili lub wdrażali do narciarstwa studentów i inżynierów znakomicie ich integrując. Długie wieczory poświęcone były na konsultacje zawodowe, pierwsze, w tym czasie, spotkania z dydaktycznymi komputerowymi programami wykonanym przez „najtrudniejszych” nauczycieli oraz towarzyskie rozmowy. Znakomita większość studentów zaczęła uprawiać ten najzdrowszy sport i wspominają te dni, jako niesłychanie ważne w procesie kształcenia inżynierów.

Żona Krzysztofa Piechnik z domu Manugiewicz, pochodząca z miejscowości Żabie (Kresy Wschodnie) jazdę na nartach zaczęła uprawiać na studiach i stała się entuzjastką tego sportu. Trójka dzieci, Beata, Monika i Paweł szybko zdobyły narciarskie i zasilili grono instruktorów narciarskich

 

Marta Piłka , ur. 4.12.1981 r. w Słupsku. Studiowała zaocznie pedagogikę w latach 2001 – 2005, którą ukończyła 22.VI.2005 r. uzyskaniem dyplomu magistra pedagogiki w zakresie pedagogiki społeczno-opiekuńczej o specjalizacji poradnictwo i terapia pedagogiczna. Od dzieciństwa grała w  tenisa stołowego w klubie „Przełom” Postomino, aktualnie jest reprezentantką klubu sportowego „Bronowianka” Kraków. Od 1998 r. była członkinią kadry narodowej, reprezentowała Polskę na wielu imprezach międzynarodowych, z mistrzostwami Europy włącznie. W sierpniu 2002 r. reprezentowała Akademię Pedagogiczną w Krakowie na Akademickich Mistrzostwach Polski, gdzie po dobrym występie zakwalifikowana została na Akademickie Mistrzostwa Świata, które odbyły się we wrześniu 2002 r. Od 2001 r. była też członkiem kadry olimpijskiej. W mistrzostwach Polski Szkół Pedagogicznych w 2004 r. w Częstochowie zdobyła indywidualnie srebrny medal i walnie przyczyniła się do zdobycia przez nasz uczelniany zespół srebrnego medalu. Na ostatnich Mistrzostwach Polski w 2006 r. zdobyła brązowy medal w grze indywidualnej.

 

Jan Piotrowski (29 III 1943, Kraków), koszykarz, mistrz Polski.

Wychowanek MKS „Groble”, W zespole koszykarskim Wisły od 1960 r. Już w latach 1961-62 awansował do reprezentacji Polski juniorów. W swoim dorobku sportowym posiada tytuł MP (1964) oraz trzy tytuły wicemistrzowskie (1965, 1966, 1967). Oprócz koszykówki uprawiał wyczynowo brydż sportowy i szachy. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego PK w latach 1960-1967. Do 1975 r. pracował jako specjalista w Biurze Inwestycji m. Krakowa, a w latach 1975 – 1982 był dyrektorem Zjednoczonych Zakładów Gospodarczych (INCO) w Krakowie. Był prezesem Polskiego Związku Brydża Sportowego.

 

Jerzy Piotrowski ((4 X 1923, Kraków), taternik, alpinista, polarnik.

Wspinał się w Tatrach od 1943 r. W latach 1945-55 należał do najbardziej czynnych taterników i jego osiągnięcia należą do czołowych w tym okresie. Wspinał się także zimą uczestniczył w polskich wyprawach w Alpy Francuskie (1947), Kaukaz (1959), Spitsbergen (1956, 1957, 1958), Alpy Julijskie (1960) zawsze osiągając dobre wyniki alpinistyczne. Od 1945 r. był członkiem Klubu Wysokogórskiego, członkiem jego Zarządu (1946-48). Studiował na Wydziale Architektury PK, dyplom uzyskał w 1951. W 1962 r. wyemigrował do Brazylii i zamieszkał w Sao Paulo jako architekt. W latach 1967-76 wspinał się w górach Brazyli, a w 1968 r. w Andach Peruwiańskich i Boliwijskich. O swych wyprawach pisał w Ilustrowanym Magazynie Studenckim (15 I 1961 nr 3 – wywiad), Problemy (1959, nr 5), Przekrój (1968, nr 1226).

Lesław Peters (26 XI 1953, Kraków), tenisista stołowy, szachista, dziennikarz.

Popularyzator nauki i techniki; absolwent Uniwersytetu Pedagogicznego (1986). Był redaktorem Gazety Krakowskiej ,Przekroju, od 2008 redaktor naczelny Naszej Politechniki, na łamach której sport studencki PK znajduje godne miejsce. Czytelnicy miesięcznika są informowani o sukcesach sportowych reprezentantów PK, poznają sylwetki uczelnianych bohaterów boisk, parkietów, tras narciarskich, a jej redaktor naczelny propaguje zdrowy styl życia i popularyzuje ciekawe inicjatywy studentów i pracowników. Jest też członkiem redakcji miesięcznika Kraków, publikował w Dzienniku Polskim i Polityce. Wyróżniony Nagrodą Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Krakowa „Przyjaciel Nauki”. Autor scenariusza wystawy w Bibliotece Jagiellońskiej o Heweliuszu

 

Paweł Pischinger (21 I 1943, Kraków – 17. VIII 1993), koszykarz, mistrz Polski juniorów.

Wychowanek „Wisły” i grał dla niej do końca kariery sportowej. Zdobył wicemistrzostwo Polski juniorów (1961 r.) oraz MP juniorów (1962). Niezwykle utalentowany zawodnik, był uwielbiany przez kibiców za szybkość i refleks oraz sprawność fizyczną. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego – kierunek konstrukcje budowlane w latach 1961 – 1966 uzyskując dyplom w 1967 r. Był długoletnim i cenionym pracownikiem Mostostalu Kraków, kierownikiem Zespołu Budów w kraju i zagranicą m. in. w Iraku, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, w Czechach, Słowacji. Pełnił funkcję prezesa Spółki Hepernos, był członkiem Rady Nadzorczej Mostostalu Kraków Galicja S.A. Pracując na eksporcie w Czechach zmarł w wyniku ciężkiej choroby po tragicznym wypadku mając zaledwie 50 lat.

 

Marcin Pochwała, (14.02.1984, Nowy Sącz), kajakarz górski, olimpijczyk, absolwent AWF Kraków (  ) Zawodnik AZS AWF (2002-04). W MŚ 2003 w Augsburgu zdobył brązowy medal w C-2×3. W IO Ateny (2004) w konkurencji C-2 zdobył dziesiąte miejsce, w Pekinie (2008) zajął ósme miejsce w C-2.

 

Zuzanna Podgórna z d. Stolarz (30 I 1952, Chrzanów), narciarka alpejska, działaczka AZS PK.

W czasie studiów na Wydziale Lądowym PK (1972-1976)aktywnie działała w Zarządzie Klubu Uczelnianego AZS. Uzyskała uprawnienia instruktora narciarskiego PZN i szkoliła studentów w trakcie wyjazdów na narty i obozach naukowo-sportowych w Żabnicy zainicjowanych przez ówczesnego Dziekana Wydziału Budownictwa Lądowego Profesora Stefana Piechnika. Działalność ta spowodowała ogromną popularność narciarstwa na PK. Od początku powstania Stowarzyszenia Instruktorów i Trenerów PZN była instruktorem narciarskim, zaś po otrzymaniu instruktora wykładowcy szkoliła kadrę przyszłych narciarzy. Od 2010 roku pełni funkcję prezesa SITN-PZN. Od 1977r pracownik dydaktyczny WIL do chwili obecnej. Synowie: Wojciech (biogram sportowy w innym miejscu) i Jurand studiowali na PK i byli dobrymi narciarzami. Jurand) w 1996 roku na MP juniorów zdobył brązowy medal w kombinacji. Będąc studentem WIL PK reprezentował uczelnię w MPSzW w 1999 i 2001 r. zdobywając indywidualnie złoty, srebrny i brązowe krążki zaś drużynowo złoty i brązowy medal.

 

Jurand Podgórny (30 IV 1978 r., Kraków), narciarz alpejczyk, brązowy medalista MP juniorów. Zawodnik MKN, później KKN i AZS PK. Reprezentował AZS PK na mistrzostwach narciarskich uczelni technicznych i mistrzostwach Polski szkół wyższych osiągając czołowe miejsca. Po zdobyciu uprawnień instruktorskich brał udział w mistrzostwach Polski instruktorów zajmując z dobrymi lokatami. Na PK studiował dwa kierunki. W czasie studiów zdobył uprawnienia instruktorskie.

 

Ryszard Podgórny (16 XII 1953, Słopnice), narciarz, działacz AZS PK.

Od pierwszego roku studiów (1972) działał w AZS, pełnił funkcję wiceprezesa. Aktywnie działał w zakresie poszerzenia bazy sportowej. W tym czasie został wybudowany społecznie Klub Pod Przewiązką przy ulicy Bydgoskiej, ścieżki zdrowia i korty tenisowe w Czyżynach. Na ostatnim roku studiów uzyskał uprawnienia instruktora narciarstwa (1977r). Po studiach został zatrudniony w Hucie im. Lenina. W 1983r założył własne gospodarstwo. W 1989r był członkiem założycielem, a następnie działaczem Stowarzyszenia Instruktorów i Trenerów Narciarstwa PZN, prowadził szkolenia narciarskie organizowane przez PZN i obozach naukowo-sportowych PK w Żabnicy. Do zawodu inżyniera powrócił w roku 2006. W tej działalności sportowej i społecznej otrzymywał ofiarną pomoc żony.

 

Wojciech Podgórny (30 VIII 1980, Kraków), narciarz alpejczyk, snowboardzista, mistrz Polski.

Członek kadry narodowej (1996-2001), instruktor narciarski, zawodnik KKN Kraków, AZS PK, Fischer Demo Team. wielokrotny mistrz Polski juniorów 1997; GS, SG, SL; 1999 slalom; 2000 SG; mistrz Polski seniorów: 1998 – super gigant i slalom gigant; 2000 – slalom gigant. super gigant; 2001 – super gigant. Już jako junior uczestniczył w MŚ zajmując 17 miejsce, uczestniczył także w MŚ seniorów w 2001 r., zajął wówczas 31 miejsce w slalomie. Brał udział w 111 zawodach FIS, startował 16 razy w Pucharze Europy, wystąpił na Uniwersjadzie w Zakopanem w 2001 r. – 6 m super gigant, 13 m slalom. Trzykrotnie zdobył Carvingowy Puchar Polski w sezonach 2003/04, 2004/05, 2005/06). Mistrz Polski instruktorów: 2009, 2010 Podczas studiów na PK wielokrotnie zwyciężał w MPSzW i w Pucharze AZS = Fischer Winter Cup, zarówno w narciarstwie alpejskim jak i w snowboardzie. Po ukończeniu studiów został instruktorem narciarskim oraz wykładowcą PZN. Został członkiem Pol-Ski Demo-Team. Reprezentuje Polskę na międzynarodowych kongresach narciarskich Interski. Czynnie udziela się w Stowarzyszeniu Instruktorów i Trenerów PZN.

 

Stanisław Podzoba – urodzony 2 stycznia 1940 r. w Wężerowie koło Miechowa, karierę sportową rozpoczął stosunkowo późno, bo dopiero w latach odbywania służby wojskowej w Elblągu, gdzie reprezentował jednostkę wojskową na różnego rodzaju zawodach. Biegał średnie i długie dystanse, podczas jednego z biegów dostrzegł jego talent sprinter i kierownik sekcji miejscowego klubu, Tadeusz Fiszbach i namówił go do uprawiania lekkiej atletyki. Tadeusz Fiszbach to późniejszy działacz polityczny, twórca porozumienia się władz partyjnych z opozycją solidarnościową. Podzoba zachęcony do biegania przez Fiszbacha po powrocie do Krakowa w 1962 r. wstąpił w szeregi klubu sportowego Cracovia. Jego trenerem został Witold Biełokur. Systematyczny trening i ciężka praca spowodowały, że już po roku okazał się najlepszym w klubie w biegu na 800, 1500 i 3000 m. Zaczął biegać dłuższe dystanse na 5 i 10 km. 2 lata później został powołany do kadry narodowej i przez 5 lat był reprezentantem Polski. Pracował zawodowo i trenował w wolnych chwilach po pracy, najczęściej w Lasku Wolskim, gdzie samotnie szlifował formę. Uczestniczył w wielkich zawodach lekkoatletycznych, m.in. pucharze Europy, memoriale im. Janusza Kusocińskiego, halowych Mistrzostwach Europy, meczach międzypaństwowych. Pięciokrotnie reprezentował barw Polski, dwukrotnie uczestniczył w Halowych Mistrzostwach Europy w Belgradzie (1969) i Sofii (1971). Największym jego międzynarodowym sukcesem było siódme miejsce w biegu na 3000 m. podczas  Halowych Mistrzostw Europy w Belgradzie. Miał szansę znaleźć się w polskiej ekipie olimpijskiej na igrzyska w Meksyku w 1968 w biegu na 10 km, ale spóźnił się na start ostatniej eliminacji olimpijskiej z winy organizatorów, którzy nie poinformowali go o zmianie terminu biegu. Był bowiem w wybornej formie i faworytem biegu na tym dystansie. Był wielokrotnym medalistą mistrzostw Polski w biegach przełajowych. W 1966 r. w Otwocku zdobył medal brązowy, 1967  w Otwocku – medal srebrny, 1968 w Ostrzeszowie – medal złoty, 1969 w Otwocku – medal srebrny, 1970 w Sanoku – medal złoty, 1971 w Ostrzeszowie – medal srebrny. Podczas Mistrzostw Polski w Krakowie w 1969 wywalczył brązowy medal w biegu na 5 km, natomiast rok później podczas Mistrzostw Polski w Warszawie zdobył dwa medale – srebrny na 5 km i brązowy na 10 km. W 1971 ustanowił halowy rekord polski w biegu na 3 km rezultatem 8.03,8 poprawiony dopiero przez Bronisława Malinowskiego. Jego rekordy życiowe w poszczególnych biegach: 1000 m. – 2.24,2 (1967); 1500 m – 3.47,8 (1966); 3000 m – 8.05,0 (1972), 5000 m – 14.03,2 (1968); 10000 m – 29.13,6 (1970); maraton (42,195 km) – 2 h 37 min. Już na zakończenie kariery sportowej w 1975 r. wziął udział  w Maratonie Pokoju Moskwa – Warszawa – Berlin, podczas którego wraz z innymi zawodnikami (Osadnikiem i Cychem) wystartowali od Brześcia na Bugiem (ze względu na trudności paszportowe), przez Słubice, dobiegli po miesiącu czasu do Berlina. Za swoje osiągnięcia sportowe otrzymał tytuł „Zasłużonego Mistrza Sportu”. Bieganie było jego pasją i pozostało do chwili obecnej, biega nie tylko dla przyjemności w okolicach Lasku Wolskiego, ale często można go spotkać na zawodach masowych. Startował np. w memoriale im. Bogdana Włosika – w 1997 wygrał bieg swojej kategorii wiekowej.

 

Miron Popek (27.07. 1923, Kraków), narciarz, nauczyciel wychowania fizycznego.

Absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ (1948 r.), Pracę w Studium WF PK rozpoczął 1.09.1951 r. Od 1.06.1963r pełnił funkcję zastępcy kierownika Studium WF. Borykając się z trudnościami lokalowymi wspólnie z kierownikiem Studium Józefem Danielczykiem rozwinęli obozownictwo sportowe na których młodzież studencka podnosiła sprawność fizyczną. Był współorganizatorem I Mistrzostw Narciarskich PO w 1953 r.

 

Zbigniew Porada (5 VII 1946, Rzeszów), lekkoatleta, popularyzator sportu.

Z „Królową sportu” zetknął się w rzeszowskim MKS. Będąc jeszcze uczniem szkoły średniej zainteresował się tematyką związaną z olimpizmem, a zwłaszcza z historią igrzysk olimpijskich. Opublikował wiele książek z tego zakresu: „Starożytne i nowożytne igrzyska olimpijskie” (1980); „Olimpijczycy w 8 Pułku Ułanów im. Księcia Józefa Poniatowskiego” (2003); „Zimowe igrzyska olimpijskie 1924-2006” (2007 r.) za którą otrzymał nagrodę PKOL „Wawrzyn Olimpijski”; „Nasi olimpijczycy z AGH i Politechniki Krakowskiej” (2009 r.); „Olimpijczycy z Uniwersytetu Jagiellońskiego” (2010 r.); „Olimpijczycy z Politechniki Krakowskiej” (2012); „Olimpijczycy z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych” (2014). Ponadto brał też udział jako współautor wydanych następujących książek; „90 lat na olimpijskim szlaku” (2009 r.); „Olimpijskie Konkury Sztuki Wawrzyny Olimpijskie” (2012 r.). Od roku 2000 jest członkiem Małopolskiej Rady Olimpijskiej, a od 2004 r. pełni tam funkcję sekretarza. W roku 2005 został przyjęty w poczet członków Polskiej Akademii Olimpijskiej, a od 2007 r. został członkiem International Society of Olympic Historians. Za swoją działalność otrzymał „Złoty medal za zasługi dla Polskiego Ruchu Olimpijskiego. Absolwent Wydziału Elektroniki Górniczej i Hutniczej AGH (1970 r.), stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1978 r., doktora habilitowanego w 1996 r. Pracę zawodową rozpoczął jako asystent na AGH (1970-78). Od 1979 r. został zatrudniony przez PK na etacie adiunkta (do 2001 r.), a od 2001 r. został profesorem Politechniki Krakowskiej. Jest autorem i współautorem ponad 180 publikacji naukowych w tym dwóch samodzielnych monografii.

Anna Pozowska (27 VII 1928, Stanisławów – 13 II 2014, Kraków), narciarka, uprawiała też pływanie.

Wielokrotnie uczestniczyła w mistrzostwach PK w narciarstwie. Długoletnia działaczka i współzałożycielka wraz z mężem Sewerynem Ogniska TKKF „Radość” w Krakowie. Ognisko TKKF „Radość”, w którym działała było specjalistycznym ogniskiem propagującym narciarstwo zjazdowe i śladowe, sporty wodne (kajakarstwo i żeglarstwo) oraz pływanie i turystykę pieszą. Rodzinną pasją państwa A i S. Pozowskich była społecznikowska działalność na rzecz środowiska związanego z miejscem pracy tj. Politechniką i Geopolitechniką organizując obozy narciarskie w Alpach i Dolomitach.

Absolwentka Wydziału Filozoficznego UJ, romanistka, kustosz dyplomowany, wybitna specjalistka informacji naukowej. Pracownik Biblioteki Głównej PK w latach 1963-1991.

 

Adrian Przechewka (30.09.1972, Wrocław), saneczkarz, olimpijczyk. , absolwent AWF Kraków (1997). Zawodnik AZS AWF Kraków (1993-97). Startował głównie w dwójce (partner Leszek Szarejko). W 1992 i 1993 r. zdobyli mistrzostwo Polski. Uczestnicy PŚ: 1993- 9 miejsce, 1994 -13., w MŚ w 1994 r. – 10 miejsce. W IO w Albertville (1992) – 20 miejsce, w Lillehammer (1994) – 16 miejsce.

 

Dariusz Pyko (22 II 1977, Kraków), lekkoatleta (biegi średnie), działacz.

Zawodnik PTG Sokół, KS Cracovia, a w czasie studiów AZS PK. Absolwent Krakowskiej Akademii im A. F. Modrzewskiego. Pracownik Centrum Sportu i Rekreacji PK (od 1999 r,, od 2014 r, kierownik hali sportowej przy ulicy Kamiennej. Członek KU AZS od 1996 roku, wiceprezes AZS PK (1997 – 2003 oraz 2005 – nadal), członek Zarządu KU AZS PK (2003-2005), pełnomocnik Dyrektora CSiR ds. KU AZS PK (2003-2007), wiceprezes AZS Kraków ds. Klubów Uczelnianych (1999-2003), wiceprezes AZS Kraków ds. organizacyjnych (2003-2009. Członek Zarządu Głównego AZS oraz członek Rady Upowszechniania Sportu AZS (2001-2005). Inicjator i manager sekcji siatkówki mężczyzn występujących w rozgrywkach II i III ligi (2005-2014). Organizator i współorganizator wielu imprez sportowych m, in, AMŚ W BADMINTONIE (2002), ame W BADMINTONIE (2994), Forum FISU (2008) oraz MPSzWi AMP (1997-2014) organizowanych przez KU AZS PK oraz AZS Kraków (m.in. MPSzW w biegach przełajowych, w snowboardzie, w narciarstwie alpejskim).

 

Jacek Radkowiak (12 X 1954, Gdańsk), działacz akademicki, prezes AZS PK.

W latach 1977-1979 kierował działalnością Zarządu Klubu AZS PK. Za jego kadencji realizowano program rozwoju sportu wśród studentów PK. Stał na czele Komitetu Organizacyjnego pierwszych biegów Kościuszkowskich. Kontynuował rozbudowę obiektów sportowych zainicjowanych przez poprzedniego prezesa AZS PK na Osiedlu Studenckim w Czyżynach. W latach 1979-1981 pełnił funkcję wiceprezesa organizacyjnego AZS Kraków. Na podstawie egzaminu dyplomowego uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika. Po studiach wraz z kolegą ze studiów i AZS, byłym prezesem AZS Ryszardem Florkiem założył firmę stolarską w Tymbarku.

 

Wojciech Eljasz Radzikowski (7 II 1942, Kraków), koszykarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener koszykówki II klasy.

Absolwent WSWF Kraków (1969), zawodnik AZS Kraków (1961-1972). Trzykrotny złoty (1964, 1968, 1972) i brązowy (1966) medalista AMP, w sezonie 1964/65 grał w I lidze. Po zakończeniu kariery zawodniczej trener żeńskiej drużyny koszykarek AZS Kraków. Z dniem 1 III 1973 roku podjął pracę w Studium WFiS PK, Oprócz zajęć dydaktycznych prowadził treningi z koszykarkami II ligi AZS AWF (1977-1981) był też trenerem koszykarzy AZS PK, z którymi odnosił sukcesy w MP uczelni technicznych i lidze międzyuczelnianej AZS Kraków (brązowy medal koszykarzy w Poznaniu (1995), zwyciężył w LM w sezonie 1992/93, 1993/94, II miejsce w 1994/95). Był członkiem Rady trenerów Zarządu Głównego AZS (1974-1981). Pracował na PK aż do osiągnięcia wieku emerytalnego (30 IX 2007). Tradycje rodzinne koszykarskie (żona Ewa z d. Dyczkowska, zawodniczka AZS Kraków, trenerka AZS WSE Kraków), kontynuuje ich syn Eljasz Radzikowski Wojciech jr (9 III 1985, Kraków), absolwent UP (2009). zawodnik TS „Wisła” (1996-2011), AZS AGH ALSTOM (2011 – 2013), AZS UP (2004-2009). Od 200-Z zespołem AZS PK zdobywał MP uczelni technicznych (2011/12, 2012/2013, 2013/2014), MP klubów AZS (2014), awans AZS Korona PK z drugiej do pierwszej ligi.

 

Rusin Kazimierz (02.10.1930, Myślenice), siatkarz, lekkoatleta (dysk, kula, skok wzwyż).

Zawodnik AZS Kraków I ligowego zespołu siatkówki (1949-55), akademicki mistrz Polski w siatkówce (1952), brązowy medalista AMP w rzucie dyskiem (1960). Absolwent krakowskiej WSWF (1952). Trener sekcji lekkiej atletyki AZS Kraków (od 1952), wychował wielu czołowych zawodników Polski. Wiceprezes AZS AWF (1983-87). Laureat Nagrody im. Eugeniusza Piaseckiego (2003). Pracownik naukowo-dydaktyczny AWF Kraków. Członek honorowy AZS Kraków (1999). W 2015 r, za wybitne zasługi dla AZS Kraków uhonorowany statuetką Złotego  Gryfa AZS.

 

Krzysztof Rusiniak (18.02.1951, Powroźnik – 02.11.2007, Kraków), judoka, trener judo.

Studiował na Wydziale Mechanicznym PK, w 1976 uzyskał tytuł inżyniera mechanika i 1 X 1976 r. rozpoczął pracę w krakowskim Oddziale NOT. W dniu 28 I 1977 otrzymał dyplom magistra inżyniera w zakresie mechaniki, specjalność silniki spalinowe. W latach 1980-86 pracował jako główny specjalista w CUP PK. Od 1974 roku prowadził treningi judo w AZS PK, AZS Kraków, AZS UJ. Od 1 VII 1989 r. został zatrudniony w Studium WFiS UJ. W roku 1998 został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK. Po zakończeniu pracy w PK założył spółkę POLSAD branży ogrodniczej oraz MEKROL branży budowlanej Na 2,5 hektarowym terenie POLSADU uruchomił hipoterapię i rehabilitację końmi, 4 integracyjne place zabaw oraz łyżworolnię w ramach powstającego Skate Parku.

Aleksander Rybka (25 I 1911, Kraków – 18 V 2003, Kraków), piłkarz ręczny, nauczyciel wychowania fizycznego, działacz sportowy.

Startował w pierwszych MP w 11-osobowej drużynie piłki ręcznej w barwach PTG „Sokół” Kraków zdobywając brązowy medal (1930 r.). W latach 1932-48 był kierownikiem sekcji piłki ręcznej „Cracovii”. uprawnienia sędziowskie uzyskał już w 1928 r., w 1958 r. IHF mianował go sędzia międzynarodowym. W latach 1931-1934 był słuchaczem Studium Wychowania Fizycznego UJ. Po zdobyciu uprawnień nauczyciela w krakowskich szkołach organizował budowę boisk do piłki ręcznej. Był działaczem Krakowskiego i Polskiego Związku Piłki Ręcznej, (aż do roku 1992), przez dziewięć lat prezesował KOZPR. W latach 1951 – 1976 był pracownikiem dydaktycznym Studium WF PK. W latach 1956-57 był prezesem AZS PK.

Mieczysław Satała (5 I 1930, Zakopane -16 I 2014, Zakopane), narciarz alpejczyk. piłkarz

Zawodnik AZS Zakopane. Reprezentant Polski w AMŚ w Poiana – Rumunia 1953. Wielokrotny medalista akademickich mistrzostw Polski, czołowy piłkarz zakopiańskiego AZS. Studiował od 1950 r. na Wydziale Inżynierii sekcja żelbetony oraz ekonomię na WSE w Katowicach, którą ukończył w 1955 r Po studiach kierował firmą budowlaną w Poroninie.

Jan Rynkar (17 III 1935, Jodłowa), siatkarz.

Zawodnik AZS Kraków (1958-1966) oraz sekcji uczelnianych AZS AGH (1958-1962) oraz AZS PK (1962-1966). Należał do wybijających się zawodników, co znalazło wyraz w plebiscytach najlepszych sportowców AGH i PK. Uczestniczył w mistrzostwach Polski uczelni technicznych. Absolwent AGH (1962 r.). Po ukończeniu studiów na AGH rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym PK . W listopadzie 1964r otrzymał tytuł inżyniera mechanika o specjalności technologia maszyn i obrabiarki. Doktor nauk technicznych. Wykładowca na Politechnice w Gabes w Tunezji (1982-1992), następnie w Instytucie Górnictwa Naftowego i Gazowniczego w Krakowie.

 

Paweł Sarna (12.06.1984, Nowy Sącz), kajakarz górski, olimpijczyk, absolwent AWF Kraków. Zawodnik AZS AWF (2002-05). W MŚ 2003 w Augsburgu zdobył brązowy medal w C-2×3. W ME U-23 (2004, 2005, 2007) zdobył złote medale w C-2×3 slalom drużynowo. W IO w Atenach w konkurencji C-2 zdobył dziesiąte miejsce. Wielokrotny medalista mistrzostw Polski: C-2 slalom (2004, 2007), C-2×3 slalom (2004), C-2 zjazd (2006-2008), C-2×3 zjazd (2003,2004, 2007, 2008).

 

Lucjan Schimscheiner ur.12 05 1950 r. w Jaworznie. Studia na Wydziale Geograficzno – Biologicznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie odbył w latach 1969 – 1974 roku uzyskując tytuł magistra biologii. Od roku 1974 zatrudniony na stanowisku stażysty, a następnie asystenta i starszego asystenta w Zakładzie Zoologi. W 1983 r. uzyskuje stopień doktora nauk przyrodniczych. Od 1993 r. pełnił funkcję dyrektora Instytutu Biologii. Swoją przygodę sportową rozpoczynał jako reprezentant zespołów w piłce koszykowej i siatkowej LO w Jaworznie. Brał udział w finale mistrzostw szkół średnich w Krakowie. Jednocześnie był zawodnikiem sekcji piłki koszykowej klubu sportowego „Victoria” Jaworzno. Od 1969 r. trenował w sekcji piłki koszykowej Klubu Uczelnianego AZS WSP Kraków. Należał do grona najlepszych zawodników. Reprezentował barwy Uczelni w rozrywkach Ligi Międzyuczelnianej środowiska akademickiego Krakowa, dwukrotnie brał udział w mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych i filii Uniwersytetów (1971 – Siedlce, 1973 – Szczecin) należąc do wyróżniających zawodników. .

 

Mieczysław Sikora (28 XII 1931, Kraków – VI 2011, Warszawa), koszykarz, siatkarz, piłkarz ręczny.

Zawodnik KKS „Olsza” (1949 – 1952). Pierwszy sportowy sukces odniósł w 1949 r. zdobywając MP szkół średnich w szczypiorniaku. W latach 1952 – 1954 w zespole koszykówki krakowskiej „Wisły” zdobywając wicemistrzostwo Polski i Puchar Polski (1952 r.) oraz tytuł mistrza Polski (1954). W latach 1958 – 1961 występował w 7-osobowej drużynie piłki ręcznej KS „Zwierzyniecki” zdobywając brązowy medal ekstraklasy (1958 r.). Od 1950 r. studiował na Wydziale Komunikacja – pojazdy mechaniczne i ciągniki, po studiach odbył nakaz pracy w jednostce lotniczej w Grudziądzu (1955-1957), po powrocie do Krakowa ukończył specjalizację inżynierską II stopnia

 

Stanisław Siudut ur. się 6 marca 1953 r. w Zakopanem, gdzie też ukończył liceum ogólnokształcące im. Oswalda Balzera. W 1972 r. podjął studia matematyczne na UJ – sekcja numeryczna. W czerwcu 1973 obronił pracę napisaną pod kierunkiem prof. Stanisława Sędziwego, za którą otrzymał dyplom z wyróżnieniem. Następnie podjął pracę w Instytucie Matematyki na WSP Kraków jako stażysta asystent i starszy asystent. 11. 11. 1986 r. obronił pracę doktorską pod kierunkiem prof. Romana Taberskiego na Wydziale Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Poznańskiego. . Za doktorat otrzymał nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Narciarstwem zajmował się amatorsko nie należąc do żadnego klubu. Tajników techniki jazdy nauczył go starszy brat Marian Siudut, który uprawiał narciarstwo alpejskie w zakopiańskim „Starcie” i Akademickim Związku Sportowym. Zawodniczo zaczął startować dopiero w klubie uczelnianym AZS WSP za namową trenerki sekcji narciarskiej klubu, Barbary Langiewicz stając się liderem narciarskiej sekcji. Do jego najważniejszych sukcesów sportowych należą: I miejsca w slalomie, slalomie gigancie i dwuboju slalomowym na I Mistrzostwach Polski WSP I Filii Uniwersytetów w narciarstwie alpejskim, Lubomierz (1978); I miejsce w slalomie gigancie w punktacji pracowników w zawodach o puchar prezesa ZŚ AZS w Krakowie, Krynica (1978); I miejsce w slalomie gigancie i II miejsce w slalomie specjalnym w punktacji pracowników w zawodach o puchar prezesa ZŚ AZS w Krakowie, Krynica (1979); III miejsce w slalomie, II miejsce w slalomie gigancie i I miejsce w dwuboju slalomowym na II Mistrzostwach Polski WSP I Filii Uniwersytetów w narciarstwie alpejskim, Szczyrk (1980); III miejsce XII zawodach o puchar Zakopanego w grupie I (puchar Zakopanego – zawody narciarskie dla byłych zawodników do lat 30 odbywające się w cyklu kilkunastu zawodów , po kilka slalomów specjalnych, slalomów gigantów i biegów zjazdowych); I miejsce w slalomie gigancie w XI Mistrzostwach Wyższych Szkół Pedagogicznych, Zakopane (1983); I miejsca w slalomie specjalnym i dwuboju slalomowym na XIV Mistrzostwach Polski Wyższych Szkół Pedagogicznych w narciarstwie alpejskim. Wiele cennych sukcesów poza wymienionymi odnosił w lidze międzyuczelnianej środowiska krakowskiego zdobywając niezwykle cenne punkty dla klubu uczelnianego AZS oraz w wielu zawodach organizowanych przy okazji Memoriału Bolesława Czecha i Heleny Marusarzówy.

 

Rafał Skarbek Malczewski , (7.10.1976, Kraków), snowboardzista, olimpijczyk. absolwent Wydziału Architektury PK.  Zawodnik AZS AWF Kraków , w IO w Turynie (2006) zajął 22 miejsce w SBX mistrz Polski w SBX (2007), wicemistrz Polski w SBX (2003-2006).

 

Jerzy Sładek (7 II 1954, Kraków), szermierz, florecista i szpadzista, medalista mistrzostw Polski.

Zawodnik Krakowskiego Klubu Szermierzy. Początkowo uprawiał szpadę pod kierunkiem fechtmistrza Stanisława Sołtana, potem floret u fechtmistrza Zbigniewa Przeździeckiego W 1973 i 1974 brązowy medalista MP we florecie do lat 20. W latach 1992-98 wiceprezes Krakowskiego Klubu Szermierzy, współorganizator ME w szermierce w Krakowie w 1995 r. W latach 1998-04 pełnił funkcję prezesa Małopolskiego Okręgowego Związku Szermierczego.

Studiował w latach 1972/73 – 1976/77 na Wydziale Mechanicznym uzyskując tytuł magistra inżyniera mechanika. Od 1977 r, został zatrudniony na Wydziale Mechanicznym PK, zdobywając kolejne tytuły naukowe. Obecnie prof. dr hab. inż. posiada bogaty dorobek naukowy, na który składają się 143 pozycje w tym m. in. jedna książka, jedna monografia, 14 publikacji w czasopismach naukowych o zasięgu światowym, ponadto jest autorem dwóch podręczników i skryptów. Był promotorem 12 przewodów doktorskich, oraz 134 prac dyplomowych magisterskich i 82 prac dyplomowych inżynierskich.

 

Michał Sobieraj (9.09.1981, Kraków), szermierz, trener W. Ryczek. Wychowanek KKSz., w AZS AWF od 2000 r., srebrny medalista MŚ juniorów w drużynie szpady (do lat 20), złoty medal drużynowo w ME, brązowy medal indywidualnie w ME w tej samej kategorii wiekowej.

Kazimierz Sokalski (4.03.1909, Zakopane – 20.03.1968, Kraków), działacz sportu akademickiego, wieloletni kurator AZS PK z ramienia Senatu Akademickiego PK, rektor PK.

Członek Prezydium Zarządu Środowiskowego AZS Kraków w latach 1967-68, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Jubileuszu 60-lecia AZS. Studia ukończył na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Lwowskiej, uzyskując w 1934 r. dyplom inżyniera budowy dróg i mostów, gdzie pracował w Katedrze Budowy Dróg i Tuneli. Po wyzwoleniu organizował w Krakowie zakłady maszyn drogowych, w latach 1949-55 sprawował funkcje dyrektora Centrali Maszyn Drogowych. Równolegle podjął pracę naukowo-dydaktyczną w Politechnice Wrocławskiej, skąd został powołany na kierownika Katedry Dróg i Ulic Wydziału Budownictwa Lądowego PK w 1956 r. Funkcję tę pełnił przez 12 lat, aż do śmierci. W 1958 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych a w 1962 r. nominację na profesora nadzwyczajnego budowy dróg. W latach 1958/59 do 1964/65 pełnił funkcję dziekana Wydziału Budownictwa Lądowego. W 1965 r. został mianowany rektorem PK. Zmarł nagle w marcu 1968 r. Pozostawił bogaty dorobek zawodowy i naukowy. Sympatyk sportu i przyjaciel młodzieży.

 

Urszula Sokołowska ( ),  wioślarka, absolwentka  ( ). Zawodniczka AZS Kraków (1962 – 72), członek kadry narodowej. Siedmiokrotna mistrzyni Polski: w dwójce podwójnej bez sternika (1971), w czwórce podwójnej ze sternikiem (1968, 1969), w czwórce ze sternikiem (1964, 1969) i w ósemce (1966, 1672). Dziewięciokrotna wicemistrzyni Polski  w dwójce bez sternika (1972), w czwórce ze sternikiem (1962, 1965), czwórce podwójnej ze sternikiem (1964, 1967,1970) oraz w ósemce (1964, 1969, 1971). Siedmiokrotna brązowa medalistka MP w czwórce ze sternikiem (1963,1967,1968,1970, 1971, 1972) i w czwórce podwójnej ze sternikiem (1962). Wielokrotna medalistka AMP. Uczestniczka ME Grunau (NRD).

 

Michał Spieszny (26.08.1964, Tarnów), piłkarz ręczny, absolwent AWF Kraków (1987), zawodnik AZS Kraków (od 1982), trener klasy mistrzowskiej w piłce ręcznej, trener sekcji piłki ręcznej mężczyzn AZS Kraków (1989 – 92), kierownik sekcji AZS Kraków (1992 – 95) oraz trener AZS AWF Kraków (1996 – 97), trener sekcji piłki ręcznej mężczyzn ,,Hutnika” Kraków (1997 – 99) oraz sekcji piłki ręcznej kobiet KS Cracovia (2003 – 04). Wiceprezes ds. sportowych Małopolskiego Związku Piłki Ręcznej (od 2009), prezes Klubu Sportowego AZS AWF Kraków (od 2011). Pracownik naukowo – dydaktyczny AWF Kraków (od 1987). Doktor nauk o kulturze fizycznej (1997) oraz doktor habilitowany (2012). Kierownik Zakładu Teorii i Metodyki Piłki Ręcznej AWF (od 2006).

 

Maria Springwald (30 VII 1991, Kraków) wioślarka, brązowa medalistka olimpijska.

Przypadek zadecydował, że zaczęła uprawiać wioślarstwo. W roku 2003 r., nauczycielka szkoły podstawowej nr 4 w Krakowie Anna Król odbyła wycieczkę z dziećmi na przystań wioślarską AZS AWF Kraków. Niezwykłe predyspozycje do uprawiania wioślarstwa dostrzegła trenerka sekcji AZS AWF Kraków Iwona Wójcik-Pietruszka, która od samego początku szkoli utalentowaną zawodniczkę, najpierw w Uczniowskim Klubie Sportowym 1993 Kraków, w czasie studiów na AGH w sekcji wioślarskiej Klubu Uczelnianego AZS AGH, a od 2010 r. w Klubie Sportowym AZS AWF Kraków. Po uzyskaniu dyplomu na Wydziale Inżynierii Materiałowej AGH rozpoczęła studia na Wydziale Ochrony Środowiska UJ.

Już w pierwszych regatach, w których startowała (mistrzostwa Polski młodzików) zdobyła złoty medal w czwórce podwójnej. Pracowitość i konsekwentne wypełnienie założeń szkoleniowych trenerki I. Wójcik-Pietruszki sprawiły, że już po trzech latach startu zakwalifikowała się do reprezentacji młodzieżowej. Potem były kolejne medale na krajowych i międzynarodowych regatach, które zdobywała w krakowskiej osadzie –  dwójka bez sternika – ze swoją partnerką i przyjaciółką Jolantą Jazgar. W roku 2008 w Tampere (Finlandia) Polki zajęły pierwsze miejsce zdobywając Puchar Bałtyku oraz wygrały Coupe de la Jeunesse. W 2012 r. w Trokach (Litwa) reprezentowała Polskę w młodzieżowych mistrzostwach świata w czwórce podwójnej. Polki w finałowym biegu prowadziły przez większość dystansu, na ostatnich metrach przed metą dały się wyprzedzić rywalkom i zdobyły czwarte miejsce. W następnym sezonie polskie wioślarki w czwórce podwójnej zostały młodzieżowymi wicemistrzami świata na regatach w Linzu oraz uplasowały się na piątej pozycji w mistrzostwach Europy w Sewilli. W 2014 roku kobieca czwórka podwójna na mistrzostwach Europy seniorów zdobyła brązowe medale w Belgradzie i zajęła ósme miejsce w mistrzostwach świata w Amsterdamie. W 2015 roku mistrzostwa Europy seniorów odbyły się w Poznaniu, gdzie polska czwórka podwójna zdobyła brązowe medale, zaś na mistrzostwach świata zajęła czwarte miejsce. Do największych osiągnięć utalentowanej wioślarki zaliczyć należy zdobycie w sezonie 2016 brązowego medalu olimpijskiego w czwórce podwójnej w Rio de Janeiro. W tymże sezonie w Brandenburgu wywalczyła srebrny medal w czwórce podwójnej na mistrzostwach Europy oraz dwukrotnie zwyciężyła na zawodach Pucharu Świata. W 2016 r. Koło Seniorów AZS Kraków uhonorowało Ją Złotym Gryfem AZS – statuetką wręczaną za wybitne osiągnięcia sportowe Przez całą karierę miała tylko jedną trenerkę klubową, której szkoleniowo bardzo wiele zawdzięcza – Iwonę Wójcik-Pietruszkę.

 

Agnieszka Stanuch (21.11.1971, Lubań Śląski) Kajakarka górska, olimpijka 2004 Ateny, 2008 Pekin. Wychowanka SKS Start Nowy Sącz, a następnie Klubu Sportowego AZS AWF Kraków (od 1998). Absolwentka AWF Kraków (fizjoterapia 2003). Największe sukcesy sportowe: pierwsze miejsce w ME juniorek w K-1×3 (1997 ), czwarte miejsce w ME seniorów w K-1×3 (2000); piąte miejsce w młodzieżowych ME (2002); siódme miejsce AMŚ (2002); 10 w PŚ w Atenach (2004); 13 miejsce w IO w Atenach (2004); 13 miejsce w ME (2005); ósme miejsce w PŚ w Atenach (2005); 14 miejsce w ME (2006); 15 miejsce ME (2007); 15 miejsce w MŚ (2007), piąte miejsce w IO w Pekinie (2008).

 

Maciej Starowicz (16.08.1959, Kraków), koszykarz, absolwent AWF Kraków (1982). Karierę zawodniczą rozpoczął w  Kielcach w 1970 r., reprezentował województwo na Igrzyskach Młodzieży Szkolnej (1974), potem grał w kieleckiej „Tęczy”, która występowała w III i II lidze, następnie w II lidze. Po powrocie do rodzinnego Krakowa w 1978 r. studiował na AWF i przez cztery sezony występował w AZS. Po ukończeniu studiów został trenerem zespołu kobiet AZS AWF (II liga), potem szkolił dziewczęta Hutnika (II liga), Polonii Warszawa (I liga) oraz męskie drużyny Wisły (I liga), Hutnika (I liga) i tarnowskiej Unii (II liga). Pracownik naukowy krakowskiej AWF (od 1991), komentator telewizyjny

Teresa Starowieyska – Bisping – w ur. 31 01 1953 r. w Krakowie, w latach 1972 – 1977 studiowała geografię na WSP Kraków, tytuł magistra geografii uzyskała 17 09 1979 r. Znakomita koszykarka, wychowanka trenera Ludwika Mięty – Mikołajewicza, zawodniczka GTS Wisły Kraków, z którą sześciokrotnie zdobyła tytuł Mistrza Polski (1969, 1970, 1972, 1975, 1976,1977). W reprezentacji Polski wystąpiła w 66 spotkaniach w tym w turnieju przedolimpijskim w kanadyjskim mieście Hamilton w 1976 roku i Uniwersjadzie w Moskwie w 1973 r.

 

Marcin Starzak (20.10.1985, Kraków) lekkoatleta, skoczek w dal, olimpijczyk z Pekinu 2008. Student AWF Kraków, podopieczny trenera Piotra Bory. Karierę sportową zaczynał w krakowskim Wawelu, od 2007  w Klubie Sportowym AZS AWF Kraków. 3-krotny mistrz Polski na stadionie (2006, 2007, 2008) i 4-krotny w hali (2006-2009), brązowy medalista halowych ME (2009) oraz 6 miejsca w halowych ME. 7 miejsce w halowych mistrzostwach świata (2008), współrekordzista Polski seniorów 8,01 (2004) i rekordzista kraju młodzieżowców 8,21 (2007), brązowy medalista Uniwersjady (2009)

W IO w Pekinie odpadł w eliminacjach uzyskując wynik poniżej oczekiwań (7,62), podczas halowych ME (2009) dwa razy poprawił własny halowy rekord Polski (8,10 i 8,18) i zdobył brązowy medal, brązowy medalista Uniwersjady (2009).

 

Władysław Stawiarski (7 V 1922, Ciężkowice -26 XI 2007, Kraków) lekkoatleta, piłkarz ręczny, trener, absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ, nauczyciel akademicki krakowskiej AWF. Pełnił funkcje trenera kadry narodowej męskiej (1954-55), a następnie żeńskiej reprezentacji Polski (1958-60). W tej roli prowadził on 28 spotkań międzypaństwowych. Członek Zarządu Klubu Międzyuczelnianego AZS a później AZS AWF Kraków (do 1992). Wychował wielu trenerów kadry narodowej, m.in. Edwarda Surdykę, Boguchwała Fularę, Zbigniewa Barnasia, Stanisława Majorka i Jerzego Uzarowicza.

Zdobysław Stradowski (23 VI 1936, Kielce – 30 XI 2013, Kielce), lekkoatleta, pięcioboista.

Zawodnik Budowlanych Kielce (1952-1954) i „Wisły” Kraków (1954-1964). Reprezentant Polski. mistrz II Ogólnopolskiej Spartakiady SKS w 5-boju wynikiem 3.347 pkt. (Poznań 1954), wicemistrz I Ogólnopolskiej Spartakiady SKS (Wrocław 1953) w 5-boju. Medalista Centralnej Spartakiady ZS Budowlani: 1 miejsce na 100m, 2 miejsce w pchnięciu kulą, 3 miejsce w skoku wzwyż (Gdańsk 1954), brązowy medalista MP w biegu na 200 m ppł. (1958), 4-krotny AMP (1962), Rekordzista Polski w biegu na 200 m przez płotki (23,8 sek.) i 10-boju (6.291 pkt.).

Studiował na PK w latach 1954/55 – 1958/59.

 

Jacek Strugałło (13 II 1960, Kraków), pływak, prezes AZS PK.

Zawodnik sekcji pływackiej AZS PK, medalista mistrzostw Polski uczelni technicznych indywidualnie i drużynowo, W latach 1884-1986 prezes AZS PK. Kontynuował organizację tradycyjnych imprez sportowych, organizator biegu 24 godzinnego, cieszącą się dużą popularnością giełdą narciarską na Wydziale Chemii. Członek Zarządu Środowiskowego AZS Kraków i Głównej Komisji Rewizyjnej AZS.

 

Jadwiga Styrna – Nawrocka (25.02.1932, Lwów), siatkarka, koszykarka, absolwentka  ASP. Zawodniczka AZS Kraków (1953-63). W siatkówce wicemistrzyni Krakowa (1953) w dwójkach mieszanych (z   siatkarzem AZS Stefanem Sołtysikiem). W koszykówce należała wówczas do czołowych zawodniczek AZS, uczestniczyła w pięciu turniejach AMP zdobywając srebrny (1957) i brązowy medal (1956), wywalczyła z drużyną awans do  pierwszej ligi (w sezonie 1957/58), potem grała w II lidze, po bezskutecznej walce o wejście do I ligi (1963), kontynuowała karierę zawodniczą w I i II- ligowej „Koronie” (1963-65), „Hutniku” (1966) oraz w niemieckim TV Post Trewir . Karierę sportową zakończyła jako trenerka AZS  AWF Kraków (1985/86). Konserwator malarstwa i dzieł sztuki.

 

Grzegorz Sudoł (26.08.1978, Nowa Dęba), lekkoatleta, chodziarz, olimpijczyk.

Zawodnik AZS AWF od  2000 r.  Absolwent krakowskiej  AWF. Najważniejsze sukcesy sportowe: wielokrotny mistrz Polski w chodzie na 20 km (2003)  i 50 km (2002, 2007, 2008), w hali na 5 km (2005, 2006, 2007, 2008); uczestnik ME (1997, 2002, 2006); uczestnik MŚ (2003, 2005, 2007, 2009 – czwarte miejsce w chodzie na 50 km). W IO w Atenach (2004) zajął siódme miejsce w chodzie na 50 km. W tej samej dyscyplinie w IO w Pekinie (2008) zajął dziewiąte miejsce, wielokrotny akademicki mistrz Polski. Pracownik naukowy Zakładu Lekkiej Atletyki AWF.

Edward Surdyka (2,03.1930, Kraków), koszykarz, piłkarz ręczny, nauczyciel wychowania fizycznego, trener piłki ręcznej.

Karierę sportową rozpoczął w TS „Krowodrza”, następnie występował I ligowej drużynie koszykówki „Cracovii”. Już podczas ostatniego roku studiów w krakowskiej WSWF zaczął trenować szczypiornistki „Cracovii”. W swej pracy trenerskiej uzyskał wiele poważnych sukcesów. Drużyna piłkarek ręcznych „Cracovii” zdobyła aż 10 tytułów mistrzyń Polski, a trener tego zespołu wychował całą plejadę świetnych zawodniczek, które stanowiły trzon reprezentacji Polski, W latach 1958-1965 był trenerem kadry narodowej, wprowadził trzykrotnie reprezentację do finałów MŚ. Absolwent WSWF (1953), pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego, początkowo w szkolnictwie, a od 1963 r. w Studium WF PK. W okresie gdy był jego kierownikiem (1 IX 1976 – 31 XIII 1995) powstała nowoczesna baza sportowa: ośrodek żeglarski nad Jeziorem Żywieckim, obiekty sportowe w kampusie PK w Czyżynach, hala sportowa przy ul. Kamiennej. Był jednym z inicjatorów Biegu Kościuszkowskiego. Za działalność sportową został w 1976 r. wpisany do Księgi Honorowej ludzi zasłużonych dla województwa krakowskiego, zaś w 1986 otrzymał Krzyż Kawalerski OOP.

 

Edward Surówka (3 III 1939, Kraków), koszykarz, mistrz Polski.

Karierę sportową zaczynał w KS „Olsza” Kraków (1956-1958), skąd został powołany do reprezentacji Polski juniorów, następnie przez sześć sezonów występuje w zespole krakowskiej „Wisły” zdobywając tytuł mistrza Polski (1962 r.) i srebrny medal (1959). W latach 1963 – 1965 występuje w KS „Korona”. W tym czasie uzyskał uprawnienia instruktora koszykówki i w latach 1966 – 1970 prowadził zespół „Korony” z którym w 1969 r. zdobył Puchar Polski. Uzyskał również kwalifikacje sędziowskie i prowadził zawody jako arbiter ligowy. Przez 18 lat sprawował funkcję prezesa KOZKosz, działał też we władzach centralnych. Studiował na Wydziale Mechanicznym PK, specjalność technologia i aparatura przemysłowa w latach 1957 – 1962. Po studiach pracował zawodowo w Krakowskich Zakładach Farmaceutycznych pełniąc kolejno funkcję zastępcy dyrektora oraz prezesa Zarządu Zakładu Farmaceutycznego „Polfa” Kraków. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP, laureat Złotej Księgi Wychowanków PK.

Leszek Szarejko (30.03.1972, Augustów) saneczkarz, mistrz Polski, olimpijczyk (1992, 1994). Zawodnik AZS AWF Kraków (1993-97). Trzykrotny mistrz Polski w jedynkach (1993) i w dwójkach z A. Przechewką (1992-1993).

 

Jan Szarliński (21 VIII 1932, Kęty), siatkarz, akademicki wicemistrz świata.

Zawodnik AZS Kraków (1953-1959), reprezentant Polski AZS, wystąpił na AMŚ w Paryżu (1957 r.), zdobywając z drużyną srebrny medal, zdobył też brązowy medal MP (1957), srebrny i brązowy medalista AMP (1956, 1953), grał w II reprezentacji Polski (1956-1959). W 1960 r, wystąpił w mistrzostwach Polski trójek siatkarskich zdobywając tytuł mistrzowski W składzie tego zespołu wystąpiło dwóch siatkarzy z PK: Jan Szarliński i Jerzy Podgórski (Wydział Mechaniczny) oraz Andrzej Wawryka i Ryszard Wesołowski.

Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego – specjalność konstrukcje stalowe (1950-54) oraz w latach 1955-56 konstrukcje budowlane. Pracownik naukowo-dydaktyczny PK (15 III 1982 – 30 IX 2002), doktorat uzyskał w 1976 r. habilitował się w 1989, profesorem tytularnym został w 2001. Projektant wielu znaczących obiektów budowlanych m. in. stalowni w Hucie Warszawa, mostu na rzece Koszarawa w Żywcu (1956). mostu na rzece Soła w Milówce (1958), zapory wodnej w Besku na Wisłoku (1973, mostu na Wiśle w Krakowie na stopniu wodnym Kościuszko (1976), kościoła w Krakowie na Dąbiu (1984) oraz wykonawca licznych budowli lądowych i hydrotechnicznych.

 

Renata Szawul z domu Pulkowska (18 I 1943, Grudziądz), gimnastyczka i lekkoatletka, trener.

Członkini kadry narodowej juniorów, trener lekkiej atletyki II klasy, instruktorka narciarstwa, nauczyciel wychowania fizycznego. Mistrzyni Polski juniorów w biegu na 80 m ppł, brązowa medalistka w 5-boju, rekordzistka Polski w biegu na 60 m ppł. Mistrzyni województwa bydgoskiego w 5-boju. Absolwentka WSWF Kraków (1967). Pracowała w Studium WFiS PK (1975-1987), następnie przebywała na rencie inwalidzkiej i po 11 latach powróciła do pracy w Studium WFiS PK (1998-2003).

 

Mirosław Szczurek (27 IV 1969, Kraków), lekkoatleta, mistrz Polski w biegach na orientację.

Zawodnik WKS „Wawel” Kraków. Był 17 razy mistrzem Polski w biegach na orientację w różnych kategoriach wiekowych, w tym 7 razy jako senior na wszystkich dystansach 4-krotnie z rzędu, co było rekordowym osiągnięciem w kraju. W wojskowych MŚ w Jaroszowcu zdobył brązowy medal indywidualnie, zaś w sztafecie złoty medal. Po ukończeniu Technikum Mechanicznego w Krakowie, zaczął studia z fizyki jądrowej na AGH, ale po roku zmienił tę na PK, gdzie studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej na kierunku budownictwo w zakresie specjalności Drogi, Ulice i Autostrady w latach 1992-1997 i uzyskał 21 X 1997 r. tytuł magistra inżyniera budownictwa. Po zakończeniu kariery zawodniczej w 1998 r. ze względów rodzinnych przeniósł się do Tarnowa, pracuje w swojej wyuczonej dziedzinie w firmie Poldim pełniąc funkcję zastępcy dyrektora Oddziału Robót Drogowych.

 

Marek Szlachta (11 VII 1981, Kraków), narciarz, prezes AZS PK.

Zawodnik AZS PK (od 2000 r.), kierownik sekcji narciarskiej (2001-2009), prezes AZS PK (2005- 2009), medalista mistrzostw Polski uczelni technicznych, wiceprezes AZS Kraków (2009-nadal), członek Zarządu Głównego AZS (2012-nadal) korespondent Akademickiego Przegląd Sportowego.

 

Maria Szpineter z d. Starzeńska (4 I 1926, Płaza pow. Chrzanów – 25 V 2009, Kraków), szczypiornistka, reprezentantka Polski.

Pochodziła z arystokratycznej rodziny spokrewnioną z kardynałem Adamem Sapiehą. W czasie wojny Niemcy wypędzili całą rodzinę z pałacu w Płazie, który zniszczyli. Po wojnie chciała studiować medycynę, ale ze względu na pochodzenie musiała zadowolić się dwuletnią szkołę hotelarską jako osoba władająca dwoma językami Dostała się do niej bez problemu. Równolegle grała w piłkę ręczną w Cracovii, grała nawet w juniorskiej reprezentacji Polski. występowała w kadrze zespołu, który wywalczył w 1947 r. i w 1948 tytuły wicemistrza Polski. W 1949 r. piłkarki ręczne zajęły trzecią lokatę w finale mistrzostw Polski. Zamiast w hotelu podjęła pracę w firmie budowlanej „Miastoprojekt”, zostając kierownikiem hali maszyn. Tam poznała przyszłego męża architekta Janusza Szpinetera. W 1964 r. urodził się syn Wojciech. Po13-letniej przerwie na wychowanie syna wróciła do pracy, najpierw jako sekretarka komendanta ZHP, a od 9 września 1975r. przyjęta została do pracy w Dziale Socjalnym PK na stanowisko samodzielnego referenta ds. mieszkaniowych, a od 2 listopada 1985 r., aż do przejścia na emeryturę 31 marca 1992 r. pełniła funkcję kierownika Działu Socjalno-Bytowego PK.

 

Juliusz Szumski (5 IV 1926, Kraków), taternik, alpinista, narciarz.

Wspinał się od 1943 r. w podkrakowskich skałkach, taternictwo uprawiał w latach 1945-58, Dokonał wiele pierwszych przejść w Tatrach. Uczestniczył w akcjach ratunkowych, od 1949 r. był instruktorem, a od 1954 r. starszym instruktorem taternictwa. Służbę wojskową odbył jako instruktor, szkoląc spadochroniarzy w taternictwie. Alpinizm poza Tatrami uprawiał na Kaukazie (1958) i w górach Bułgarii. Równolegle z taternictwem uprawiał turystykę górską i narciarstwo. Od 1945 r. był członkiem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i członkiem Klubu Wysokogórskiego, jego sekretarzem, a od 1950 r. wieloletnim działaczem Krakowskiego Koła tegoż klubu. Studiował na Wydziale Architektury PK, dyplom uzyskał w 1952, tytuł magistra inżyniera (1956). W latach 1951-89 pracował w Krakowskim Biurze Projektowo Badawczym Budownictwa Przemysłowego (od pomocnika technicznego po głównego inżyniera specjalistę), m. in. był konsultantem i projektantem pracowni projektowych Zakopanem, a także projektantem i współautorem obiektów sportowych i turystycznych oraz kolei linowych w Beskidach.

 

Barbara Szydłowska-Żelazny (16 II 1937, Płock – 11 II 2011, Kraków), koszykarka, mistrzyni Polski.

Karierę sportową rozpoczęła w kieleckiej „Tęczy” (1952 – 1954). Po rozpoczęciu studiów grała w AZS PK (1954-1955), AZS Kraków (1955-1956) i krakowskiej „Wiśle” (1956-1965), z która zdobyła trzykrotnie MP (1963, 1964, 1965) i trzykrotnie wywalczyła brązowe medale (1959, 1960, 1962) oraz Puchar Polski (1959). Półfinalistka Klubowego Pucharu Europy (1965) Reprezentantka kraju, rozegrała 48 oficjalnych spotkań. Trzykrotnie wystąpiła w ME (1958 Łódź – 5 miejsce, 1960 Sofia – 4 miejsce, 1962 Miluza – 5 miejsce). Studiowała na Wydziale … w latach 1954- … Zawodowo pracowała w Krakowskim Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. Kilka lat spędziła w Maroku, gdzie mąż pracował jako lekarz. Za dokonania sportowe odznaczona tytułem „Mistrz Sportu” (1964}.

 

Jerzy Szymczyk ur. się 30 września 1942 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Karierę sportową rozpoczął w Klubie Sportowym „Piotrcovia” jako lekkoatleta i koszykarz. W 1958 odniósł pierwszy znaczący sukces sportowy, został mistrzem Polski młodzików w trójboju lekkoatletycznym W latach 1958-1959 grał w piłkę siatkową w klubie „Lechia” Tomaszów Mazowiecki, zdobywając z zespołem tytuły mistrza i wicemistrza Polski juniorów. Po ukończeniu liceum ogólnokształcącego rozpoczął studia na AWF Warszawa, które ukończył w 1964 roku. W okresie studiów grał w piłkę siatkową w zespole AZS AWF Warszawa, zdobywając dwukrotnie tytuł mistrza Polski i trzykrotnie wicemistrza Polski. Po ukończeniu studiów przeprowadził się do Krakowa rozpoczynając pracę nauczyciela wychowania fizycznego w szkole podstawowej 102 i jednocześnie był trenerem młodzików i juniorów Hutnika Kraków. Równocześnie grał przez kolejne 10 sezonów w zespole Hutnika Kraków zdobywając dwukrotnie tytuł mistrza Polski. Od 1959 roku był reprezentantem Polski juniorów, w pierwszej  reprezentacji Polski zadebiutował w 1961 roku w meczu z Japonią. W 1961 roku grał w reprezentacji Polski na Uniwersjadzie w Sofii zdobywając 4 miejsce. W 1965 roku rozgrywany był w Polsce Puchar Świata, reprezentacja Polski, w której występował  zdobyła 2 miejsce za Związkiem Radzieckim. Na mistrzostwach świata w Pradze wraz z polskimi siatkarzami uzyskał 6 miejsce. Na mistrzostwach Europy w Istambule zdobywając brązowy medal zakwalifikował się wraz z reprezentacją Polski na Igrzyska Olimpijskie w Meksyku, które odbyły się w następnym roku. Reprezentacja Polski zdobyła tam 5 miejsce. Występując na mistrzostwach świata w Sofii w 1970 roku ponownie zajęła 5 miejsce. Z powodu kontuzji kolana od 1970 roku przerywa karierę zawodniczą na kilka miesięcy. Po wznowieniu treningów wyjechał do Włoch jako zawodnik i trener. Do reprezentacji Polski niestety już nie wrócił. Rozegrał w niej 135 meczy międzypaństwowych.  Po powrocie do kraju w 1981 roku podejmuje pracę w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu. Opiekował się żeńską piłką siatkową Klubu Uczelnianego AZS WSP, zdobywając z sekcją 5 krotnie tytuł akademickiego mistrza Krakowa. Jednocześnie trenował pierszoligowy zespół Hutnika Kraków (1982-1984), WKS Wawel (1985-1994). W latach 1991-1992 był trenerem młodzieżowej reprezentacji Polski. Grał z takimi tuzami polskiej siatkówki jak Tadeusz Szlagor, Zbigniew Rusek, Zdzisław Ambroziak, Edward Skorek, Stanisław Gościniak czy aktualny trener reprezentacji Zbigniew Bosek. Za swoje osiągnięcia sportowe odznaczony w 1972 roku tytułem Zasłużony Mistrz Sportu. Żona Teresa jest absolwentem Instytutu Geografii WSP Kraków.

 

Ewa Ślusarczyk (14.06.1963, Kraków), lekkoatletka (400 m przez płotki), absolwentka AWF (1986), zawodniczka AZS Kraków (1982 – 1987), następnie trenerka, wychowała wielu utalentowanych zawodników, m.in. M. Urbaś, M. Witowski, M. Samborski, J. Ciepiela, J. Rybak, K. Bławat. Nauczycielka wychowania fizycznego w Zespole Szkół Ogólnokształcących.

 

Andrzej Śrutowski ( ), trener w AZS AWF Kraków ( ), kierownik sekcji la, wiceprezes ds. sportowych, wychował wielu znanych sprinterów, mistrzów i reprezentantów Polski: M. Ozimek, P. Klimczak, Członek Honorowy AZS Kraków (2001)

 

Bohdan Śliwa (4 II 1922, Kraków – 16 V 2003, Kraków), szachista, mistrz międzynarodowy (1953 r.), 6-krotny mistrz Polski. (1946, 1951, 1952, 1953, 1854, 1960).

Był pierwszym studentem Politechniki, który zdobył niespodziewanie tytuł mistrza Polski. Swój talent potwierdził w kolejnym finale mistrzostw, w 1948 r. zajmując trzecie miejsce. Po ukończeniu studiów inżynierskich PK. W 1952 r .bardzo udanie zadebiutował na olimpiadzie szachowej w Helsinkach, zdobywając indywidualnie srebrny medal, W latach 1952-66 – 7 krotnie reprezentował Polskę w Olimpiadach szachowych. 27-krotnie bronił barw biało czerwonych w innych turniejach drużynowych. Tytuł mistrza międzynarodowego FIDE nadała mu w 1953 r. W 1954 r, odniósł największy sukces w swojej karierze = trzecie miejsce w turnieju strefowym (eliminacji do meczu o mistrzostwo świata).

 

Piotr Ślusarek (8 II 1975, Kraków), koszykarz, działacz sportowy.

Swoją przygodę sportową związał z Klubem Uczelnianym AZS PK 1997 – 2001 r. Wiceprezes AZS PK ds. marketingu i sponsoringu w latach 1999 – 2001 Zawodnik sekcji koszykówki na PK. Pomysłodawca Turniej Basketu mieszanego. Równocześnie działacz URSS PK i

z jej ramienia współorganizator Rajdów PK w latach 1998-2001. Studiował i ukończył Wydział Budownictwa Lądowego PK w specjalizacji Technologia i Organizacja w latach 1994 -2000. Jeszcze na studiach w 1998 r. założył z przyjacielem z osiedla Prądnik Czerwony Marcinem Szopą firmę realizującą eventy i konferencje Concept Music Art. Prezes Zarządu i Dyrektor Generalny grupy kapitałowej CONCEPT MUSIC ART w latach 1999-2014 r. Firmy, która w zakresie supportu technicznego i organizacji wszelkiego rodzaju eventów, konferencji, kongresów, targów oraz koncertów i imprez plenerowych osiągnęła z pułapu rocznych obrotów 10 tysięcy złotych w roku

1999, 15mln złotych w 2014 roku na rynku polskim i europejskim. Aktualnie: Prokurent / współwłaściciel / udziałowiec oraz Ambasador Marki grupy kapitałowej CONCEPT MUSIC ART SP. Z O.O., Prezes Zarządu pięciu spółek córek w grupie kapitałowej CONCEPT MUSIC ART

  1. Z O.O., Przewodniczący Rady Fundacji „In Servito Es”. W dalszym ciągu utrzymuje żywe kontakty z Uczelnią sponsorując sport studencki na PK.

 

Grażyna Śrutowska ( ), siatkarka, nauczyciel wychowania fizycznego, trener.

Absolwentka krakowskiej AWF ( ). Po studiach pracowała w Szkole Sportowej oraz w klubie TS „Wisła”. W 1996 r, objęła opieką trenerską sekcję piłki siatkowej kobiet AZS PK. W dniu 1 IX 1897 r. została zatrudniona w Studium WFiS PK mając 20-letni staż pracy z młodzieżą. Oprócz zajęć dydaktycznych prowadzi nadal zespół siatkarek, który uzyskuje coraz lepsze wyniki w Małopolskiej Lidze Akademickiej i mistrzostwach Polski uczelni technicznych W 2002 roku uplasowały się na 5 miejscu, a w 2004 r. w Radomiu zdobyły srebrny medal mistrzostw Polski. Zawodniczki sekcji reprezentowały uczelnię w mistrzostwach Polski uczelni technicznych w piłce plażowej zdobywając cenne punkty do klasyfikacji drużynowej. Stale podnosi swoje kwalifikacje zawodowe uczestnicząc w licznych kursach szkoleniowych. Zdobyła uprawnienia do prowadzenia zajęć z aerobicu, tenisa, siłowni i nornic walkig. Matka Agnieszki wielokrotnej medalistki mistrzostw Polski w piłce siatkowej w barwach „Muszynianki” i „Chemika” Police oraz Mateusza zawodnika i trenera II ligowej sekcji AZS PK.

 

Ryszard Tabor (8.11.1959, Bochnia), piłkarz ręczny, absolwent AWF Kraków (1984), zawodnik AZS Kraków ( ), trener klasy mistrzowskiej w piłce ręcznej, szkoleniowiec sekcji piłki ręcznej AZS Kraków (1985 – 86), sekcji piłki ręcznej kobiet AZS AWF (1990 – 91) oraz ponownie AZS Kraków (1993 – 96), również trener ,,Garbarnii”, BKS Bochni i ,,Kusego” Kraków. Nauczyciel akademicki AWF Kraków (od 1984), wykładowca w Katedrze Teorii i Metodyki Gier Sportowych i Rekreacyjnych oraz w Zakładzie Teorii i Metodyki Piłki Ręcznej.

Leszek Targosz (7 VIII 1941, Sucha Beskidzka), narciarz, lekkoatleta, średniodystansowiec, reprezentant Polski.

Wychowanek KS Babia Góra Sucha Beskidzka (1950-1962), zawodnik AZS Kraków (1962-1967), mistrz i wicemistrz okręgu krakowskiego w grupach wiekowych od A do C w narciarstwie, wicemistrz województw Polski południowej, wielokrotny srebrny i brązowy medalista AMP w biegach na 800 i 1500 m oraz w sztafecie 4×400 m, uczestnik Uniwersjady w Budapeszcie (1965) – 5-te miejsce w biegu na 800 m w eliminacjach, reprezentant Polski w akademickich spotkaniach z NRD (1964, 1965) i Bułgarią (1966, 1967), Absolwent krakowskiej WSWF (1966), nauczyciel wychowania fizycznego, trener I klasy w la, instruktor narciarski i tenisa stołowego. Pracownik dydaktyczny w Studium WFiS PK (1975 – 2013). Oprócz zajęć dydaktycznych prowadził sekcje AZS PK: lekkiej atletyki (1975 – 1982) i tenisa stołowego AZS PK (1992-2013), na MP uczelni technicznych jego podopieczni zdobyli brązowe medale w tenisie stołowym (Wrocław 1995). Trenował również lekkoatletów „Hutnika” (1967 – 2013) i WKS „Wawel” (1972 – 1983), Jego podopieczny Jerzy Włodarczyk wywalczył srebrny medal na ME w Pradze w sztafecie 4×100 m i brązowy medal MP seniorów w biegu na 400 m. Był organizatorem ogólnopolskich imprez sportowych m.in. MP szkół technicznych w tenisie stołowym (2001), AMP w tenisie stołowym (2007/08).

 

Jan Tlałka (24 VII 1932, Kraków – 5 III 1996, Zakopane), łyżwiarz szybki, mistrz Polski, reprezentant kraju.

Zawodnik WKS Legia Zakopane. Uczestniczył w mistrzostwach świata w 1960 i 1961. 14-krotny mistrz Polski na dystansach: 1500 m (1960); 5000 m (1957, 1959-62):10 000 m (1954, 1959-61); w wieloboju (1960-61); w sztafecie 4×500 m (1951); sztafecie 4×1500 m (1954); 4-krotny wicemistrz Polski, rekordzista Polski.

Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK, oddział konstrukcyjny na kierunku specjalistycznym – organizacja i mechanizacja budowy latach 1950/51 – 1955/56. Dyplom ukończenia studiów I stopnia i tytuł inżyniera uzyskał 20 III 1954 r. Żona Władysława biegała na nartach w „Wiśle- Gwardii” Zakopane i była wicemistrzynią Polski w sztafecie, Ojciec córek bliźniaczek, Doroty i Małgorzaty, które należały do najlepszych alpejek w historii polskiego narciarstwa.

 

Andrzej Tokarczyk (6 VII 1942, Kraków), koszykarz, nauczyciel wychowania fizycznego, trener koszykówki II klasy.

Zawodnik WKS Wawel (1955-1960), w 1961 roku rozpoczął studia na WSWF Kraków. Dyplom magistra wychowania fizycznego uzyskał 20 VI 1966. Pracował w Studium WFiS PK w latach 1973-2011, prowadził sekcję koszykówki AZS PK, trenował również koszykarzy KS „Korona” (1867-1967), KS „Cracovia” (1970-1971), ponownie KS „Korona” (1972-1978), KS „Hutnik” (1980-1983). Z zespołem koszykarek AZS PK dwukrotnie zdobył MP uczelni technicznych (1985, 1993), wicemistrzostwo Polski (1987, 1991), przez szereg lat wygrywał ligę międzyuczelnianą AZS Kraków.

 

Małgorzata Tokarz z domu Habzda ur. się 28 stycznia 1949 roku w Makowie Podhalańskim. Karierę sportową rozpoczęła w szkole podstawowej w piłce ręcznej, gimnastyce i lekkiej atletyce. Do Liceum Ogólnokształcącego uczęszczała w Suchej Beskidzkiej, w której wychowanie fizyczne stało na wysokim poziomie dzięki pracy znanego małżeństwa sportowego Sztolfów. Tam doskonaliła swój talent w Szkolnym Klubie Sportowym w rzucie oszczepem i w biegu na 80 m przez płotki. Bardzo dobre wyniki jakie osiągała w sporcie zadecydowały, że wybrała studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie. Po zdaniu egzaminów wstępnych w maju 1967 roku wstąpiła do klubu AZS Kraków, gdzie rozpoczęła systematyczne treningi pod okiem znakomitego trenera Emila Dudzińskiego. Pierwsze poważniejsze sukcesy osiągnęła na Ogólnopolskiej Spartakiadzie w Chorzowie w 1967 roku, które jednocześnie były mistrzostwami Polski. Osiągnięte przez nią rezultaty w biegu na 80 m ppł. – 12,2 sek. i w rzucie oszczepem – 33,80 m były wśród najlepszych wyników zawodników województwa krakowskiego. Od tej pory należała do czołowych zawodniczek AZS Kraków startując w kilku konkurencjach: bieg przez płotki, skok w dal, rzut oszczepem, sztafeta 4×100 m, pięciobój. W biegu przez płotki w krakowskim AZS rywalizowała z uczestniczką Igrzysk Olimpijskich w Meksyku Danutą Straszyńską. W 1970 roku należała do ścisłej czołówki krajowej w biegu na 100 i 200 m przez płotki. Jej wynik na 100 m ppł. – 14,2 sek. był trzecim wynikiem w historii rekordu na tym dystansie, przez wiele lat był rekordem okręgu krakowskiego, pobiła go dopiero w 1975 roku jej siostra Hanna Habzda. Rekord życiowy w biegu na 80 m ppł. ustanowiła w 1968 roku – 11,6. W latach 1969 – 1970 była wicemistrzynią okręgu krakowskiego na 100 m ppł. W pięcioboju (100 m ppł., 200 m, skok w dal, skok wzwyż, i pchnięcie kulą) wynikiem 3724 pkt uplasowała się na czwartej pozycji w okręgu. 22 czerwca 1971 roku obroniła pracę magisterską, którą pisała pod kierunkiem doc. Emila Dudzińskiego i uzyskała tytuł trenera II klasy w lekkiej atletyce. W październiku 1971 roku podjęła pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego w Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Przez dwa lata oprócz zajęć wychowania fizycznego prowadziła sekcję piłki koszykowej kobiet, a od 1973 roku do chwili obecnej sekcję lekkiej atletyki kobiet. Z sekcją zdobyła wiele sukcesów, prawie z każdych mistrzostw Polski szkół pedagogicznych przywoziła medale, przez cały czas sekcja należy do najlepszych akademickich sekcji w Krakowie.

 

Marian Ignacy Tokarz ur. 13 stycznia 1942 roku w Zabełczu, w 1961 roku ukończył Technikum Kolejowe w Nowym Sączu. Karierę sportową zaczynał od piłki nożnej, był członkiem kadry wojewódzkiej juniorów, w roku 1958 występował jako piłkarz w KS „Sandecja” Nowy Sącz, od 1959 w tym klubie rozpoczął również treningi w sekcji lekkoatletycznej. W 1971 roku zostaje przyjęty na studia do Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie i przeniósł się do AZS Kraków, który posiadał wówczas pierwszoligową drużynę w lekkiej atletyce. Po uzyskaniu w 1965 roku tytułu magistra wychowania fizycznego, tytułu trenera II klasy lekkiej atletyki i ratownika wodnego WOPR podjął pracę nauczyciela w szkole w Kielcach, jednocześnie był trenerem KS „Budowlani”. Po powrocie do Krakowa pracuje w latach 1966 – 1969 jako trener w AZS Kraków i nauczyciel wychowania fizycznego w Technikum Geodezyjnym w Krakowie. Od 1967 roku podejmuje pracę w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. Dzięki posiadaniu różnych specjalności – instruktora koszykówki (1969), trenera pływania II klasy (1971), instruktora narciarstwa (1975), instruktora tenisa ziemnego (1997) – prowadził szereg sekcji sportowych Klubu Uczelnianego AZS: sekcji koszykówki kobiet i mężczyzn, lekkiej atletyki kobiet i mężczyzn, piłki nożnej, piłki siatkowej mężczyzn, tenisa ziemnego, pływania kobiet i mężczyzn i badmintona, odnosząc z wychowankami wiele sukcesów sportowych, zarówno na arenie ogólnopolskiej, jak i w środowisku krakowskim. Będąc zawodnikiem pierwszoligowej sekcji lekkiej atletyki AZS Kraków sam uzyskał wiele osiągnięć sportowych. Był mistrzem okręgu kieleckiego w biegu na 1500 m i 1500 m z przeszkodami (1966), międzynarodowym mistrzem Krakowa na 3000 m z przeszkodami (1967), mistrzem Krakowa na 3000 m z przeszkodami (1969) oraz wicemistrzem okręgu krakowskiego na 1500 m (1967), brązowym medalistą mistrzostw okręgu na 1500 m z przeszkodami. Był w roku 1965 rekordzistą okręgu kieleckiego w biegu na 3000 m z przeszkodami rezultatem 9.02, posiadał drugi rezultat w tabeli rekordów okręgu krakowskiego oraz rekord AZS Kraków na tym dystansie 8.59,0. Jego rekordy życiowe to 3.56,6  na 1500 m, 4.11,46 na 1500 m z przeszkodami, 8.40 na 3000 m i 8.52 na 3000 m z przeszkodami, 14.58 na 5000 m.

Przez szereg kadencji był członkiem Zarządu Środowiskowego, Komisji Rewizyjnej i Sądu Koleżeńskiego AZS Kraków. Posiada m.in. złotą odznakę AZS i odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”.

 

Kazimierz Toporowicz (24.01.1931 r., w Laskach w powiecie Kępno w dawnym województwie poznańskim. Lekkoatleta (biegi średnie), absolwent WSWF Kraków i Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracownik naukowo-dydaktyczny Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Na krakowskiej Akademii przeszedł wszelkie szczeble kariery naukowej, Był kierownikiem Zakładu, a następnie Katedry Historii i Organizacji Kultury Fizycznej Prof. dr hab. AWF Kraków, był jej prorektorem w latach 1970-78 i rektorem w latach 1978-81. Pedagog i wychowawca wielu pokoleń studentów Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej. Z AZS związany od 1955 roku. Wcześniej reprezentował barwy krakowskiej Wisły. Prezes KM AZS (1971-1974), prezes KS SZS – AZS (1974-1976) i prezes KS AZS-AWF (1976-1983, 1987-1999), członek ZG AZS (1072-1978). Laureat nagrody im. Eugeniusza Piaseckiego (1990). Honorowy członek AZS Kraków (1995).

 

Kazimierz Trybalski (14.02.1947, Góra Grabowiec), lekkoatleta, absolwent AGH (1973).  W AZS (od 1966), przewodniczący Koła Wydziałowego AZS, wiceprezes oraz prezes  AZS AGH (1973-75), członek ZŚ AZS (1973-90) i jego wiceprezes ds. sportowych (przez dwie kadencje) i wiceprezes ds. finansowych, członek  ZG AZS (1976-90, 2007-09) i jego Prezydium (1976-81), przewodniczący Komisji Nagród i Wyróżnień ZG AZS (1980-91), członek GKR (1996-2007), prezes AZS Kraków (2007-2009), członek Rady Koła Seniorów AZS Kraków (od 1992). Członek Komitetów Organizacyjnych Jubileuszy AZS w Polsce: 70, 75, 80, 90 i 100-lecia. Nauczyciel akademicki AGH, Kierownik katedry (2002-2006), prodziekan – Wydział Górnictwa i Geoinżyneri.

 

Marcin Urbaś (17.09.1976, Kraków), lekkoatleta, olimpijczyk (2000, 2004), zawodnik AZS AWF Kraków (1992-2001, 2003-2008). Podopieczny L. Salamonowicza.  Rekordzista Polski na 200 m – 19,8 (1998). W IO w Sydney (2000) zdobył ósme miejsce w sztafecie 4x100m. W IO w Atenach (2004) w tej samej dyscyplinie zajął piąte miejsce. Brązowy medalista ME w Madrycie (2005). Mistrz Uniwersjady (Pekin 2001). Mistrz Polski w biegu na 200m w latach 1998-2001 i 2004. W 1999 i 2004 zdobył złote medale MP w sztafecie 4 x 100 metrów. Siedmiokrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski w hali (60 m – 2002, 200 m – 1998-1999, 2003-2005, 2008).

 

Jerzy Uzarowicz (11.07.1945, Lipno), siatkarz, absolwent AWF Kraków. Zawodnik  AZS Kraków (od 1969), trener klasy mistrzowskiej w siatkówce, szkoleniowiec drużyn męskich i żeńskich (1978-2000). Drugi trener reprezentacji Polski kobiet  (1974-77), która w tym czasie wywalczyła w MŚ w Meksyku (1974) – 9 miejsce, w ME w Jugosławii (1975) –  6 miejsce, w ME w Finlandii (1977) – 4 miejsce. Nauczyciel akademicki AWF Kraków. Żona Maria z domu Zabajewska, zawodniczka koszykówki „Korony” Kraków, nauczyciel wychowania fizycznego UJ (od 1979), trenerka uczelnianej sekcji AZS koszykówki kobiet.

 

Roger Verey (14 III 1912, Lozanna – 6 IX 2000, Kraków) wioślarz, brązowy medalista olimpijski w dwójce podwójnej w  Berlinie w 1936 r. w osadzie z Jerzym Ustupskim.

Dzieciństwo i młodość spędził w Nicei i Monaco, gdzie uczęszczał do gimnazjum. Do Polski powrócił w 1929 r. W maju 1929 r. zaczął uprawiać wioślarstwo w AZS Kraków. Studiował w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie w latach 1937-1939 oraz Studium Wychowania Fizycznego UJ (obecnie Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie), które ukończył w 1945 r. Trzykrotny mistrz Europy (jedynki 1933 i 1935 oraz dwójki podwójne w 1935), dwukrotny wicemistrz Europy (jedynki 1934, 1938), dwukrotnie zdobywał brązowe medale ME (jedynki 1937, dwójki podwójne 1932). Był 14-krotnym mistrzem Polski w jedynce (1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1945, 1946, 1947, 1948, 1949), ośmiokrotnym mistrzem Polski w dwójce podwójnej (1932, 1935, 1936, 1939, 1945, 1946, 1948, 1949. Jego partnerem w dwójce podwójnej był Jerzy Ustupski, a w latach 1945-1948 Dezso Csaba.  W roku 1939 w regatach wioślarskich w Henley zajął drugie miejsce w jedynce. W 1935 r. został laureatem „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski i otrzymał Wielką Honorową Nagrodę Sportową Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Po II wojnie światowej kontynuował karierę sportową. W mistrzostwach Europy w Lucernie w 1947 r. zajął czwarte miejsce. W latach 1950-1958 był kierownikiem Wyszkolenia PZTW i trenerem wioślarzy krakowskiego AZS. W latach 1959-1988 mieszkał w Belgii, po czym powrócił do Krakowa.  W 1966 r, otrzymał godność członka AZS, w 1999 r. członka honorowego PZTW. Ogłosił wspomnienia 40 000 kilometrów na skiffie (1957).

 

Włodzimierz Wala (12 VIII 1941, Kozy k/Bielska Białej). Brydżysta, koszykarz. Absolwent Wydziału Budownictwa Lądowego PK.

Zawodnicze uprawianie brydża sportowego rozpoczął w 1960r. w klubie „Nowinki” założonym w domach akademickich PK (1960 – 1964), następnie w klubie „Farmacja” (Polfa, 1964 -1966) i w klubie „Geolog” (Przedsiębiorstwo Geologiczne, 1966-1968). Od 1968r. nieprzerwanie do dnia dzisiejszego, występuje w krakowskiej Wiśle. Z drużyną zdobywał czterokrotnie Mistrzostwo Polski (1969, 1971, 1974, 1990), czterokrotnie wicemistrzostwo (1968, 1977, 1991, 1992), czterokrotnie brązowy medal (1973, 1980, 1982, 1993). Wielokrotny Reprezentant Polski, w tym na Drużynowych Mistrzostwach Europy (1971 – 5 miejsce), Pucharze Europy Par (1982 – miejsce). W kategorii seniorów Drużynowy Mistrz Europy (2001) oraz dwukrotnie zdobywca brązowych medali Mistrzostw Europy (2009 i 2011). Drużynowy Wicemistrz Świata (2001). Odnosił liczne sukcesy w innych najpoważniejszych europejskich i krajowych zawodach sportowych. Uhonorowany tytułem Mistrza Sportu (1981). Aktualny Trener/Selekcjoner reprezentacji Polski Seniorów. Od 2009r. prowadzi drużynę do zdobywania w Mistrzostwach Europy i Świata w każdym roku medalu (1 złoty, 3 srebrne, 2 brązowe). Działa w Radzie Seniorów TS Wisła Kraków.

Życie zawodowe związał z miastem Krakowem. Początkowo pracował jako urbanista, później zajmował się przygotowaniem i realizacją inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych, w końcu planowaniem i zapewnianiem źródeł finansowania inwestycji umożliwiających rozwój Krakowa.

 

Lidia Walczyk (2.01.1947, Opatkowice), piłkarka ręczna, absolwentka AWF Kraków (1973). Zawodniczka  MKS „Krakus”, „Wandy” i AZS Kraków, wielokrotna reprezentantka Polski, trener reprezentacji Polski juniorek, które zdobyły brązowy medal w Światowych Igrzyskach Młodzieży w Moskwie (), trener zespołu piłki ręcznej kobiet KS AZS AWF (1973-2006), srebrny medalista AMP (1988),brązowy medalista AMP (2000), Członek Honorowy AZS (1999).

 

Marian Andrzej Wieczorek ur. 9 09 1954 w Słomnikach. Studiował filologię polską w latach 1973 – 1977. Po studiach pilot, kapitan PLL „LOT”, instruktor B-767. Specjalizował się w lataniu precyzyjnym i rajdowym. Wielokrotny reprezentant Polski na mistrzostwach Europy i świata w tych dyscyplinach. Zdobył indywidualne mistrzostwo świata w lataniu rajdowym. Na II Igrzyskach Sportów lotniczych powołany jako kierownik polskiej reprezentacji w lataniu rajdowym i precyzyjnym, Polska reprezentacja zdobyła pod jego kierunkiem 6 złotych i 6 srebrnych medali.

 

Artur Wieczysty (24 X 1929, Lwów – 3 XI 2001, Kraków), koszykarz, lekkoatleta, uprawiał także pływanie i taniec towarzyski.

Zamiłowanie do sportu wyniósł z rodzinnego domu, ojciec Marian był piłkarzem lwowskiej „Pogoni” i nauczycielem tańca, matka uprawiała pływanie. Jako jedyny z drużyny koszykarskiej juniorów awansował do pierwszego składu „Cracovii”, w której w latach 1949 – 1951 rozegrał 17 spotkań pierwszoligowych. Największe sukcesy osiągnął w tańcu towarzyskim zdobywając szesnastokrotnie MPi, w tym ośmiokrotnie w tańcach klasycznych. Partnerką na parkiecie była żona Barbara. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego w latach 1950-1955. Otrzymał dyplom z wyróżnieniem i pracę na PK. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1961 r., habilitował się w 1968 r., w 1980 r., otrzymał tytuł profesora, zaś w 1988 r. profesora zwyczajnego. Pełnił funkcję m. in. prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Ochrony Środowiska (1973 – 1886). Współpracował z wieloma uczelniami w kraju i zagranicą. W 1985 r. za wkład w rozwój współpracy naukowej z University of Texsas otrzymał godność Honorowego Obywatela miasta Austin (stolica stanu Texsas). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim OOP (1981), Krzyżem Oficerskim OOP (1996).

 

Janusz Winnicki (17 VII 1939, Nadwórna), koszykarz, działacz sportowy.

Karierę sportową rozpoczął w LO im. Jana Kochanowskiego, kontynuował ją w zespole „Startu” z którym wywalczył dwukrotnie MP juniorów (1956. 1957). Po fuzji „Cracovii” i „Startu” grał w jej barwach, najpierw w II, a potem w I lidze (1957 – 1962), rozegrał w niej ponad 250 zawodów. Karierę zawodniczą zakończył w krakowskim AZS (1962-1967), zdobywając z drużyną koszykówki tytuł akademickiego mistrza Polski (1964), brązowy medal AMP (1966), zaś w sezonie 1964/65 grał w I lidze. Był menadżerem i kierownikiem zespołu oldboyów, jednym z inicjatorów odbudowy koszykówki w „Cracovii” i prezesem Autonomicznej Sekcji Koszykówki „Cracovii”. zaś w latach 2000 – 2002 prezesem MKS „Cracovia”. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego w latach 1956-1963, prowadził wiele inwestycji energetycznych w kraju i zagranicą. Bezpośrednio kierował budową Elektrociepłowni w Sierszy (1964 – 1971), Elektrociepłowni w Połańcu (1973 – 1979), w Stalowej Woli i ostatnio w Bełchatowie. Uczestniczył w budowie 7 elektrowni jądrowych. Dzięki wiedzy jaką zdobył na PK uzyskał wysokie uznanie na budowach w których uczestniczył zarówno w kraju i zagranicą.

 

Stanisław Wisnios (1934 – 2002) Zginął tragicznie 14 sierpnia 2002 roku w wypadku samochodowym w Piasecznej Górce pod Kielcami. Urodzony13 lipca 1934 roku w Lisowie powiat Busko Zdrój. Po ukończeniu szkoły średniej od 23 sierpnia 1955 roku podjął pracę w zakładzie gazowniczym w Krakowie, w którym przepracował do 31 sierpnia 1977 roku, początkowo na stanowisku inspektora szkolenia zawodowego, a następnie przez ostatnie pięć lat pracy w zakładzie na stanowisku kierownika kadr i szkolenia. W trakcie pracy zawodowej podjął studia zaoczne na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, którą ukończył w 1966 roku na podstawie rozprawy magisterskiej „Porównanie sprawności fizycznej ogólnej i technicznej w judo na różnych poziomach zaawansowania”. Od 1 sierpnia 1977 roku do 31 sierpnia 1979 roku pracował w charakterze nauczyciela wychowania fizycznego w Zespole Szkół Zawodowych Ministerstwa Górnictwa w Krakowie. Od 1 września 1979 roku został zatrudniony w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu W Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Wcześniej (od roku akademickiego 1974/1975) pracował w naszej uczelni na godzinach zleconych jako trener sekcji judo Klubu Uczelnianego AZS. Judo było dyscypliną sportu, której poświęcił się bez reszty. Był trenerem I klasy, działaczem i sędzią międzynarodowym. W latach 1957 – 1973  prowadził treningi w sekcji judo w AZS Kraków, w latach 1973 – 1977 był trenerem sekcji judo w Klubie Uczelnianym AZS Politechniki Krakowskiej, a od 1974 do 1999 roku w Klubie Uczelnianym AZS WSP. W 1972 roku uzyskał uprawnienia sędziego międzynarodowego  w judo. Był sędzią na wielu poważnych imprezach sportowych m.inn. na Uniwersjadach, Akademickich Mistrzostwach Świata w Kobe (Japonia), Mistrzostwach Europy Juniorów we Wrocławiu. Pełnił funkcje wiceprezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Judo,  członka Głównej Komisji Sędziowskiej Polskiego Związku Judo, członek Komisji Judo Zarządu Głównego AZS. Za tą owocną działalność otrzymał odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”, złotą odznakę AZS, złotą odznakę Polskiego Związku Judo, Zasłużony dla Ziemi Krakowskiej;  Zasłużony dla polskiego judo.  W trakcie pracy w Studium Wychowania Fizycznego i Sportu naszej Uczelni prezentował dużą fachowość i wysokie morale. Od 1 września 1981. Do 31 sierpnia 1984 pełnił funkcję zastępcy kierownika Studium Wychowania Fizycznego i Sportu do spraw sportowych. Przez cały czas pracy w naszej Uczelni prowadził treningi sekcji judo mężczyzn i kobiet osiągając wiele cennych sukcesów szkoleniowych, czego wyrazem było wychowanie wielu medalistów mistrzostw Polski Szkół Pedagogicznych. Jego sekcja odnosiła wiele cennych sukcesów w Lidze Międzyuczelnianej środowiska krakowskiego. Po 45 latach pracy przeszedł na emeryturę z dniem 30 września 1999 roku.

 

Andrzej Wiśniewski (7.11.1941, Kraków),  absolwent WSWF Kraków (1965), wieloletni trener piłki ręcznej i nauczyciel wychowania fizycznego AR Kraków (od 1974),wiceprezes Klubu AZS WSR ds. sportu (1974-85), trener piłki ręcznej, jego podopieczni wielokrotnie zdobywali medale w MP uczelni rolniczych (złote w 1978, 1985; srebrny w 1988, brązowe w 1974, 1980, 1990), odnosili również sukcesy w LM AZS Kraków i na arenie międzynarodowej w licznych kontaktach z uczelniami rolniczymi, organizator cyklicznego międzynarodowego Turnieju o Puchar Rektora Uczelni w piłce ręcznej, pełnił też funkcje zastępcy kierownika Studium WF (1974-82). Jednocześnie w latach 1983-93 był asystentem trenerów młodzieżowej reprezentacji Polski, był też asystentem trenera B. Fulary w I-ligowym Hutniku Kraków, z którym zdobył trzykrotnie mistrzostwo Polski, a jako samodzielny trener Hutnika wywalczył Puchar Polski (1983).

 

Józef Witkoś (8.01.1920, Wojaszowka – 11.01.1985, Kraków), absolwent WSWF Kraków (1950), nauczyciel wychowania fizycznego UJ (1951), zastępca kierownika Studium WFiS (od 1959 r.) i jego kierownik (1964 ).

 

Andrzej Włodarczyk (10 I 1937, Kraków), koszykarz.

Zawodnik I ligowej Sparty Nowa Huta w latach 1958-70. Z koszykówką zetknął się w klubie „Fablok” Chrzanów, Sprawny, skoczny i bardzo utalentowany rzutowo trafił niebawem do ligowej „Sparty”. W nowym zespole szybko stał się podstawowym graczem. Występował na pozycji środkowego i choć wzrostem wielu rywali znacznie go przewyższało, to jednak dzięki boiskowemu sprytowi, znakomitej umiejętności podkoszowej walki, potrafił skutecznie z nimi rywalizować. Przez 12 lat grał w zespole „mścicieli” i w tym zespole skończył karierę, poświęcając się pracy zawodowej

Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK w latach 1954-60. Całe życie zawodowe związany z budownictwem. W krakowskim „Budopolu” przez 19 lat był naczelnym inżynierem, a potem dyrektorem naczelnym.

 

Mirosław Włodarczyk (24.02.1959, Oświęcim), lekkoatleta (skok wzwyż), absolwent  AWF Kraków. Zawodnik AZS AWF Kraków. Brązowy medalista HME w Budapeszcie (1983), piąty w HME w Goeteborgu (1984)

 

Magdalena Włodek-Skowron (10 VI 1982, Kraków), kajakarka górska, wioślarka., mistrzyni Polski.

Zawodniczka AZS AWF Kraków. Przygodę ze sportem rozpoczęła w 1994 r. W latach 1999-2003 zdobywała tytuły mistrza Polski w wioślarstwie i była reprezentantką Polski. Po ukończeniu studiów na AWF Kraków została trenerką sekcji wioślarskiej AZS AWF (2005-2013). Współzałożycielka Uczniowskiego Klubu Sportowego Salwator NPS, gdzie trenują osoby niepełnosprawne. Obecnie jej trzech zawodników jest w reprezentacji Polski przygotowujących się do Igrzysk Paraolimpijskich. Od roku 2010 prowadzi zajęcia ze studentami PK, którzy z sukcesami startują w rozgrywkach akademickich mistrzostw Polski oraz akademickich mistrzostwach Polski na ergometrze wioślarskim.

Magdalena Włodek-Skowron swoją przygodę ze sportem od kajakarstwa górskiego  zawodniczka AZS AWF w wioślarstwie w latach 1999 – 2003. Zdobywała tytuły mistrza Polski i była w reprezentacji Polski, Po ukończeniu studiów  AWF w Krakowie została trenerką została trenerką sekcji wioślarskiej AZS AGH (2005 – 2013). Jest także współzałożycielką Uczniowskiego Klubu Sportowego Salwator NPS, gdzie trenują osoby niepełnosprawne. Obecnie jej trzech zawodników jest w reprezentacji Polski, przygotowujących się  do Igrzysk Paraolimpijskich.

 

Leszek Wojnar (4 IV 1955, Kraków), narciarz, siatkarz, badmintonista.

W 1979r uzyskał uprawnienia pomocnika instruktora PZN (instruktor od 1982) oraz sternika jachtowego, Obecnie jest jednym z aktywniejszych narciarzy PK, zajmując bardzo często medalowe miejsca w zawodach o Puchar Rektora oraz w mistrzostwach politechniki. Od kilku lat startuje jako sternik w regatach jachtów turystyczno-regatowych. Trzykrotnie wygrywał w swojej klasie regaty o Puchar Rektora PK. Brał również pięciokrotnie udział w MŚ Klasy Micro (2009 – Moskwa, Rosja), 2011 – Jezioro Usma, Łotwa, 2012 – Gmunden, Austria, 2013 – Gdynia, Polska, 2014 – Berlin, Niemcy), Najlepszy wynik na MŚ – 27 miejsce na 56 startujących osad.

W latach 1979 – 1981 brał udział w pracach przy budowie ośrodka żeglarskiego PK w Żywcu oraz organizacji cyklu narciarskich zawodów o Puchar Prezesa ZNP PK Prof., Kazimierza Flagi, który został przerwany przez stan wojenny.

Po ukończeniu I LO W Krakowie w 1974 r. rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym PK kierunek technologia maszyn, które ukończył z wyróżnieniem. W latach 1976-1979 otrzymał indywidualny program studiów, w 1978 r. został najlepszym studentem PK. Dyplom magistra inż., uzyskał 10 III 1979, tytuł doktora nauk technicznych 3 VII 1985 r., habilitował się 13 III 1991 r. profesorem nauk technicznych (inżynieria materiałowa) został 30 VI 2003. Pracę naukowo-dydaktyczną na PK rozpoczął w Instytucie Materiałoznawstwa i Technologii Metali 15 III 1979.

 

Janina Wojtal – Barrez ur. 17 11 1942 r. w Krakowie. Studia wyższe rozpoczęła w 1962 roku na UJ, od 1963 r. studiowała filologię rosyjską na WSP w Krakowie, które zakończyła egzaminem magisterskim 29 06 1970 r. Znakomita koszykarka, wychowanka trenera Ludwika Mięty – Mikołajewicza. Występowała w klubie GTS Wisła – Kraków, z którym 11 razy wywalczyła tytuł mistrza Polski, reprezentantka Polski, brała udział w 170 spotkaniach międzynarodowych, sześciokrotnie uczestniczyła w mistrzostwach Europy. W 1972 roku wystąpiła w reprezentacji Europy w meczu gwiazd, zorganizowanym z okazji 40-lecia FIBA.

 

Andrzej Wójs, (5.12.1979, Nowy Sącz), kajakarz, olimpijczyk. Członek AZS AWF Kraków w latach 2000-2005. Na IO w Sydney (2000) zajął szóste miejsce w C-2. Dwukrotny brązowy medalista MŚ (2002, 2003). Zdobył PŚ w slalomie w 2001. Mistrz Polski w C-2 slalom (2001-2003), C-2×3 (2000,2002,2003), C-2 zjazd (2005)

 

Leszek Zajączkowski (12.01.1940, Kraków), narciarz, żeglarz, prezes AZS PK w latach 1966-1968.

Był pomysłodawcą i współorganizatorem wielu imprez promujących AZS i sport, w tym narciarstwo, sporty motorowe i żeglarstwo. Za jego prezesury rozwinęło się obozownictwo AZS i rajdy motorowe. Dzięki zakupieniu łodzi żaglowej, którą zacumowano na Jeziorze Niegocin w ośrodku AZS w Wilkasach latem corocznie organizowano tam obozy żeglarskie AZS, zimą zaś obozy narciarskie AZS w Kuźnicach. Mimo trudnej sytuacji organizacyjnej i finansowej dzięki jego zaangażowaniu i zdolnościom organizacyjnym AZS dorobił się własnego lokalu „Pod schodami” przy ul. Bydgoskiej, własnej łodzi żaglowej i mocnej pozycji AZS na uczelni, Sam jednak twierdzi, że to zasługa ówczesnego kuratora AZS profesora Kazimierza Sokalskiego, sympatyka sportu i przyjaciela młodzieży.

Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego PK (od 1958 r.), dyplom magistra inżyniera budownictwa o specjalności konstrukcje betonowe uzyskał 11.05.1965 r. Został zatrudniony w Katedrze Organizacji i Mechanizacji Budowy Wydziału Budownictwa Lądowego PK od 01.10.1965 r. W 1977 r. uzyskał tytuł doktora nauk technicznych. Był członkiem Komitetu Nauk Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, członkiem Stowarzyszenia Nieruchomości oraz Komisji Rzeczoznawców Majątkowych. Na PK pracował do 30.09.2005 r. Będąc nauczycielem akademickim również brał czynny udział w życiu sportowym uczelni, wygrywał mistrzostwa Politechniki w narciarstwie w kategorii pracowników. W 1972 r. wraz z Januszem Łabęckim założył Klub Narciarski Dzieci Pracowników PK. Klub ten organizował przez 21 lat otwarte mistrzostwa narciarskie, obozy narciarskie w Szczyrku, w Zwardoniu, w Żabnicy, a nawet wyjazdy na narty dla dzieci pracowników w Dolomity. Był piłkarzem drużyny, która brała udział w mistrzostwach TKKF Krakowa i należała do czołowych zespołów piłkarskich Krakowa, zdobywając nawet tytuł mistrza Krakowa.

 

Stanisław Zapart (15.06.1944, Tyniec), lekkoatleta, absolwent WSWF Kraków (1967). Trener specjalizujący się w skokach. Jako szkoleniowiec  AZS AGH i AZS AWF oraz kadry AZS, wychował wielu znanych zawodników, m.in. Mirosława Włodarczyka- brązowego medalistę ME w hali (1983) w skoku wzwyż, Dorotęę Jabłońską, dwukrotną młodzieżową mistrzynię Polski w tej konkurencji, Sz. Kuźmę wielokrotnego medalistę MP, A. Komorowską, mistrzynię Polski juniorów, a ostatnio niezwykle utalentowaną zawodniczkę K. Błażej (rekord życiowy 1,9a1). Przygotowywał uczestników Uniwersjady, m. in. W. Włodarczyka w skoku w dal i Sz. Kuźmę w skoku wzwyż, sam też uczestniczył w Uniwersjadzie jako trener (Edmonton 1983) i ME młodzieżowców w Turku (0). Nauczyciel wychowania fizycznego AGH (od 1974), zastępca kierownika Studium WFiS ds. dydaktycznych (1981 – 2008).  Laureat rankingu AZS trenerów lekkiej atletyki za lata 1988 – 2000.   Członek Honorowy AZS Kraków (1999), Zasłużony trener PZLA.

 

Radosław Zawrotniak (2.09.1981, Kraków), szermierz, olimpijczyk.

Absolwent AWF Kraków. Zawodnik AZS AWF (od 2000 r.), trener Z. Ryczek. Srebrny medalista olimpijski (Pekin 2008) w szpadzie drużynowej, w turnieju indywidualnym zajął szóste miejsce; wicemistrz Europy w szpadzie drużynowej (2007), brązowy medalista mistrzostw świata (2009) w szpadzie drużynowej, w ME w Kijowie (2008) i Płowdiw (2009) zajmował czwarte miejsca w szpadzie drużynowej, w mistrzostwach świata w Sankt Petersburgu zajął 6 miejsce w szpadzie drużynowej, zdobył mistrzostwo Polski z  zespołem AZS AWF w turnieju drużynowym (2005), indywidualnie brązowy medalista MP (2004-05)

 

Iwona Zięba z d. Wawrzeń (03.07.1970), lekkoatletka, sprinterka, wychowanka KS „Hutnik”,

Od roku 1989  zawodniczka AZS AWF Kraków. Dwukrotna brązowa medalistka mistrzostw Polski (1989) w sztafecie 4×100 m (47.59) i w sztafecie 4×400 m (3:46,27). W 1987 r. na Igrzyskach Przyjaźni zdobyła srebrny i brązowy medal naigrzyskach Przyjaźni w Hawanie (1987 r.) Rekordzistka Polski juniorów młodszych – do dziś jest rekordzistką Polski w biegu na 300 m ppł. (41,52). Absolwentka krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego.  Pracownik dydaktyczny Centrum Sportu i Rekreacji PK.

 

Stanisław Zimny (22 II 1942, Kraków – 12 VIII 2005, Kraków), kajakarz, mistrz Polski.

Zawodnik klubu sportowego „Nadwiślan” Kraków. reprezentant Polski. Karierę sportową rozpoczął w 1958 r. a zakończył w 1970 r. Już w 1959 r. reprezentował kadrę krakowskich kajakarzy na torach regatowych w kraju i za granicą. Powołany po raz pierwszy do młodzieżowej kadry Polski w 1960 r. Wielokrotny mistrz Polski i zdobywca czterech kółek olimpijskich. Członek kadry narodowej na Olimpiadę w Tokio. Startował w konkurencjach kajakarstwa klasycznego i górskiego. Był uczestnikiem MŚ i ME. Podczas MŚ w Jajce (Jugosławia) w 1963 r. uplasował się na 12 miejscu w konkurencji K -4 na dystansie 10 000 m oraz zajął 13 miejsce w K -2 na 10 000 m.

Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego PK uzyskując dyplom i tytuł magistra inżyniera budownictwa w 1967 r. Podjął pracę Krakowskim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych przechodząc kolejno szczeble kariery – od stażysty do zastępcy dyrektora ds. produkcji. Firma wykonywała uzbrojenia pod większość osiedli mieszkaniowych Krakowa. W 1981 r. został oddelegowany do pracy do Czech na stanowisku dyrektora ds. rynku w Krakowskim Przedsiębiorstwie Instalacji Sanitarnych. Zrealizowano wówczas takie prace jak: udział w modernizacji obiektów Parlamentu i Senatu republiki Czeskiej, modernizację szeregu obiektów firmy koncernu przemysłowego branży transportu ciężkiego, zbudowano osiedla mieszkaniowe na terenie Pragi. W 1990 r. został przesunięty na stanowisko dyrektora ds. realizacji kontraktów w Polsce. W 1990 r. został powołany na stanowisko dyrektora naczelnego KPiS, by w 1992 r. objąć stanowisko prezesa KPIS Cracovia, tworzy w firmie dział budowlany i doprowadza do prywatyzacji firmy i jej przekształcenie w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, z czasem w spółkę akcyjną. W 1997 r. większościowe udziały w firmie przejmuje firma niemiecka Hochtief i do roku 2000jest dyrektorem krakowskiego oddziału firmy Hochtief. Za jego kadencji firma zrealizowała takie inwestycje w Krakowie jak m, in. Hotel Qubus, Szpital Chorób Wewnętrznych przy ul. Skawińskiej, Aqua Park. Od roku 2001 był odpowiedzialny za generalny nadzór nad inwestycją realizowaną dla UJ Audytorium Maximum. W 1999 roku został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK.

 

Edward Zuba (18.03.1937, Starachowice), piłkarz ręczny,  absolwent WSWF Kraków (1960). Zawodnik AZS Kraków (1955-67), rozegrał ponad 700 meczów w I-lidze, w tym dwa w akademickiej reprezentacji Polski. Od 1960 roku nauczyciel wychowania fizycznego UJ. Mając zaledwie 23 lata został trenerem I-ligowej drużyny piłkarek ręcznych „Cracovii” (1961-68), z którą trzykrotnie zdobył wicemistrzostwo Polski i trzykrotnie mistrzostwo Polski. W 1961 r. Jego podopieczne zakwalifikowały się do półfinału rozgrywek o Puchar Europy. Trener piłkarek ręcznych AZS AWF Kraków  w sezonie 1978/79. W 1968 r. przerwał z przyczyn od niego niezależnych działalność sportową. Żona Irena, z domu Szczurek uprawiała gimnastykę sportową w AZS Kraków, była brązową medalistką AMP (1959), nauczyciel wychowania fizycznego.

 

Jan Zych (10 II 1949, Grądy pow. Dąbrowa Tarnowska), inżynier mechanik, fotoreporter, artysta fotografik, dokumentalista życia Politechniki Krakowskiej w tym także sportowego.

Studiował na Wydziale Mechanicznym PK. Dyplom uzyskał w 1978r zostając specjalistą w zakresie pojazdów szynowych. Jednak nie inżynieria stała się jego zawodem lecz fotografowanie. Od 1975 r. zawodowo związał się z PK. W latach 1975 – 2002 wykonywał zdjęcia do tygodnika Przekroju. Od 2004 r. jest czołowym fotografikiem miesięcznika Kraków. W 2013 r. został laureatem Złotej Księgi Wychowanków PK. Z wpisu do Złotej Księgi Wychowanków cytujemy następujące informacje. „Fotograf wszechstronny: pięknie fotografuje zarówno pejzaże, krajobraz, jak i bryły architektoniczne. Jest perfekcjonistą zarówno w portrecie, jak i scenach rodzajowych. Jest wszędzie, gdzie coś się dzieje, coś, co on uważa za ważne i godne zarejestrowania dla historii miasta i kraju, Ostatnio zajmuje się także grafiką komputerową. Od lat związany z Politechniką Krakowską. Można by go nazwać „nadwornym fotografikiem Uczelni”. Jego dokonania i sukcesy zostały odnotowane również w Złotej Księdze Wychowanków PK. „Jest członkiem Związku Artystów Fotografików. AFIAP, honorowym członkiem krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Autor kilkudziesięciu wystaw indywidualnych wystawił prace na kilkuset wystawach w większości krajów europejskich oraz w Australii, Japonii, Brazylii, Argentynie, Indiach, Singapurze, Nowej Zelandii, Zambii, Kanadzie oraz USA. Zdobył wiele medali, nagród i wyróżnień (m. in. Grand Prix Venus 79 w Krakowie), łącznie na ponad 100 prestiżowych wystawach fotograficznych”.

 

Janusz Żebracki Żyłka (12 VIII 1979, Limanowa), kajakarz górski, absolwent AWF Kraków (2002). Zawodnik AZS AWF Kraków (1999-2002). Trener.

Wielokrotny medalista MP w zjeździe i slalomie. Startując w AMŚ (2000) wywalczył siódme miejsce. W 2002 r. zostaje asystentem trenera Z. Miązka a następnie samodzielnym trenerem AZSAWF Kraków. Jego debiut trenerski – 12 medali na MP. W tym też roku w AMŚ (2003) Jego podopieczni zdobywają pięć medali. Zostaje powołany do współpracy z kadrą olimpijską, uczestniczy w IO Ateny (2004), pod jego opieką szkoleniową były A. Stanuch, Marcin Pochwała i Paweł Sarna.

 

Andrzej Żmuda (23 VII 1940, Kraków), wioślarz, mistrz Polski i wielokrotny reprezentant kraju.

Zawodnik AZS Kraków (1957-1966). Już jako junior, zdobył tytuł mistrza Polski w czwórce ze sternikiem (1957) oraz tytuł akademickiego mistrza Polski w dwójce podwójnej juniorów. W 1958 r. został międzynarodowym akademickim mistrzem Polski juniorów w jedynce wygrywając w Krakowie regaty zorganizowane w ramach jubileuszu 50-lecia AZS. W kategorii seniorów należał do ścisłej czołówki krajowej. W 1960 zdobył brązowy medal AMP w jedynce, brązowy medal mistrzostw Polski w dwójce podwójnej oraz szereg medali w regatach centralnych. Od 1960 r. specjalizował się w dwójce podwójnej będąc członkiem kadry narodowej i olimpijskiej. W 1962 r.wraz ze swoim partnerem Andrzejem Gablankowskim reprezentował Polskę na ME w Kopenhadze oraz startował w licznych regatach międzynarodowych zwyciężając m. in. w Trokach k/Wilna pokonując finalistów ME. W 1963 zdobył wraz A. Gablankowskim tytuł mistrza Polski w konkurencji dwójek podwójnych.

Po przerwie w treningach spowodowanej kontuzją startował w dwójce podwójnej ze znakomitym wioślarzem Zdzisławem Adamikiem zdobywając m. in. brązowy medal na MP i tytuł mistrzowski na AMP w 1966 r. na zakończenie kariery zawodniczej.

Studia na Wydziale Mechanicznym PK (1957-1962) ukończył wynikiem bardzo dobrym zdobywając dyplom magistra inżyniera. W latach 1975-76 ukończył studia podyplomowe na AE w Krakowie w zakresie metod zarządzania. W 1981 r. obronił pracę doktorską uzyskując tytuł doktora nauk technicznych. Przez 23 lata pracował w Krakowie – głównie w budownictwie przechodząc kolejne szczeble zarządzania od mistrza do dyrektora naczelnego Krakowskiego Zjednoczenia Budownictwa. W latach 1978 do 1985 pełnił funkcje wiceprezydenta m. Krakowa nadzorując gospodarkę. Z racji pełnionej funkcji współodpowiadał m. in. za organizację wizyt Ojca Świętego Jana Pawła II w Krakowie w 1978 r. i 1983r. „Pomyślny przebieg odwiedzin i ich klimat jest chyba największym wyrazem uznania”. Tymi słowami dziękował Franciszek Kardynał Macharski Arcybiskup Metropolita Krakowski w liście dniu 27 czerwca 1983r. Od września 1985r organizował i prowadził w Niemczech działalność czołowej polskiej firmy Exbud (od 2001r Skanska) aż do momentu przejścia na emeryturę (31 XII 2007r). Pozostawił po sobie dobrze prosperującą w Niemczech od ponad 25 lat polską firmę. Za swoje osiągnięcia uhonorowany został wieloma odznaczeniami m. in. Krzyżem Kawalerskim OOP oraz Krzyżem Komandorskim OOP (1997).

Wybrani ludzie sportu na Politechnice Krakowskiej – 70 sylwetek spośród nauczycieli akademickich, trenerów, działaczy i sympatyków zasłużonych dla rozwoju sportu na Jubileusz 70-lecia PK.

 

Jan Żurek (20 XII 1926, Kojkovice, Zaolzie), lekkoatleta, siatkarz, trener.

Od 1949 roku związany z krakowskim AZS, pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji m. in. kierownika sekcji lekkiej atletyki (od 1950), instruktor (1952), i trener sekcji (od 1952). Działacz KM AZS Kraków (od 1952), wiceprezes KM AZS Kraków (od 1957), sekretarz AZS AWF Kraków (1983-1991). Inicjator i współzałożyciel Koła Seniorów AZS Krakw (1992), sekretarz Rady Koła Seniorów AZS Kraków (od 1933), Działacz KOZLA, członek Zarzadu, trener koordynator, wiceprezes (1890-1987) oraz prezes KOZLA (1973-1975, 1985-1987), członek Zarządu PZLA. Członek władz ZG AZS. Inicjator wielu imprez lekkoatletycznych w Krakowie, m. in. Biegu Kościuszkowskiego Politechniki Krakowskiej (1977. Trener wielu pokoleń lekkoatletów AZS i PK. Wspólnie z Edwardem Surdyką, ówczesnym kierownikiem Studium WFiS oraz działaczami AZS PK (Piotr Jeż, Ryszard Florek, Jacek Radkowiak) przy poparciu ówczesnego rektora PK prof. Bolesława Kordasa zainicjował w ramach jubileuszu 30-lecia PK Bieg Kościuszkowski, który stał się z biegiem czasu imprezą sztandarową Studium WFiS (później Centrum SiR) oraz AZS PK. Członek Honorowy AZS Kraków W 1991 r. otrzymał godność członka honorowego AZS Członek honorowy PZLA.

 

Jan Żurek (20 XII 1926, Kojkovice, Zaolzie), lekkoatleta, siatkarz, absolwent dziennikarstwa Wydziału Humanistycznego UJ (1952), członek AZS od 1949 r., kierownik sekcji lekkiej atletyki (od 1950), instruktor (od 1952), trener sekcji lekkiej atletyki (od 1952), działacz KM AZS (od 1952), wiceprezes KM AZS (od 1957), sekretarz AZS AWF (1983 – 91), członek ZG AZS (1985-87) i jego Prezydium (1985 – 87), inicjator i współzałożyciel Koła Seniorów AZS Kraków (1992), sekretarz Rady Koła Seniorów AZS (od 1993). Działacz KOZLA (od 1951 r.), członek Zarządu, trener koordynator, wiceprezes (1990-94) i prezes KOZLA (1973-75 oraz 1985-87), członek Zarządu PZLA. Inicjator wielu imprez lekkoatletycznych w Krakowie m. in. Biegu Kościuszkowskiego PK (1976), Memoriału im. S. Walasiewicz (1988), reaktywowania Biegu Nadwiślańskiego (1958). Członek Honorowy AZS (1993), Członek Honorowy AZS Kraków (1999).

Do segregacji

Alfred ADER (17 X 1892, Kraków – 19 X 1941, Warszawa), dr praw, adwokat, czołowy szermierz Polski, członek AZS Kraków w latach 1921 – 1929, wielokrotny reprezentant Polski, olimpijczyk (1924).

Po ukończeniu Gimnazjum św. Anny w Krakowie, studiował prawo i ekonomię w Wiedniu oraz w Krakowie, gdzie na Wy­dziale Prawa UJ uzyskał w 1919 r. stopień doktora prawa. W latach 1916-1917 w czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej w stopniu podporucznika, a od 17 listopada 1918 r. był już oficerem Wojska Polskiego. Przydzielony został do Sądu Wojskowego O.G. Kraków. Od 1 maja 1922 r. znowu został skierowany do służby czynnej w 21 Pułku Artylerii Polowej stacjonującym w Krakowie, a w lutym 1924 r. uzyskał awans do stopnia kapitana i przeniesiony do rezerwy.

Szermierkę zaczął uprawiać przed rokiem 1914 w Krakowskim Klubie Szermierzy (klub ten istniał w latach 1909 -1914). W roku 1921 był jednym z inicjatorów reaktywowania sekcji szermierczej w krakowskim AZS-ie, gdzie powierzono mu funkcję wiceprezesa. W roku następnym wystąpił w mistrzostwach Krakowa i zajął pierwsze miejsce w turnieju indywidualnym w szabli. Na rozegranych 7-8 lipca 1923 r. w Krakowie pierwszych akademickich mistrzostwach Polski zwyciężył w szabli, a we florecie zajął trzecie miejsce. W roku 1924 r. na odbywających się w Warszawie akademickich mistrzostwach świata zdobył dwa medale srebrne: w turnieju drużynowym w szabli oraz w turnieju drużynowym we florecie. W tymże roku zajął piąte miejsce w mistrzostwach Polski w szabli i został powołany do reprezentacji Polski na VIII Igrzyska Olimpijskie w Paryżu Tam startował w drużynowym turnieju w szabli, w którym polski zespół odpadł w eliminacjach. W następnym roku zajął czwarte miejsce w mistrzostwach Polski w szabli i florecie oraz wystąpił w meczu międzypaństwowym z Czechosłowacją w szermierce. Był również sędzią i działaczem Polskiego Związku Szermierczego w latach 1926 – 1928, pełnił funkcję skarbnika. Od roku 1920 był współwłaścicielem firmy „F. Lord” w Krakowie, która zajmo­wała się sprzedażą artykułów technicznych. Po klęsce wrześniowej przeniósł się do Warszawy

 

Władysław Marceli Anczyc (17 X 1894, Kraków – 1940, Charków) itny działacz sportowy i turystyczny, w AZS w latach 1912 – 1939, wioślarz, narciarz i taternik, zastępca przewodniczącego Wydziału Głównego AZS.

Syn Wacława, właściciela drukarni i zasłużonego działacza Towarzystwa Tatrzańskiego. Muzykolog i doktor filozofii (UJ 1921). W 1935 r. wspólnie ze Stanisławem Krystynem Zarembą dokonał drugiego przejścia na Basztową Przełęcz. W latach 1914 – 1917, po ukończeniu szkoły oficerskiej służył w armii austriackiej, jako podporucznik, a potem porucznik, walczył na froncie włoskim. Od 22 XI 1918 w Wojsku Polskim. Ciężko ranny w walkach o Lwów. Od 1938 roku prowadził po swym dziadku Władysławie Ludwiku i ojcu Wacławie drukarnię. W kampanii wrześnio­wej 1939 r. walczył w stopniu kapitana artylerii, następnie przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Rozstrzelany w gmachu NKWD w Charkowie w 1940 rok

 

Antoni Bober (1 XI 1899, Tarnów – 16 IV 1940, Katyń), działacz krakowskiego AZS w latach trzydziestych, inicjator i popu­laryzator kajakarstwa w krakowskim środowisku akademickim.

W początkach listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej (1918-1919), a po jej zakończeniu, uczestniczył w woj­nie polsko-bolszewickiej 1920. Był wszechstronnie wykształconym. Ukończył Wydział Prawa UJ (1917-1921), uzyskując stopień doktora prawa (1922); kontynuował studia na Wydziale Lekarskim UJ (1921-1928), gdzie otrzymał doktorat nauk medycznych. Ukończył także kurs w Akademii Handlowej. Znał języki obce (francuski, niemiecki, ukraiński), lubił podróżować (zwiedził Niemcy, Czechosłowację, Francję, kraje skandynawskie, Anglię). Zmobilizowany, brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w stopniu porucznika rezerwy. Nieznane są miejsce i okoliczności w jakich dostał się do niewoli so­wieckiej. Z obozu w Kozielsku został wywiezio­ny16 kwietnia 1940 r. i zamordowany w Lasku Katyńskim, eks­humowany z dołu śmierci i zidentyfiko­wany pod numerem 649

 

Antoni Eugeniusz Bogdanowicz (13 IX 1907, Kraków – 1940, Charków), wioślarz i narciarz AZS Kraków, członek Wydziału Głównego AZS. Ukończył VIII Gimnazjum (1924), a następnie Wyższe Studium Handlowe (1930). Podporucznik rezerwy piechoty. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. jako dowódca plutonu ckm w 75 Pułku Piechoty. Nieznane są okoliczności, w jakich dostał się do niewoli i znzlazł się w obozie jenieckim w Starobielsku. Rozstrzelany w gmachu NKWD w Charkowie. Znajduje się na liście sowieckiej pod numerem 73

 

Helena Bujwid- Jurgielewiczowa (7 IV 1897, Kraków – 29 XI 1980, Warszawa), wioślarka, w AZS od 1912 r. amazonka, pierwsza kobieta oficer Wojska Polskiego.

Córka profesora UJ Odo Bujwida, bakteriologa oraz matki Kazimiery, znanej działaczki na rzecz emancypacji kobiet, za której sprawą na Uniwersytecie Jagiellońskim dopuszczono kobiety do studiów wyższych. Po ukończeniu w 1915 r. średniej szkoły żeńskiej w Krakowie podjęła studia we Lwowskiej Akademii Medycznej Weterynaryjnej. Wychowywana w tradycjach niepodległościowych, podczas I wojny światowej brała udział w pracach konspiracyjnych, przewożąc z terenów wschodnich do rodzinnego Krakowa, a także do Lwowa, broń przeznaczoną dla drużyn strzeleckich POW. W czasie działań wojennych walczyła w składzie 11 pułku ułanów jako komendant ruchomego szpitala koni. W okresie międzywojennym była asystentem w zakładzie bakteriologii na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu Warszawskiego. Obok pracy zawodowej dużo czasu poświęcała pracy społecznej i działalności sportowej, jako wioślarka i amazonka. Była założycielką wielu klubów jeździeckich, w których rozwijała sport, głównie wśród kobiet. Na krajowych i zagranicznych hipodromach zdobyła około 30 nagród, przysparzając chwały i sławy polskiemu sportowi. W czasie II wojny światowej działając we francuskim ruchu oporu wykazywała odwagę i męstwo. Aresztowana przez gestapo w 1942 r. wraz z córką Krystyną została osadzona w cytadeli Perpignan, a następnie w obozie pod Paryżem. Była więźniarką obozu w Ravensbrück. Po wojnie była kierownikiem zakładu produkcji surowic w Gorzowie, kierownikiem pracowni Mikrobiologii Żywności w Krakowskim Państwowym Zakładzie Higieny, a następnie stacji sanitarno-epidemiologicznej w Myślenicach. Zmarła w Warszawie

 

Jan Bujwid (1899, Czasław k. Myślenic – 1984, Kraków), zawodnik, trener i działacz wioślarski. W AZS od 1912 r.

Maturę uzyskał w LO im. Jana Sobieskiego w Krakowie, a studia ukończył na Wydziale Rolniczym UJ (1921). Pracę naukową w zakresie hodowli zwierząt rozpoczął w rolniczym gospodarstwie doświadczalnym UJ w Mydlnikach, a następnie w Krakowie w katedrze Hodowli Zwierząt i Mleczarstwa UJ. Gruntowne przygotowanie humanistyczne, które wyniósł z domu rodzinnego oraz wszechstronne przygotowanie naukowe pozwoliło mu na rozwinięcie wielokierunkowej działalności naukowej, społecznej i sportowej. Zainicjował i zbudował szkołę rolniczą im. Jana Śniadeckiego w Myślenicach. Tej, jakże bogatej i efektywnej działalności zawodowej, towarzyszyła aktywna działalność na niwie sportowej. Poczynając od 1912 r. uprawiał różne dyscypliny sportowe, m.in. wioślarstwo, lekką at­letykę, łyżwiarstwo, strzelectwo – jako zawodnik, następnie tre­ner, sędzia i działacz. Jego działalność sportowa była głównie związana z dwoma klubami: Akademickim Związkiem Sportowym i w późniejszym okresie z Kolejowym Klubem Wodnym. Największe sukcesy osiągnął w wioślarstwie. Był wychowawcą i trenerem Rogera Vereya i Jerzego Ustupskiego, wioślarskich mis­trzów Europy, zdobywców medalu olimpijskiego w 1936 r. w Berlinie. Do grona jego uczniów należała plejada wybitnych wioślarzy a jednocześnie uczonych jak np. profesor Jan Kostrzewski późniejszy prezes PAN. Za zasługi i osiągnięcia na niwie sporto­wej został wyróżniony wieloma dyplomami i odznaczeniami, m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odro­dzenia Polski. Podejmował liczne inicjaty­wy społeczne. Już jako emeryt prowadził wie­loletnią akcję na rzecz odbudowy pomnika króla Władysława Jagiełły, działając w ramach Komitetu Odbudowy Pomnika Grunwaldzkiego, czynił starania o upamiętnienie budową pomnika syna ziemi krakowskiej generała Jana Henryka Dąbrowskiego

 

Odo Feliks Bujwid (30 XI 1857, Wilno – 26 XII 1947, Kraków), lekarz, twórca mikrobiologii polskiej, profesor UJ, członek założyciel i mecenas AZS w latach 1909 – 1939.

Szkołę średnią i studia lekarskie ukończył w Warszawie, dokąd jego rodzina przeniosła się po zwolnieniu ojca z rządowej posady za udzielanie pomocy powstańcom w 1863 r. W 1878 r. wstąpił na wydział lekarski UW, dyplom lekarski otrzymał w 1886 roku. Lekarz, bakteriolog. W 1892 r. został mianowany profesorem nowo utworzonej Katedry Higieny UJ, w 1894 r. wyprodukował pierwszą polską surowicę przeciwbłoniczą. Należał do zwolenników zmian systemu nauczania m.in. równouprawnienia kobiet. Przyczynił się wraz z żoną do założenia pierwszego żeńskiego gimnazjum w Krakowie. Szczególne zasługi położył dla rozwoju wychowania fizycznego na UJ, akademickiego wioślarstwa oraz budowy obiektów sportowych. Był właścicielem wytwórni su­rowic i szczepionek w Krakowie, która w czasie okupacji hitlerowskiej stała się ośrodkiem zwalczania duru plamistego wśród ludności polskiej. Wytwarzane w jego zakładach leki były dostarczane kanałem konspiracyjnym do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu

 

Ciechanowski Stanisław Witalis (28 IV 1869 Kraków – 10 VIII 1945 Kraków), lekarz, pedagog, profesor UJ, członek PAU, kurator AZS Kraków (1927)

Od 1886 r. studiował medycynę na UJ, gdzie w 1894 uzyskał tytuł doktora nauk lekarskich. W roku 1919 zostaje profesorem zwyczajnym UJ, dwukrotnie był dziekanem Wydziału Lekarskiego UJ. Do 21 VI 1927 kurator AZS z ramienia Senatu UJ, inicjator i organizator Studium Wychowania Fizycznego UJ. Jeden z najaktywniejszych działaczy społecznych dwudziestolecia międzywojennego w zakresie stworzenia podstaw nowoczesnego systemu wychowania fizycznego, członek Rady Wychowania Fizycznego i Kultury Cielesnej (1920-1925), Rady Naczelnej Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego (1925-1927), Rady Naukowej PUWF i PW. Rzecznik wprowadzenia powszechnego wychowania fizycznego w szkółach wyższych. W latach 1931-1939 był członkiem Międzyuczelnianej Komisji Akademickiej Wychowania Fizycznego w Krakowie. Autor licznych prac naukowych z dziedziny medycyny, higieny społecznej i wychowania fizycznego

 

Jan Ludwik Cudek (19 IX 1890, Kraków – 16 X 1942, Oświęcim), ppłk WP, piłkarz Wisły i krakowskiego AZS. Ukończył Gimnazjum św. Jacka (1910) i 6 semestrów Wydziału Prawa UJ (1911-1914). Od 1906 r. grał w TS „Wisła”, ale kiedy sformułowała się drużyna krakowskiego AZS, zasilił jej szeregi i grał w drużynie AZS do listopada 1912 r., kiedy to sekcja została zlikwidowana. W 1914 roku został zmobilizowany. Wraz ze służbą obowiązkową (1910 – 1911) spędził w sumie w armii austriackiej 5 lat i 3 miesiące (w tym pewien czas w niewoli we Włoszech). Wstąpił do Armii gen. Hallera (1 XII 1918), od 20 grudnia 1919 r. (aż do zawieszenia broni) walczył w wojnie z bolszewikami. Pozostał w wojsku i w okresie międzywojennym służył w wielu jednostkach. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. (w ostatniej fazie jako dowódca artylerii grupy „Dubno”), dostał się do niewoli niemieckiej (obóz jeńców wojennych w Bochni), skąd został zwolniony w wyniku starań żony. Aresztowany jako oficer zawodowy WP został zesłany do Oświęcimia, gdzie też zmarł

 

Bronisław Czech (25 VII 1908, Zakopane – 4 VI 1944, Oświęcim), nauczyciel, instruktor, trener narciarstwa, najwszechstronniejszy narciarz Polski, olimpijczyk z 1928, 1932, 1936, członek AZS Kraków w latach 1926 – 1937, od roku 1926 członek sekcji lekkoatletycznej, od września 1936 r. narciarskiej.

Studiował w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie (1932-34) gdzie uzyskał uprawnienia nauczyciela i trenera narciarstwa. Był wszechstronnie utalentowanym sportowcem; uprawiał lekkoatletykę, narciarstwo, szybownictwo, taternictwo żeglarstwo. Był dwudziestokrotnym mistrzem Polski – w biegach narciarskich, skokach, biegu zjazdowym i slalomie alpejskim. Reprezentował klub SNPTT Zakopane (1925-1926) i AZS Kraków. Po zakończeniu kariery sportowej prowadził na Kasprowym Wierchu narciarską szkołę PZN oraz sklep ze sprzętem sportowym i wypożyczalnię nart. Był także ratownikiem górskim. W czasie wojny prowadził działalność kurierską. W dniu 14 maja 1940 r. aresztowało go gestapo i wraz z grupą zakopiańskich sportowców trafił do więzienia w Tarnowie, Tarnowie potem do obozu w Oświęcimiu. Odmówił trenowania niemieckich narciarzy. Do wiosny 1944 r. pracował w obozowym warsztacie stolarskim. Zmarł na udar serca w obozie w Oświęcimiu. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych (1967) i krzyżem Oświęcimskim(1987). Dla uczczenia pamięci B. Czecha i H. Marusarzówny odbywa się s Zakopanem memoriał narciarski ich imienia. Od 1973 Akademicki Związek Sportowy przyznaje Medal im. Bronisława Czecha najwybitniejszym sportowcom w swojej organizacji

 

Włodzimierz Długoszewski (6 IV 1905, Kraków – 25. VII 1945 w Niemczech), dziennikarz,  wioślarz, czterokrotny mistrz Polski w skiffie, reprezentant Polski, działacz wioślarski.

Gimnazjum, jako harcerz (1918-1923) brat czynny udział w walkach o niepodległość państwa (służba pomocnicza i kurierska). Po maturze (1920) ukończył Wydział Filozoficzny UJ, a następnie Wydział Pedagogiczny Wyższego Studium Handlowego. Od 1923 członek krakowskiego AZS, gdzie pełnił funkcje: sekretarza, naczelnika przystani, kierownika sportowego i wiceprezesa sekcji wioślarskiej AZS.

Dwukrotny akademicki wicemistrz świata, czterokrotny mistrz Polski (1926, 1927, 1929, 1930) w jedynkach. Dwukrotny uczestnik mistrzostw Europy. Od 1929 działacz wioślarski: kierownik sportowy i naczelnik przystani Oddziału Wioślarskiego Sokoła (1929), członek zarządu Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich (od 1934), organizator pierwszego w Polsce kursu instruktorów wioślarskich (1933), kapitan sportowy PZTW (od grudnia 1934), kierownik wioślarskiej drużyny olimpijskiej (1936). Równocześnie piastował wiele stanowisk społecznych na terenie Krakowa: od 1933 członek Miejskiego Komitetu WF i PW, członek zarządu i Rady Narciarskiej PZN, zarządu TG Sokót i okręgu Ligi Morskiej i Kolonialnej. Od 1935 delegat Okręgowego Urzędu WFiPW do Okręgowego Związku Gier Sportowych i Krakow­skiego Międzyklubowego Komitetu Wioślarskiego. Pracę dziennikarską rozpoczął w 1920 (prasa młodzieżowa), a następnie był współredaktorem Kuriera Sportowego (1925), Sportu Wodnego (1925-1939), Stadionu (1926-1931), Przeglądu Sportowego” (1927), a od 23 kwietnia 1931 aż do wybuchu II wojny światowej pracownikiem działu sportowego Ilustrowanego Kuriera Codziennego (Raz,dwa,trzy)

 

Jan Kazimierz Dorawski (8 II 1899, Kraków – 16 II 1975, Kraków) wybitny taternik i alpinista, działacz taternicki i narciarski, członek sekcji taternickiej AZS w latach 1924 – 1935, jej prezes w latach 1928 -1932, lekarz rentgenolog w Krakowie.

W latach 1918 -20 i 1939 służył w Wojsku Polskim. Turystykę górską uprawiał już od roku 1906, taternictwo w 1922 -35 i w tym okresie był jednym z czołowych taterników W Tatrach był współodkrywcą wielu nowych dróg taterniczych. Należał do najlepszych w Polsce znawców problematyki alpinistycznej, zwłaszcza himalaistycznej. Jest też autorem dwóch książek o dziejach zdobywania Himalajów Walka o szczyt świata (1955); Człowiek zdobywa Himalaje (1957). Przez wiele lat był jednym z najczynniejszych działaczy w polskich organizacjach taterniczych

 

Dubieńska Maria Wanda z domu Nowak (12 VI 1895, Kraków – 28 XI 1968, Rząska k/Krakowa). Członek AZS w latach 1912-1937 i jego najwszechstronniejsza zawodniczka, uprawiała tenis ziemny, szermierkę, narciarstwo, jeździectwo, łyżwiarstwo i pływanie, olimpijka.

Ojcem jej był Julian Ignacy Nowak, profesor i rektor UJ, a matką Zofia z Wężowiczów, z krakowskiej rodziny mieszczańskiej, mecenasi sportu akademickiego. Miała młodszą siostrę, Krystynę, urodzoną w roku 1909, która później była rekordzistką i mistrzynią Polski w pływaniu (na 100 m stylem grzbietowym – mistrzostwo Polski zdobyła w latach: 1928, 1929, 1931). Po ukończeniu szkoły średniej kształciła się w Konserwatorium Muzycznym w Krakowie. W latach 1934 -1939 studiowała w Wyższej Szkole Weterynaryjnej w Wiedniu, uzyskując dyplom lekarza weterynarii.

Największe osiągnięcia miała w tenisie oraz w szermierce i w narciarstwie, w każdej z tych dyscyplin zdobywając tytuł mistrzyni Polski. Przed 1914 r. odniosła kilka zwycięstw w turniejach tenisowych rozgrywanych na ziemiach polskich oraz w Austrii, Czechach i Szwajcarii. Była trzykrotną mistrzynią Krakowa w grze pojedynczej (1912, 1913, 1914) oraz dwukrotną mistrzynią Galicji (1913, 1914). Karierę tenisową kontynuowała po zakończeniu I wojny światowej, do 1934 r. należąc do najlepszych polskich tenisistek. Była pięciokrotną mistrzynią Polski: w grze pojedynczej (1928), podwójnej (1930, 1931, 1933) i mieszanej (1927) oraz dziesięciokrotną wicemistrzynią Polski (gra pojedyńcza: 1921, 1922, 1926, 1927, 1930, 1932; gra podwójna: 1927, 1928; gra mieszana: 1931, 1932). W 1934 r. zdobyła, wraz z J. Jędrzejowską, tytuł międzynarodowej mistrzyni Polski w grze podwójnej. Odnotowała szereg zwycięstw w zawodach krajowych i zagranicznych, wielokrotnie występowała w reprezentacji Polski.

W roku 1924 w Paryżu, jako pierwsza z Polek wystąpiła w letnich igrzyskach olimpijskich. Startowała tam w szermierce, w turnieju indywidualnym floretu kobiet, lecz nie był to udany występ gdyż przegrała wszystkie walki w swej grupie eliminacyjnej. Po igrzyskach nie porzuciła jednak szermierki i w roku 1926, we florecie kobiet została międzynarodową mistrzynią Słowacji, w roku 1928 – wicemistrzynią Polski, a w 1929 r. – mistrzynią Polski.

Miała także sukcesy sportowe w narciarstwie zdobywając, między innymi, w roku 1924 tytuł mistrzyni Polski w biegu kobiet na dystansie 8 km, a w 1929 r. wystąpiła na międzynarodowych mistrzostwach FIS w Zakopanem, zajmując wówczas 7 miejsce w biegu kobiet na 6 km. W akademickich mistrzostwach Polski w 1932 r. zajęła pierwsze miejsce, a w 1933 r. drugie miejsce w biegu na 8 km.

W latach II wojny światowej przebywała w Krakowie, po wojnie pracowała jako pielęgniarka w sanatoriach w Jaworzu, Połczynie Zdroju, Iwoniczu i Rymanowie Zdroju. W lutym 1952 r. osiadła w Gorzowie Wielkopolskim i tam do 1967 r. pracowała jako lekarz weterynarii. Zajmowała się działalnością naukową, której uwiecznieniem było uzyskanie w 1964 r. w Akademii Rolniczej we Wrocławiu stopnia doktora nauk weterynaryjnych. W ostatnich latach dokuczała jej niewyleczona gruźlica, która stała się przyczyną jej śmierci

 

Ewa Grodzicka z d. Estreicher (1904, Kraków – 1978) starsza siostra Karola Estreichera juniora). W AZS Kraków od 1921 r., pierwsza mistrzyni Polski w skokach do wody, wielokrotna medalistka mistrzostw Polki w skokach do wody i pływaniu, propagatorka tej dyscypliny sportu

 

Stanisław Fächer (15 IX 1893, – 24 X 1961, Londyn), narciarz i wioślarz, zastępca prezesa AZS Kraków w latach 1926-29, działacz narciarski, publicysta sportowy i turystyczny.

Absolwent Wydziału Prawa UJ, w ostatnich latach przed I wojną światową był członkiem krakowskiego AZS w sekcji narciarskiej, uczestniczył w organizowanych przez nią w Zakopanem i Tatrach kursach, wycieczkach i zawodach narciarskich. W 1918-1920 służył w Kompanii Wysokogórskiej i wtedy uprawiał taternictwo. W latach następnych był działaczem sekcji narciarskiej, a następnie w PZN. W 1921 rozpoczął działalność publicystyczną. Był kolejno redaktorem czasopism i roczników: Przegląd Turystyczny, Narciarstwo Polskie, Zima, Turysta w Polsce. Był jednym z inicjatorów budowy stadionu sportowego AZS Kraków. Po wojnie mieszkał w Londynie

 

Jan Gadomski (23 VI 1889, Czatkowice/Krakowa – 2 I 1966, Warszawa), astronom, prof. UW, współzałożyciel AZS Kraków i jego wybitny działacz, członek sekcji wioślarskiej, narciarskiej i turystyczno-krajoznawczej, naczelnik przystani na Dębnikach, a następnie w latach 1916 – 1922 kierownik sekcji wioślarskiej.

W latach 1908 – 1914 studiował matematykę i fizykę na UJ, w 1925 r. uzyskał doktorat z zakresu astronomii. W tym czasie czynnie uprawiał narciarstwo, w 1912 r. uczestniczył w zawodach narciarskich w Zakopanem. W 1918 był z ramienia AZS jednym z inicjatorów utworzenia Kompanii Wysokogórskiej WP. W 1919 r. brał czynny udział w tworzeniu Polskiego Związku Narciarskiego, został członkiem jego pierwszego zarządu. Od 1927 r. pracował w Uniwersytecie Warszawskim. W 1933 r. został członkiem Międzynarodowej Unii Astronomicznej. W okresie II wojny światowej brał czynny udział w tajnym nauczaniu szczebla akademickiego. Po 1945 r. jako profesor Uniwersytetu Warszawskiego był zaliczany do grona najwybitniejszych polskich astronomów. Członek honorowy AZS

 

Walery Goetel (14 IV 1889, Sucha Beskidzka – 6 XI 1972, Kraków), współzałożyciel AZS, jego wieloletni prezes i kurator, wieloletni rektor AGH w Krakowie, nestor geologii polskiej, podróżnik, twórca nauki o ochronie środowiska naturalnego (sozologii), doktor honoris causa AGH, Akademii Górniczej w Morawskiej Ostrawie i Politechniki Krakowskiej, członkiem rzeczywistym PAN.

Jako student II roku Wydziału Filozo­ficznego UJ wchodził w skład Komitetu Organizacyjnego, którego celem było założenie studenckiej organizacji sportowej. Na zebraniu założy­cielskim 15 maja 1909 roku wygłosił referat programo­wy. Po przeniesieniu się na Uniwersytet Wiedeński po­zostawał w żywym kontakcie z AZS-em. Czynnie upra­wiał narciarstwo, taternictwo i wioślarstwo. Uczestniczył w szeregu wycieczkach narciarskich w Bes­kidach, Tatrach, Wielkiej Fatrze i Kaukazie oraz wypra­wach wioślarskich AZS na Wiśle i jej dopływach. Pierw­szy dokonał zimowego przejścia Babiej Góry od strony Zawoi i zjazdu narciarskiego do Jabłonki (1908). Od 1914 roku rozwijał ożywioną działalność na polu organizacji tury­styki zwłaszcza na obszarach górskich.

Czynnym działaczem i prezesem AZS Kraków pozostał w latach 1920—39 już jako profesor AG, od 1927 roku aż do wybuchu II wojny światowej był również kuratorem AZS. Był inicjatorem i kierował budową przystani wioślarskiej AZS, kortów tenisowych w Parku Krakowskim, sali szermierczej AZS Akademii Górniczej, domu turystycznego w Zakopanem, stadionu AZS Kraków na terenach otrzymanych w dzierżawę od gminy Kraków na terenach powyścigowych (po wybudowaniu tej inwestycji przez środowisko akademickie władze miasta Krakowa przekształciły ten obiekt na Stadion Miejski i stadion lekkoatletyczny Klubu Sportowego ,,Cracovia”). Brał bezpośredni udział w działalności sekcji pływackiej, szermierczej, piłki nożnej, krajoznawczo-turystycznej, bokserskiej, lekkoatletycznej, łyżwiar­skiej. Zainicjował działalność międzynarodową AZS i utworzenie w 1923 roku Centrali Polskich AZS-ów. W czasie II wojny światowej opiekował się AZS-em, czynnie pomagał jego członkom w przeżyciu długich lat ponurej okupacji.

Po wojnie jako rektor Akademii Górniczo-Hutniczej udzielał stale poparcia w działalności AZS w szczegól­ności współdziałając w budowie nowej przystani wioślar­skiej AZS przy ul. Kościuszki 38. Przewodniczył Komite­towi Organizacyjnemu uroczystości jubileuszowych AZS z okazji 50-lecia Związku w 1958 roku. Podczas ich trwa­nia został odznaczony odznaką „Zasłużony Działacz Kul­tury Fizycznej”, w 1966 roku uzyskał godność członka honorowego AZS

 

Józef Grabowski (ok. 1880, Kraków – ?), współzałożyciel AZS, jego drugi z kolei prezes (1911 – 1912), narciarz i turysta, aktywny działacz AZS Kraków w latach 1909-1930.

Studiował na Wydziale Filozoficznym UJ, po I wojnie światowej był nauczycielem gimnazjalnym. W latach 1909 – 1914 jeden z najaktywniejszych narciarzy wysokogórskich w Tatrach, a także kierownik wycieczek AZS, letnich i zimowych, w Tatrach, prowadził także kursy narciarskie. Od 1911 był też członkiem Sekcji Turystycznej TT, w 1913 był członkiem komitetu redakcyjnego Taternika. Członek honorowy AZS

 

Zofia Pacewiczowa z d. Hołub (s12 III 1895, Pruchnik – 20 III 1979, Londyn), narciarka AZS, mistrzyni Polski w 1920 r., turystka.

Studiowała geografię na UJ. W latach 1919-20 była sanitariuszką w Kompanii Wysokogórskiej i w tym czasie uczestniczyła w wyprawie ratunkowej na Czerwone Wierchy (VIII.1919). W roku 1922 wyszła za mąż za Kazimierza Pacewicza (1895-1974), oficera armii polskiej i malarza. Wybuch II wojny światowej zastał ją w Paryżu. W 1940 wraz z mężem przedostała się do Wielkiej Brytanii, gdzie uczyła przez wiele lat w angielskich szkołach średnich i była profesorem geofizyki na Polskim Uniwersytecie w Londynie.

 

Władysław Jentys (7 VI 1898, Kraków – 23 IX 1941, Oświęcim), tenisi­sta AZS Kraków, wybitny działacz sportowy, zastępca sekretarza AZS (1921 -22) a następnie wiceprezes AZS (1922 – 1924).

Syn Stefana, wybitnego fizjologia roślin, profesora UJ, mecenasa AZS Uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Sobieskiego (1908-1916), po czym wstąpił na Wydział Prawa UJ (1916). Jako gim­nazjalista silnie związał się z ruchem skautowym (26 XI 1912), został­ już drużynowym III Sokolej Drużyny Skautowej w Krakowie (10 X 1913). Studia przerwało powołanie do armii austriackiej (12  II 1917). Po skończeniu szkoły dla oficerów rezerwy artylerii fortecznej w Wiedniu odbył służbę jako kadet-aspirant, a następnie chorąży na froncie włoskim i francu­skim, gdzie został ranny w bitwie pod Verdun (26 IX 1918) i odesłany do szpitala w Salzburgu, a następnie Krakowa. Z niewyleczoną raną, w dniu wyzwolenia miasta (1 XI 1918) jako ochotnik zgłosił się do koszar pułku artylerii ciężkiej przy ul. Montelupich. Brał udział w walkach z Ukraińca­mi w Małopolsce Wschodniej, za co otrzymał Krzyż Obrony Lwowa i Odznakę Honorową Orląt (L. 226). Następnie skierowany na front wojny z bolszewikami, gdzie walczył łącznie ze zwycięską ofensywą po bi­twie pod Warszawą – przez Kowel, Sar­ny do Olewska. Za akcję wypadową na tyły bolszewików pod Kowlem w grupie mjr. Bochenka otrzymał Order Virtuti Military V kl. (nr 504). Przeniesiony do rezerwy, powrócił na studia, które ze stopniem dok­tora prawa ukończył w 1922. Potem pra­cował w bankowości (1923-1924), a następnie poświęcił się całkowicie pra­cy w przemyśle węglowym (Zagłębie Dąbrowskie), będąc dyrektorem kopal­ni węgla kamiennego Jakub i Doro­ta w Sosnowcu.

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w stopniu kapitana rezerwy, dowo­dził baterią w walkach w okolicach Tarnowskich Gór. Następnie pod pseudonimem „Rdzawicz” włączył się do pracy konspiracyjnej ZWZ, jako dowódca pododcinka Okręgu Kraków. Aresztowany na począt­ku 1941, przywieziony do KL Auschwitz 5 kwietnia 1941, otrzymał numer obo­zowy 11 876.

Ze sportem zetknął się w czasie nauki gimnazjalnej. Uprawiał wiele dyscyplin sportowych. Najbardziej pasjonował go tenis ziemny. Po rozpoczęciu studiów wstąpił do AZS Kraków. Na począt­ku lat dwudziestych należał do czołowych zawodników sekcji te­nisowej tego klubu. W AZS Kraków prowadził także rozległą dzia­łalność organizacyjną pracując początkowo w zarządzie sekcji tenisowej, a następnie w Wydziale Głównym. W latach 1921-1922 był zastępca sekretarza, a od końca kwietnia 1922 do maja 1924 roku – drugim zastępcę prezesa AZS Kraków, należał do najwybitniejszych działaczy sportu akademickiego w Krakowie. Szczególne zasługi na początku lat dwudziestych po­łożył w reaktywowaniu sekcji sportowych, budowie struktur organi­zacyjnych oraz tworzeniu podstaw finansowych i materialnych AZS Kraków. Swą twórczą i w pełni bezinteresowną działalnością przy­czynił się do tego, że już w pierwszej połowie lat dwudziestych AZS Kraków należał do najprężniej działających klubów sportowych w Polsce. Był członkiem zarządu PZPN (1922-1925), członkiem zarządu PZLT (1923-1926), działaczem okręgowych związków w lekkiej atletyce i piłce nożnej

 

Jadwiga Jędrzejowska (15 X 1911, Kraków – 28 II 1980, Katowice), tenisistka, wielokrotna mistrzyni Polski, zawodniczka AZS Kraków w latach 1926-1934.

Posiadała wykształcenie średnie (1931). Po raz pierwszy awansowała do finału mistrzostw Polski w grze pojedynczej w wieku 16 lat. W swojej długiej karierze sportowej (startowała do 1968) była 23 razy mistrzynią Polski w grze pojedynczej, 5 razy w grze podwójnej i 24 razy w grze mieszanej. Osiągnęła wybitne wyniki na wielkich turniejach międzynarodowych. Była wicemistrzynią Wimbledonu (1937), wicemistrzynią USA na kortach Forrest Hi1ls (1937), czterokrotną mistrzynią Londynu, Budapesztu, dwukrotną mistrzynią Austrii, Czechosłowacji, Rumunii, wicemistrzynią Grecji, Francji, Szwecji. Dwukrotnie w latach 1936–1937 była wybierana  w plebiscycie Przeglądu Sportowego najlepszym sportowcem Polski, a w 1937 r. została laureatką Państwowej Nagrody Sportowej za wybitne osiągnięcia sportowe, zaś w 1977 r. uzyskała nagrodę im. Janusza Kusocińskiego. Odznaczona pierwszym w Polsce tytułem Zasłużony Mistrz Sportu. Ogłosiła wspomnienia Urodziłam się na korcie (Kraków 1955)

Eugeniusz Kaliciński  (23 X 1894, Kraków – 20 VI 1967, Katowice), narciarz AZS w latach 1918 -1928, następnie działacz i sędzia narciarski.

Ukończył AG w 1924 roku, mgr inż. górnictwa. Od 1918 roku służył w 2. Pułku Strzelców Podhalańskich, od 1919 roku w Kampanii Wysokogórskiej w Zakopanem i w Tatrach, m.in. jako instruktor narciarski. Walczył na froncie w wojnie z bolszewikami w 1920 roku i w kampanii wrześniowej 1939 roku, po czym przez Rumunię i Włochy dostał się do Anglii; do Polski wrócił w 1947 roku. Przed i po II wojnie światowej pracował w górnictwie na Górnym Śląsku. Od najmłodszych lat pasjonował się narciarstwem sportowym. i turystyką narciarską. W latach 1918 – 1928 do czołowych polskich zawodników narciarskich w biegach, skokach i w slalomie. Był również instruktorem narciarski

 

Ludwik Kowalski (28 IV 1885, Chateau-roux, Francja – 2 V 1943, Kraków), hydrogeolog, wioślarz, kajakarz, pływak, lekkoatleta i narciarz, wybitny działacz AZS w latach 1911 – 1939.

Po powrocie z rodzicami do kraju w 1895 roku, ukończył szkołę realną w Krakowie, studiował na Politechnice Wiedeńskiej uzyskując tytuł inży­niera (1907) i następnie stopień doktora nauk technicznych (1909). Pracował po­tem jako asystent w Katedrze Chemii Fi­zycznej UJ (1910-1919) i krótko w Pań­stwowym Instytucie Geologicznym, sta­jąc się specjalistą zagadnień hydroge­ologicznych, zwłaszcza hydrologii ko­palnianej (własna pracownia). Zawod­nik i działacz AZS, pełnił obowiązki członka zarządu klubu, kierował pracami sekcji bokserskiej (1923) i wioślarskiej. Był ini­cjatorem i popularyzatorem (obok L. Leszko, A. Bobera i H. Szatkowskiego) kajakarstwa w śro­dowisku akademickim. Działał także w Polskim Towarzystwie Ta­trzańskim. W czasie okupacji niemieckiej był dy­rektorem Miejskich Zakładów Ceramicz­nych w Krakowie. Zmarł wyczerpany przejściami wojny i okupacji (strata syna i zięcia)

 

Władysław Krygowski (28 I 1906, Kraków – 4 IV 1998, Kraków), taternik, działacz turystyczny, członek sekcji taternickiej AZS, w latach 1928 – 1931 jej skarbnik.

Ukończył w 1928 r. studia prawnicze na UJ. Turystykę górską uprawiał najpierw w Tatrach, potem w Beskidach, także w Karpatach Wschodnich. Od 1933 działał w ZG PTT (sekretarz generalny 1933-36; wiceprezes 1936-39). Uczestniczył w kampanii wrześniowej, był internowany w Rumunii, w Niemczech. Zaciągnął się do II Korpusu gen. Andersa, walczył we Włoszech i zamieszkał w Anglii. Po powrocie do Krakowa w 1947 pełnił różne funkcje w PTT i PTTK, działał w Komisji Turystyki Górskiej PTTK, w 1atach 1950-75 był redaktorem Wierchów. Taternictwo uprawiał w 1atach międzywojennych, także zimą, częściowo samotnie, częściowo z Zofią Czarkowską, późniejszą żoną. Razem przeszli kilka nowych dróg m. in. na Dwoistą Turnię (w 1928) i Wielką Furkotną Turnię (1929), dokonał pierwszych wejść zimowych na niektóre turnie Nowoleśnej Grani (1928). Autor wielu wspomnieniowych książek m. in. Góry i doliny po mojemu (1977), W moim Krakowie nad wczorajszą Wisłą (1980), W litworowych i piarżystych kolebach (1982), Wspinaczka po tęczy (1985), Góry mojego życia (1987), Zarys dziejów polskiej turystyki górskiej (1973). Zabierał też głos na temat ochrony przyrody górskiej. Był członkiem honorowym PTTK i PTT

 

Ludwik Leszko (21 IX 1890 – 27 VI 1957, Kraków), turysta, taternik, zawodnik i działacz sportowy w wioślarstwie, narciarstwie, kajakarstwie, publicysta oraz jeden z pionierów AZS w Krakowie, wielki propagator turystyki i narciarstwa wśród młodzieży.

W latach 1909 – 1911 studiował malarstwo na ASP W Krakowie. W 1911 przerwał studia w Akademii i zapisał się na studia filologii klasycznej na UJ.

W 1914 r. wstąpił do Legionów, następnie został wcielony do armii austriackiej, przebywał jako malarz w Wiedniu, w wolnych chwilach pogłębiał studia malarskie w Wiedeńskiej Akademii Sztuk.

Od 1909 r. był jednym z pierwszych członków sekcji sportów zimowych, uprawiał pionierską zimową turystykę narciarską w Tatrach i w Beskidach. W 1911 – 1914 dokonał pierwszych zimowych wejść na niektóre szczyty tatrzańskie oraz Babią Górę, Turbacz, Pilsko. W lutym 1914 z towarzyszami dokonał 3-dniowego rajdu narciarskiego na trasie: Zakopane, Roztoka, Pięć Stawów Polskich, Zawory, Liptowskie Kopy, Podbańska, Tomanowa Przełęcz, Zakopane. Wycieczkę tę opisał po 40 latach Na nartach z Roztoki do Podbańskiej (Turysta 1954).

W 1911 należał do grona inicjatorów sekcji wioślarskiej AZS w Krakowie. Był jednym z organizatorów przystani wioślarskiej tejże sekcji. Należał do 6-cio osobowej osady AZS, która w 1912 r. po raz pierwszy wzięła udział oficjalnie w regatach ogólnopolskich, z okazji 20-lecia Oddziału Wioślarskiego „Sokoła” krakowskiego i zajęła I miejsce. W barwach AZS wiosłował w czwórce ze sternikiem do 1929 r. biorąc między innymi udział w pierwszych mistrzostwach wioślarskich Polski w Bydgoszczy (1920). Do 1929 r. uprawiał też turystykę wioślarską; w latach 1912 – 1917 i 1920 był rekordzistą sezonu pod względem liczby przewiosłowanych kilometrów. Należał także do pionierów turystyki kajakowej w AZS. W latach 1928 – 1929 był współorganizatorem licznych wycieczek kajakowych. W 1930 r. z jego inicjatywy utworzono sekcje kajakową w AZS Kraków. Przez kilka lat wchodził w skład kierownictwa tej sekcji. Ponadto był wieloletnim członkiem zarządu sekcji: narciarskiej i wioślarskiej. Od 1931 r. był również członkiem kolejnych zarządów AZS w Krakowie oraz członkiem komisji rewizyjnej. Położył duże zasługi w popularyzacji wioślarstwa wśród młodzieży szkolnej. Przez wiele lat był opiekunem założonego przez siebie Koła Wioślarskiego Młodzieży Gimnazjalnej Krakowa. W 1928 r. zainicjował i zorganizował mistrzostwa szkół średnich Krakowa w wioślarstwie. Jako działacz sekcji wioślarskiej AZS Kraków czynny był również po II wojnie światowej. W tym czasie związał się silniej z dziennikarstwem, od 1947 r. współredagował Życie Sportowe (dodatek do Dziennika Polskiego), współpracował ze Startem krakowskim oraz był współzałożycielem tygodnika Sport i wczasy. Był uzdolnionym publicystą o wyjątkowych umiejętnościach popularyzowania sportu i turystyki dla wszystkich

Jako artysta malarz, pejzażysta (olej i akwarela) w latach międzywojennych wystawiał na dorocznych wystawach Towarzystwa Sztuk Pięknych w Krakowie oraz na międzynarodowych ekspozycjach: Bratysława (1928), Londyn (1930), Paryż (1931). Reprodukcje jego prac zamieszczane były w tygodniku Na szerokim świecie i czasopiśmie Sztuki Piękne (1929, nr 5). Nauczał rysunku w krakowskich szkołach średnich

 

Bolesław Macudziński (3 XII 1893, Wadowice – 1 II 1966 Kraków), działacz narciarski i turystyczny, od młodych lat uprawiał szermierkę i narciarstwo, potem automobilizm.

Jako student Wydziału Prawa UJ przed I wojną światową był członkiem sekcji narciarskiej, krajoznawczo-turystycznej i szermierczej. Podczas I wojny światowej został wcielony do armii austriackiej, w latach 1918-1921 w Wojsku Polskim (porucznik i instruktor narciarstwa w kompanii wysokogórskiej). Uprawiał wówczas taternictwo. W latach 1922-23 był prezesem sekcji narciarskiej i pierwszym prezesem sekcji szermierczej. Był też wiceprezesem PZN, członkiem zarządu PZSzer., zarządu PZKaj. Następnie zajmował się popularyzacją turystyki, pisywał na tematy turystyczne i hotelarskie. Był wykładowca Państwowej Szkoły Hotelarskiej w Krakowie

 

Wacław Majewski (28 VIII 1882, Płock – 22 VIII 1977, Rajcza), współzałożyciel AZS i jego pierwszy prezes.

Jako student Wydziału Lekarskiego UJ, wspólnie ze studentami Wydziału Filozoficznego W. Goetlem, J. Grabowskim, J. Junien-Sarneckim i W. Pawlicą zainicjował w 1908 roku powołanie Komitetu Organizacyjnego celem założenia studenckiej organizacji sportowej. Na zebraniu organizacyjnym w dniu 15 maja 1909 roku, na którym uchwalono założenie stowarzysze­nia o nazwie „Akademicki Związek Sportowy w Krako­wie” został jednogłośnie wybrany prezesem. Na kolej­nym Walnym Zgromadzeniu AZS w dniu 15 listopada 1909 roku ponownie został prezesem związku, którą to funkcję pełnił do ukończenia studiów w 1910 roku. Pod jego kierownictwem AZS szczególną opieką otaczał turystykę i narciarstwo, urządzając szereg wycieczek w lecie i zi­mie w górzyste okolice Krakowa, Podkarpacia i Tatry. W sumie za jego prezesowania AZS zorganizował 34 wy­cieczki, w których udział wzięło 365 osób. Dla ułatwienia pobytu młodzieży akademickiej w Tatrach AZS otworzył w 1909 roku u wejścia do doliny Kościeliskiej dom wy­cieczkowy a następnie w 1910 roku dom turystyczny przy ulicy Łukaszówki w Zakopanem.

Dzięki jego niestrudzonej działalności AZS urządził 4 korty tenisowe w Parku Krakow­skim, założył akademicką drużynę piłki nożnej, sekcję tenisową oraz sekcję szermierki. Liczba członków AZS wzrosła z 65 do 140 osób. Po ukończeniu studiów w 1910 roku aktywnie uczestniczył w działalności AZS-u, szczególnie w sekcjach narciarskiej, wioślarskiej i krajoznawczo-turystycznej, był organizatorem wycieczek narciarskich i wioślarskich oraz brał udział w organizowanych przez AZS zawodach narciarskich. Na Walnym Zgromadzeniu AZS w dniu 26 maja 1911 roku wybrany został przewo­dniczącym Komisji Kontrolującej AZS, zaś w dniu 29 listopada 1911 roku zastępcą przewodniczącego Komitetu Budowy Domu Turystycznego AZS w Zakopanem.

Uwzględniając jego pracę i zasługi AZS nadał mu dwukrotnie (1911 i 1966) godność członka honorowego. Jego Związki z AZS-em trwały do wy­buchu I wojny światowej, później stale przebywa poza Krakowem poświęcając się działalności turystycznej w Polskim Towarzystwie Tatrzańskim i Polskim Towarzy­stwie Turystyczno-Krajoznawczym

 

Aleksander Antoni Małecki (4 IX 1901, Zarubińce k/Zbaraża – 1939 podczas przedostania się na Węgry), szermierz, reprezentant Polski, dwukrotny olimpijczyk (1924, 1928), artysta malarz.

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Uczęszczał do Wyższego Realnego Gimnazjum Prywatnego im. A. Mickiewi­cza we Lwowie. Naukę przerwał w kla­sie VI, jako ochotnik znalazł się wśród broniących Lwowa (5 listopada-10 grud­nia 1918), następnie 20 grudnia 1918 w Krakowie wstąpił do 8 Pułku Ułanów i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1920 otrzymał we Lwowie świadectwo dojrza­łości, a miesiąc później powrócił do swej macierzystej jednostki wojskowej. Po demobilizacji (połowa listopada) rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (malarstwo), które ukończył w 1927. Od 25 lipca 1927 do 25 kwietnia 1928 był uczestnikiem II Kursu Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawale­rii w Grudziądzu. W 1931 r. otrzymał awans na podporucznika rezerwy, a w 1936 r. na porucznika rezerwy. W 1937 r. ukończył kurs dla kan­dydatów na dowódców szwadronów li­niowych.

Początki jego kariery sportowej są nieznane. W 1922 był już członkiem sekcji szermierczej AZS Kraków i w niej też pozostał aż do zakończenia stosun­kowo krótkiej kariery sportowej (1928). Pierwszy, większy sukces odniósł pod­czas turnieju zorganizowanego z okazji 15-lecia klubu AZS (1923) zwyciężając w szpadzie. W tej broni był dwukrotnie mistrzem Polski (1924, 1928) i dwukrotnie wicemistrzem Polski (1925, 1926). W szabli na mistrzostwach Polski w 1925 r. zajął drugie miejsce, a w latach 1924, 1926, 1927 – czwarte. W szabli startował dwukrotnie na igrzyskach olimpijskich. W 1924 w Pa­ryżu, w turnieju drużynowym, w którym Pol­ska odpadła w eliminacjach. Natomiast w 1928 r. w Amsterdamie Amsterdamie drużynowym turnie­ju szabli zdobył brązowy medal. Kiedy po olimpiadzie (mając 27 lat) zakończył karierą sportową, ubolewano, że szermierz krakowskie­go AZS, który walczył ze swoistą elegan­cją i temperemantem z elementami agre­sywności, zbyt wcześnie pożegnał się z planszą. Powrócił do rodzinnego majątku Roznoszyńce koło Zbaraża i wspólnie z ojcem zajmował się gospodarką. W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył jako porucznik rezerwy w Korpusie Ochrony Pogranicza. Istnieją przypuszczenia, że zginął w 1939 podczas próby przedzier­ania się na Węgry, według innej wersji po 17 września 1939r. został wzięty do niewoli sowieckiej, po czym zaginął bez wieści

Józef Marian Morozewicz (27 III 1865, Rędziny – 12 VI 1941) mineralog i petrograf, prof.. UJ, członek założyciel AZS i jego pierwszy kurator (1909-1914), członek Komisji Wychowania Fizycznego UJ, jeden z organizator Akademii Górniczej w Krakowie. Członek korespondent i członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności

 

Zdzisław Józef Motyka (23 I 1907, Zakopane – 21 III 1969, Kraków), narciarz i lekkoatleta AZS Kraków i narciarz zakopiańskich klubów, dwukrotny olimpijczyk (1928, 1932).

W 1923 ukończył Szkołę Przemysłu Drzew­nego w Zakopanem. Z zawodu był stolarzem. Pierwszy start zagraniczny Motyki miał miejsce w 1922 w Tatrzańs­kiej Łomnicy. Wygrał wówczas silnie obsa­dzony bieg juniorów na 10 km, co zdecydo­wało o jego dalszej karierze. Przez wiele lat utrzymywał się w ścisłej czołówce polskich biegaczy. Był sześciokrotnym mistrzem Polski w biegu na 50 km (1929, 1930, 1931), 18 km (1930, 1931) i w sztafecie 4×10 km (1928).

Startował m.in. w mistrzostwach świata w Zakopanem (1921) i w Holmenkollen  (1930) oraz na Olimpiadzie w ST. Moritz (1928) i Lake Placid (1932). Był mistrzem Wojska Polskiego w biegu na 30 km oraz mistrzem armii czechosłowackiej, wę­gierskiej, niemieckiej i polskiej w dwuboju narciarskim.

Uprawiał także lekkoatletykę, startując w barwach AZS Kraków. Uprawiał biegi długodystansowe, szczególnie maraton. Traktował to jako przygoto­wanie do sezonu zimowego, choć i tu odnosił sukcesy. W 1927 r. zdobył brązowy medal w biegach przełajowych na mistrzostwach Polski, zajął też wysokie miejsce w biegu maratońskim w Dusseldorfie, w 1928 r. dwukrotnie zdobył brązowe medale w mistrzostwach Polski: w biegu przełajowym i w biegu na 10 km..

Startował do 1937, później był trenerem w „Sokole”, prowadził też w Zakopanem sklep sportowy. Podczas okupacji mieszkał początkowo w Warszawie (jego współlokatorem był znany aktor komediowy Adolf Dymsza).

Po wojnie pracował na skoczni w Zakopa­nem jako spiker i szef ekipy „deptaczy”, przygotowujących skocznię i trasy narciarskie do zawodów

 

Julian Ignacy Nowak (10 III 1865, Okocim – 7 XI 1946, Kraków) – lekarz medycyny i weterynarii, bakteriolog, działacz społeczno-polityczny, członek założyciel AZS, mecenas sekcji tenisowej AZS, ojciec wybitnych zawodniczek AZS, Wandy Dubieńskiej i Krystyny Nowak-Hanczakowskiej.

Po ukończeniu gimnazjum św. Jacka w Krakowie w roku 1886 r. podjął studia lekarskie na UJ, stopień doktora nauk lekarskich uzyskał w 1893 r., habilitował się z anatomii patologicznej w 1896 r. Ponadto studiował w latach 1898-1899 w Akademii Weterynaryjnej w Wiedniu i uzyskał tytuł lekarza weterynarii. W 1899 r. powołany został na profesora nadzwyczajnego nadzwyczajnego Katedrze Weterynarii UJ, a w 1906 na profesora zwyczajnego. W latach 1911-12 był dziekanem Wydziału Lekarskiego, a w latach 1921-22 był rektorem UJ. Przed I wojną światową był członkiem Rady Miejskiej w Krakowie, w czasie wojny komisarzem rządowym, a następnie wiceprezydentem miasta Krakowa. W 1921 r. został rektorem UJ, a od 31 VII do 1 XII 1922 pełnił funkcję premiera rządu. W latach 1922-1927 zasiadał w Senacie Rzeczypospolitej. Był członkiem PAU (1931) oraz wielu polskich i zagranicznych towarzystw naukowych. W 1938 r. przeszedł na emeryturę i został profesorem honorowym. Po II wojnie światowej otrzymał nominację na profesora katedry mikrobiologii UJ. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta

 

Krystyna Nowak – Hańczakowska (19 XII 1909, Kraków – ), członek AZS w latach 1917-1928), pływaczka, lekkoatletka, rekordzistka i mistrzyni Polski w płuwaniu.

Córka mecenasa AZS, profesora Juliana Nowaka, siostra najwszechstronniejszej sportsmenki AZS W. Dubieńskiej. W barwach krakowskiego AZS dwukrotnie zdobyła złoty medal w mistrzostwach Polski w sztafecie 4×45 m stylem dowolnym(1924) i indywidualnie na dystansie 100 m stylem grzbietowym (1928); dwukrotnie srebrny medal w sztafecie 4x 75 m stylem dowolnym (19250 i indywidualnie na dystansie 100 m stylem dowolnym (1928); brązowy medal na dystansie 100 m stylem dowolnym. Po rozwiązaniu sekcji pływackiej sukcesy odnosiła w barwach „Cracovii”.

 

Zdzisław Nowak (10 I 1906, Tarnów – 26 VI 1996, Tarnów), lekkoatleta, olimpijczyk (Amsterdam 1928), wielokrotny mistrz i rekordzista Polski w skoku w dal, wicemistrz Polski w skoku wzwyż.

W Tarnowie ukończył gimnazjum humanistyczne. W latach 1933-36 studiował w Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Poznańskiego. Wychowanek i długoletni zawodnik sekcji lekkoatletycznej AZS (1926 – 1935). Zdobył cztery razy mistrzostwo Polski w skoku w dal (1928, 1929, 1930 i 1932), wicemistrzostwo Polski w skoku wzwyż (1927) wzwyż skoku w dal (1927). Pięciokrotnie poprawiał rekordy Polski w skoku w dal w latach 1928, 1929 i 1934. Jego rekord ustanowiony w 1934 r. 7,38 m przetrwał do 22 V 1949 r.Uczestniczył także w rekordowej sztafecie reprezentacji Polski na dystansie 4×100 m ( wraz z Jerzym Koźlickim, Edwardem Trojanowskim i Stefanem Nowosielskim) – 43,4 sek. (1931). W latach 1928-1937 dwanaście razy występował w meczach międzypaństwowych reprezentacji Polski. Na igrzyskach olimpijskich eliminacjach 1928 r. startował w konkursie skoku w dal, odpadł w eliminacjach.

Uprawiał także wyczynowo piłkę nożną, był zawodnikiem Tarnovii (1934 – 1937) Pracował jako trener klubów tarnowskich, a następnie jako nauczyciel wychowania fizycznego w Tarnowie

Adam Obrubański (28 XII 1892, Kopyczyńce – 1940, Katyń), doktor praw, dziennikarz, piłkarz AZS, sędzia piłkarski, wybitny działacz PZPN.

Ukończył Wydział Prawa UJ (1922), doktorat uzyskał w 1932 r. W latach 1910-1912 zawodnik AZS Kraków, Wisły (1914-1925) oraz ŁKS (1911, 1920-1922). Działacz AZS Kra­ków, jeden z organizatorów (1910) pił­karskiej drużyny akademickiej, która pod koniec 1912 została rozwiązana. Był także sędzią piłkarskim. Działacz Wisły (1914, 1926-1939), KOZPN (m.in. wiceprezes w 1939), PZPN (od 1922 początkowo sekretarz, szef organizacji sędziowskiej), wreszcie członek komisji selekcyjnej, pierwszy samo­dzielny kapitan związkowy PZPN (1924). Był dziennikarzem, początkowo Ilustrowanego Kuriera Codziennego, w latach 1931-1939 redaktor naczelny tygodnika Raz, dwa, trzy. Działał także w PKOL (1925-1926), był prezesem Związku Dziennikarzy Sportowych w Krakowie (do 1939) i wiceprezesem centrali ogól­nopolskiej tej organizacji (1933).

Był również żoł­nierzem. Najpierw służył w armii au­striackiej (od 1 sierpnia 1914) i po ukoń­czeniu Szkoły Oficerów Zapasowych (1 stycznia 1916) otrzymał stopień ppor. (niewola rosyjska, szpital). Do WP wstą­pił ochotniczo 6 grudnia 1918. Był do 1930 oficerem służby stałej, pełniąc ją w Żandarmerii Wojsko­wej w Łodzi. Od 1939 r. kapitan rezerwy, pracownik kontrwywiadu wojskowego. Nieznane są okoliczności, w jakich dostał się do nie­woli sowieckiej. Osadzony w Kozielsku, zamordowany w Katyniu.

 

Adam Papée (21 VII 1895, Lwów – 6 III 1990, Bydgoszcz), szermierz AZS w latach 1921-1928, czterokrotny olimpijczyk (1924, 1928, 1932 i 1936), dwukrotny brązowy medalista (1928, 1932).

Szkołę powszechną ukończył we Lwowie. W 1905 r. wraz z rodzicami przeprowadził się do Krakowa (ojciec Fryderyk otrzymał posadę dyrektora biblioteki UJ). W latach 1905-1909 uceszczał do Gimnazjum św. Anny, a następnie do Gimnazjum Sobieskiego, które ukończył w 1914 r.

Absolwent krakowskiej Akademii Handlowej, studiował także na Wydziale Prawa i Administracji UJ, gdzie w 1923 r. uzyskał stopień doktora.

Szermierkę zaczął uprawiać w roku 1908, wkrótce zaczął odnosić sukcesy, kilkakrotnie zostając mistrzem krakowskich szkół średnich we florecie i w szabli. Jego pierwszym nauczycielm był Konrad Winkler, późniejszy olimpijczyk z 1924 r. W tym czasie został zawodnikiem Krakowskiego Klubu Szermierzy, gdzie trenowł pod kierunkiem znanego fechmistrza Antoniego Bąkowskiego.

W czasie I wojny światowej żołnierz Legionów Polskich, w XI 1914 r. brał udział w bitwie pod Krzywopłotami, a w marcu następnego roku był na froncie nad Nidą w rejonie Jędrzejowa, 16 V został ranny w bitwie pod Konarami. W 1916 r. walczył nad Styrem i Stochodem. Po kryzysie przysięgowym w sierpniu 1917 r. wcielony do armii austriackiej, w listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko – bolszewickiej w 1920 r. w stopniu podporucznika pełnił służbę wartowniczą w Krakowie.

Był jednym z inicjatorów utworzenia sekcji szermierczej AZS w 1921 r. i we Lwowie PZSz w 1922, jego prezes 1925-1929), później wiceprezes do 1933 r. Należało najwszechstronniejszych polskich szermierzy.

Na igrzyskach olimpijskich w 1928 r. w Amsterdamie zdobył wraz z polską drużyną, brązowy medal w szabli, przy czym wystąpił w 5 meczach, w których łącznie wygrał 14 walk. Na igrzyskach w 1932 r. w Los Angeles ponownie zdobył brązowy medal w szabli drużynowo, gdzie wystąpił w 4 meczach, odnosząc 7 zwycięstw. W 1936 r. w Berlinie zajął 4 miejsce w turnieju drużynowym w szabli występując w 5 meczach, w których wygrał łącznie 5 walk. Startował również w szermierczych mistrzostwach Europy w roku 1930 r. zdobywając wraz z polską drużyną brązowy medal w szabli w konkurencji drużynowej. Zdobył 2 srebrne medale na Akademickich Mistrzostwach Świata w 1924 r. w Warszawie w konkurencji drużynowej szabli i floretu.

W latach 1909-1914 był zawodnikiem Krakowskiego Klubu Szermierzy, następnie w latach 1921-1929 zawodnikiem AZS Kraków, w latach 1929-1933 Legii Warszawa oraz w latach 1933-1936 zawodnikiem Śląskiego Klubu Szermierczego w Katowicach. Jako zawodnik startował w szermierce do roku 1936 i w tym okresie był czterokrotnie mistrzem Polski w szabli: (1926, 1927, 1929 i 1932) oraz czterokrotnie wicemistrzem Polski: w szabli (1924), we florecie ( 1924, 1925, 1926). Uczestnik igrzysk Olimpijskich Olimpijskich 1924, 1928, 1932 1936. Dwukrotny brązowy medalista drużynowego turnieju w szabli (1928 i 1932). Na Olimpiadzie Berlinie (1936) w drużynowym turnieju w szabli zajął czwarte miejsce. Czterokrotnie startował w mistrzostwach Europy (1926, 1930, 1931, 1933) zdobywając w 1930 r. w Liege w drużynowym turnieju w szabli brązowy medal. Był też dwukrotnym drużynowym akademickim wicemistrzem świata z 1924 r. w szabi i florecie.

Był nie tylko zawodnikiem, ale i sędzią szermierczym klasy międzynarodowej. Był też działaczem Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

W okresie międzywojennym pracował w bankowości w Krakowie, Katowicach i w Warszawie. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, pracował w Banku Gospodarstwa Krajowego. Brał udział w konspiracji pod pseudonimem Gil, walczył w powstaniu warszawskim. Jesienią 1944 r. wraz z rodziną powrócił do Krakowa.

Po wojnie, od 1947 r. zaczął angażować się w działalność organizacyjną na rzecz krakowskiej szermierki. Został trenerem w KS „Budowlani”, a w 1952 r. reanimatorem sekcji szermierki w AZS Kraków. W roku 1966 przeniósł się do Bydgoszczy gdzie został trenerem w KS „Gwiazda” i wiceprezesem Pomorskiego Okręgowego Związku Szermierczego, pełniąc tę funkcję do roku 1977.

Dwukrotnie, w 1930 i 1956 r. , nadano mu godność honorowego prezesa Polskiego Związku Szermierczego, był członkiem honorowym Polskiej Akademii Olimpijskiej i Akademickiego Związku Sportowego. Opublikował książki wspomnieniowe: Na planszach czterech olimpiad (1956) i Na białą broń (1987).

W 1988 r. za całokształt swej działalności na rzecz polskiego sportu otrzymał Nagrodę im. Janusza Kusocińskiego, a w 1989 r. Medal Kalos Kagathos. Poza tym wyróżniono go tytułem „Zasłużonego Działacza Kultury Fizyczne

Władysław Pawlica (28 05 1886, Kraków – 20 12 1919, Kraków), narciarz, współzałożyciel AZS, instruktor pierwszych kursów narciarskich.

W Krakowie należał do pierwszych nar­ciarzy. W lutym 1908 r. wspólnie z W. Goetlem, F. Goetlem, W. Majewskim i J. Nowakiem dokonał pierwszego zimowego przejścia Babiej Góry z Zawoi na Orawę. Wraz z W. Goetlem dokonał pierwszego narciar­skiego wejścia na Pilsko z Korbielowa. Wraz z dziewięcioma repre­zentantami Krakowa startował 6 lutego 1920 r. w mię­dzynarodowych zawodach narciarskich w Bielsku, gdzie w biegu głównym na dys­tansie 4,8 km, (którego zwycięzcą został A. Bobkowski), zajął czwarte miejsce. Był to najprawdopodobniej pierwszy start narciarzy polskich w imprezie rangi mię­dzynarodowej. W 1911 r. na II między­narodowych zawodach narciarskich w Zakopanem w zajął trzecie miejsce w biegu akademickim.

Należał do pierwszych członków powstałej 5 IV 1907 r. Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (pierwotna nazwa Zako­piańskie Towarzystwo Łyżwistów). W or­ganizacji tej udzielał się do końca swe­go życia. W latach 1918-1919 był człon­kiem Zarządu Głównego Polskiego To­warzystwa Tatrzańskiego. Był jednym ze współorganizatorów i najaktywniejszych działaczy utworzonego 29 I 1909 r. Krakowskiego Koła Karpackiego Towarzy­stwa Narciarzy, które 11 X 1910 r. prze­kształciło się w samodzielną organizację pod nazwą Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy w Krakowie.

Był jednym z głównych inicjatorów utworzenia na Uniwersytecie Jagiellońskim Akademickiego Związ­ku Sportowego. Prace nad tym przedsięwzięciem rozpoczął wspólnie z W. Goetlem, J. Grabowskim, J. Junien-Sarneckim i W. Majewskim późną jesienią 1908 r. Na zebraniu założycielskim AZS Kraków 15 V 1909 r. pełnił obowiązki przewodniczącego. Wspólnie z W. Goetlem i W. Majewskim wypracował zało­żenia ideowe i programowe AZS, które to przez dziesiątki lat nic nie straciły ze swej aktualności. Należał do najofiarniejszych działaczy Związku w pierw­szym (pionierskim okresie jego działal­ności). Od 15 XI 1909 r. do 26 V 1911 r. pełnił funkcje sekretarza Wydziału, a nas­tępnie do 29 XI 1911 r. pierwszego wice­prezesa. W kadencji 29 XI 1911 r. – 5 XII 1912 r. był członkiem sądu ho­norowego AZS Kraków. Na ostatnim przed wybuchem I wojny światowej zeb­raniu sprawozdawczo-wyborczym AZS Kraków 5 XII 1913 r. wybrany został członkiem komisji kontrolującej oraz są­du honorowego. Należał do inicjatorów budowy schroniska AZS w Zakopanem; 29 XI 1911 r. wybrany został członkiem „Komitetu Budowy Domu Turystycznego w Zakopanem”. Szczególne zasługi poło­żył w rozwoju akademickiego narciar­stwa. Z jego inicjatywy 9 XI 1909 r utworzona została sekcja sportów zimowych (później sekcja narciarska) AZS Kraków. W latach 1909-1910 i 1912-1914 był jej prze­wodniczącym, wypracował założenia or­ganizacyjne, szkoleniowe i programowe sekcji, w której do 1914 r. dominował kierunek turystyczno-odkrywczy. W ok­resie zaborów należała ona do najpręż­niej działających organizacji narciarskich na ziemiach polskich. Z ramienia AZS prowadził liczne kursy narciarskie i zimowe wycieczki zbiorowe. W koń­cu grudnia 1916 r., pomimo trwających działań wojennych, wspólnie z J. Gadomskim zainicjował wznowienie działalności sekcji narciarskiej AZS Kraków, organizując w Zakopanem kurs narciarski według szkoły norweskiej.

Był zapalonym fotografem. Podczas swych wędrówek tatrzańskich wykonał wiele pięknych i unikatowych zdjęć. Zostały one częściowo reprodukowane w wydanym w dziesiątą rocznicę jego śmierci albumie pt. W górach. Poprzez swoje osiągnięcia sportowe oraz działalność szkoleniową i organizacyjną W. Pawlica w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju narciarstwa i taternictwa zimowego w Polsce

 

Pelczar Andrzej (12 IV 1937, Gdańsk – 18 V 2010, Kraków), lekkoatleta (biegi sprinterskie).

Zawodnikiem AZS Kraków był w latach 50-tych, startując w biegach sprinterskich pierwszoligowego AZS Kraków. Przez wiele lat sprawował funkcję kuratora AZS UJ z ramienia Senatu akademickiego UJ. Swoją działalnością na rzecz akademickiego ruchu sportowego wspomagał wszelkie inicjatywy zmierzające do promocji sportu i rekreacji. Od 1911 r. pełnił funkcję przewodniczącego Rady Koła Seniorów AZS Kraków. W latach 1984 – 1987 pełnił funkcję prorektora UJ ds. studenckich, zaś w latach 1990 – 1993 rektora UJ. Wspierał wszelkie inicjatywy organizacyjne i sportowe młodzieży akademickiej,. Za swą pełną inicjatywy pracę na rzecz sportu studenckiego został uhonorowany godnością członka AZS Kraków i członka honorowego AZS w Polsce

 

Popiel Irena (26 VI 1900, Kraków – 8 VIII 1987, Kraków), od 12 V 1919 w AZS, narciarka, pływaczka, wioślarka, działaczka Wydziału Głównego, naczelnik przystani wioślarskiej.

W latach 1919-1924 studiowała na Wydziale Prawa UJ, ukończyła je ze stopniem doktora. W czasie I wojny światowej startowała w zawodach pływackich, organizowanych przez AZS, była jedną z pierwszych polskich sportsmenek, które uprawiały pływanie wyczynowe. W 1923 r. została wicemistrzynią Polski na 400 m stylem dowolnym i w sztafecie 4×75 m, w roku następnym zdobyła brązowy medal na 400 m stylem dowolnym, zaś w 1925 r. srebrny medal w sztafecie 4×50 m stylem dowolnym.W narciarstwie największe sukcesy odniosła na mistrzostwach Polski w biegu na 5 km zajmując w 1924 r. szóste, a w 1925 r. piąte miejsce. W wioślarstwie największym osiągnięciem było zdobycie drugiego miejsca na akademickich mistrzostwach świata w Warszawie w 1924 r. oraz uzyskanie tytułu króla sezonu w sekcji wioślarskiej AZS Kraków w 1930 r. za prze=wiosłowanie na wodzie 2552 km.

W kwietniu 1924 r. została członkiem Wydziału Głównego AZS, aktywnie uczestniczyła w pracach sekcji narciarskiej i wioślarskiej będąc wielokrotnie sekretarzem, skarbnikiem sekcji i naczelnikiem przystani. Zajmowała się również szkoleniem, głównie młodych adeptów wioślarstwa. Po II wojnie światowej nadal aktywnie działała w sekcji wioślarskiej, była sędzią związkowym. W 1966 r. otrzymała godność członka honorowego AZS.

 

Witold Potuczek (20 II 1895, Praga – 22 II 1981, Kraków), tenisista AZS od 1912 roku, następnie działacz.

Ukończył Wydział Prawa UJ w 1921 roku, w 1924 roku uzyskał stopień doktora prawa. W latach 1916-1918 odbywał służbę wojskową w armii austriackiej. W latach 1921-1924 aplikował w Sądzie Grodzkim i Sądzie Okręgowym w Krakowie. Następnie pracował jako urzędnik w Szaflarach, a od 1930 roku do 1940 w towarzystwach ubezpieczenio­wych w Krakowie. W tym czasie był jednym z założycieli Związku Zawodowego Pracowników Ubezpieczeniowych, którego przez trzy kaden­cje był wiceprezesem.

W okresie nauki gimnazjalnej zaczął uprawiać tenis ziemny. W maju 1912 roku wstąpił do sekcji tenisowej AZS Kraków stając się szybko czołowym tenisistą Krakowa i Małopolski. W okresie za­borów i w latach dwudziestych obok W. Szwede i K. Zachara należał do najlepszych zawodników sekcji tenisowej AZS Kraków. W 1926 roku sklasyfikowany był na dziewiątym miejscu na liście klasyfikacyjnej Polskiego Związku Lawn-Tenisowego. W roku następnym grając w bar­wach AZS Kraków zdobył drużynowe wicemistrzostwo Polski. Był wielokrotnym reprezentantem Krakowa w spotkaniach międzynarodowych i krajowych.

Działalność społeczną w ruchu sportowym rozpo­czął w roku 1914, kiedy to powierzono mu obowiązki zastępcy skarb­nika sekcji tenisowej AZS Kraków. W sekcji tej działał nieprzerwa­nie, aż do momentu jej rozwiązania w 1938 roku, pełniąc funkcje kierownika sportowego, sekretarza i kierownika technicznego. Był również w latach 1930-1931 członkiem Wydziału Głównego AZS Kraków. W roku 1921 z ramienia AZS Kraków brał udział w pracach komisji statutowej tworzącego się Polskiego Związku Lawn-Tenisowego. Przez cały okres międzywojenny aktywnie uczestniczył w pracach różnych komisji tegoż Związku, a w latach 1926-1929 i 1934-1935 był członkiem jego zarządu. Należał do głównych or­ganizatorów pierwszych międzynarodowych zawodów w tenisie rozgrywa­nych w Polsce. W 1924 był założycielem Krakowsko-Śląskiego Okręgo­wego Związku Lawn-Tenisowego, a w 1926 roku Krakowskiego Okręgowego Związku Lawn-Tenisowego. W obu tych instytucjach był pierwszym preze­sem budującym podwaliny pod ich właściwy rozwój. Po rozwiązaniu w roku 1938 sekcji tenisowej AZS Kraków działał w sekcji tenisowej „Cracovii”, będąc jej wiceprzewodniczącym.

W okresie okupacji hitlerowskiej i w latach 1945-1949 pracował jako urzędnik w Szaflarach, a następnie w Krakowie. Po wyzwoleniu aktywnie włączył się do odbudowy sportu tenisowego w Polsce. W maju 1945 roku wszedł w skład powsta­łego w Krakowie Komitetu Organizacyjnego Polskiego Związku Teniso­wego. W tymże – w latach 1945-1947 pełnił funkcję wiceprezesa zarządu, a w latach 1948-1950 członka sądu koleżeńskiego. Jedno­cześnie działał w Krakowskim Okręgowym Związku Tenisowym będąc je­go prezesem w latach 1945-1946 oraz w Klubie Tenisowym “Krakus” Kraków. W roku 1946 odznaczony został „Odznaką Honorową dla Zasłu­żonych PZT”. Przed nim to zaszczytne wyróżnienie nadawane, od 1936 roku otrzymało tylko sześć osób. Od roku 1947 pełnił funkcję hono­rowego prezesa Krakowskiego Okręgowego Związku Tenisa.

 

Władysław Segda (26 V 1895, Przemyśl -1994, Edynburg), szermierz, trzykrotny olimpijczyk (1928, 1932, 1936); dwukrotny brązowy medalista.

Po zdaniu matury w Gimnazjum w Hirtenbergu, studiował na Akademii Wojskowej w Wiener-Neustadt, a po jej ukończeniu, w czasie I wojny światowej służył jako oficer w armii austriackiej. Walczył między innymi na froncie włoskim i tam był ranny. Do armii polskiej wstąpił 1 XI 1918 r. i jako oficer 12. Pułku Piechoty uczestniczył m. in. w walkach o Lwów i Śląsk Cieszyński oraz w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. W tym okresie był dwukrotnie ranny, a za swoją bojową postawę otrzymał Krzyż Zasługi i awans do stopnia kapitana. Przez cały okres międzywojenny był oficerem służby czynnej z przydziałem do jednostki żandarmerii w Grudziądzu.

Szermierkę zaczął uprawiać w roku 1911 w Wiedniu. Jako zawodnik reprezentował barwy AZS Kraków (1922-1928), „Legii” Warszawa (1929-1934) i „Warszawianki”(1934-1939).

W roku 1928, będąc wówczas zawodnikiem AZS Kraków, został zakwalifikowany w szermierce do polskiej ekipy olimpijskiej na letnie Igrzyska w Amsterdamie. Tam wraz z partnerami z drużyny (Adam Papee, Kazimierz Laskowski, Jerzy Zabielski, Aleksander Małecki, Tadeusz Friedrich) zdobył brązowy medal w turnieju drużynowym w szabli. Stoczył wówczas 20 walk, z których 8 wygrał. W Amsterdamie startował ponadto w turnieju indywidualnym we florecie, w którym odpadł w walkach eliminacyjnych. W roku 1932 w Los Angeles ponownie wraz z partnerami z drużyny (Władysław Dobrowolski, Adam Papee, Tadeusz Friedrich, Marian Suski, Leszek Lubicz-Nycz) zdobył brązowy medal w turnieju drużynowym w szabli, a w turnieju indywidualnym w tej broni doszedł do półfinału. W turnieju drużynowym wystąpił w 12 walkach, wygrywając 5 z nich. Na następnych igrzyskach w roku 1936 w Berlinie w turnieju indywidualnym w szabli odpadł w półfinałach oraz zajął 4 miejsce w turnieju drużynowym w tej broni (jego partnerami byli: Władysław Dobrowolski, Marian Suski, Adam Papee, Antoni Sobik, Teodor Zaczyk). W konkurencji drużynowej szabli wystąpił w 20 walkach, z których 11 zakończył zwycięstwem.

Ponadto startował też w szermierczych mistrzostwach Europy będąc w latach 1930 i 1934 brązowym medalistą w turnieju drużynowym w szabli. W roku 1934 w mistrzostwach Europy zajął 6 miejsce w turnieju indywidualnym w tej broni, a wraz z drużyną szpadzistów zajął 4 miejsce w roku 1930.

Był również trzynastokrotnym indywidualnym mistrzem Polski w szermierce we wszystkich trzech broniach (we florecie w latach: 1925, 1927, 1928, 1929, 1930, 1931; w szabli – 1933, 1935, 1937, 1938, 1939; w szpadzie – 1932, 1933), także kilkakrotnie był wicemistrzem, między innymi w 1926 r. we florecie, w 1927 i 1928 – w szpadzie oraz w 1929 r. w szabli. Ponadto był również drużynowym mistrzem Polski w szabli w 1934 r.

Był również działaczem Polskiego Związku Szermierczego pełniąc funkcje członka zarządu, sekretarza oraz od roku 1933 – kapitana związkowego. W latach 1935-36 był także członkiem Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

We wrześniu 1939 r. walczył w stopniu majora, a po klęsce wrześniowej przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie został żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, zamieszkał na stałe w Wielkiej Brytanii i był m in. fechmistrzem w Scotish Fencing Club w Edynburgu

 

Marian Smoluchowski (28 V 1872, Vorderbrühl k. Wiednia – 5 IX 1917, Kraków), narciarz, taternik, alpinista, mecenas sportu akademickiego, wybitny fizyk.

Studiował fizykę na uniwersytecie uniwersytecie Wiedniu (1890-1894, uzyskując doktorat), Paryżu, Glasgow Glasgow Berlinie (do 1897). Jako student należał w latach 1891-1894 należał do czołowych alpinistów w Alpach Wschodnich. W latach 1900-1912 był profesorem Uniwersytetu Lwowskiego, Lwowskiego latach 1913-1917 profesorem UJ. Taternictwo uprawiał w latach 1910-16. Od 1908 był członkiem sekcji turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego, a w latach 1911-12 jej prezesem. Zaliczał siędo najwybitniejszych narciarzy sekcji narciarskiej AZS, był także działaczem w organizacjach narciarskich. Został upamiętniony przez Międzynarodową Unię Astronomiczną nazwaniem jego nazwiskiem jednego z kraterów na Księżycu. W dniu 14 lipca 1918 r. podczas uroczystego otwarcia przystani wioślarskiej nadano jej imię profesora M. Smoluchowskiego

 

Adam Sokołowski (12 IX 1898, Zakopane – 1 II 1984, Kraków), taternik, wiceprezes (1930-1931) i prezes sekcji taternickiej AZS (1932-1936), alpinista.

Taternictwo uprawiał głównie w pierwszych latach okresu międzywojennego i był wtedy jednym z czołowych taterników i najlepszych wspinaczy. Po Tatrach chodził w towarzystwie swego brata Mariana, Stefana Makowskiego oraz Jana K. Dorawskiego i Kazimierza Piotrkowskiego. W latach 1925-27 był członkiem zarządu sekcji turystycznej PTT, potem jednym z głównych działaczy sekcji taternickiej AZS w Krakowie i jej ostatnim prezesem. Lekarz (UJ 1926 – doktor, 1947 – docent, 1956 – profesor). W I wojnie światowej służył służył w armii austriackiej na froncie w Albanii (1917 – 18), w 1918 uczestniczył w obronie Lwowa, w armii polskiej do 1921.

 

Marian Sokołowski (22 II 1894, Wiedeń – 18 I 1939, Warszawa), taternik, współzałożyciel i pierwszy prezes sekcji taternickiej AZS w latach 1924-1928, alpinista, działacz ochrony przyrody.

Zabiegał o ochronę przyrody Tatr i o utworzenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, był jednym z głównych wskrzesicieli polskiego taternictwa po I wojnie światowej. Od 1934 roku profesor SGGW Warszawie. Po zjednoczeniu polskich organizacji taternickich w 1935 r. został pierwszym prezesem Klubu Wysokogórskiego

 

Jan Alfred Szczepański (9 XI 1902, Kraków – 20 III 1991, Warszawa), taternik, wiceprezes sekcji taternickiej AZS (1928 i 1930-1931), dziennikarz i literat.

Studia poloni­styczne w UJ (1921-25). Współzałożyciel i ideolog grupy taternickiej „Syfonów” (1926/1927). Od roku 1925 działacz sekcji taternickiej AZS, a następnie sekcji taternickiej PTT i KW PTT. Wybitna działalność eksploracyjna w Tatrach: ok. 130 nowych dróg. Praca publicystyczna: setki artyku­łów na tematy górskie w czasopismach, stała współ­praca z Taternikiem (od r. 1925) i Wierchami (od 1927). W latach 1931-36 redaktor naczelny Ta­ternika. Cenne prace z zakresu historii taternictwa i alpinizmu. Książki o tematyce górskiej: W śniegach i w słońcu Afryki” (1935), Wyprawa do księżycowej zie­mi” (1954 i 1957), Przygody ze skałą, dziewczyną i śmiercią (1956), Siedem kręgów wtajemnicze­nia (1959). Eseje teatralne i filmowe w czasopis­mach specjalistycznych

Mieczysław Świerz (1891- 5 VII 1929), wybitny taternik, współzałożyciel sekcji narciarskiej AZS i jej pierwszy prezes 1910-1912.

Dr filozofii (studia polonistyczne w UJ w latach 1909-13), nauczyciel szkół średnich w Za­kopanem. Syn znanego działacza, sam wniósł ogromny wkład w rozwój polskich organizacji gór­skich. Był współzałożycielem klubu Kilimandża­ro (1907), w zarządzie sekcji taternickiej Towarzystwa Tatrzańskiego (później ST PTT) pracował od r. 1909, w latach 1920-28 na stanowi­sku prezesa. W 1920 r. był współzałożycielem i pierwszym prezesem PZN. Najwybitniejszy taternik okresu I wojny światowej. Dokonał przeszło 50 pierwszych wejść. Jako publicysta górski debiutował w r. 1908 w Taterniku. Ogłosił ok. 80 artykułów, w tym cenne eseje z zakresu historii taternictwa (Staszic w Tatrach, taternictwo kobie­ce itp.). W latach 1912-27 wydał 4 wersje popularnego przewodnika po Tatrach. Wspólnie z J. Chmielowskim napisał przewodnik wspinaczko­wy Tatry Wysokie (1925-26). W r. 1911 wszedł do Komitetu Redakcyjnego Taternika, a w la­tach 1913-28 był jego redaktorem naczelnym. Zginął tragicznie na zachodniej ścianie Kościelca.

 

Kazimierz Tarłowski (właściwie Mustyl) – (25 II1915, Kraków – 31 VII 1944, Kraków) – tenisista ASZ w latach 1933-1934, mistrz Polski.

Ze sportem zetknął się we wczesnych latach szkolnych w krakowskim “Sokole”. Oprócz tenisa uprawiał gimnastykę przyrządową i hokej na lodzie. Do roku 1932 był zawodnikiem “Sokoła”, następnie AZS Kraków, a od 1935 r. “Pogoni” Katowice. Jego pierwszym liczącym się sukcesem było zdobycie w 1932 r. mistrzostwa Polski juniorów w grze indywidualnej. W latach następnych zaliczany był do ścisłej czołówki tenisistów Polski. Do największych jego osiągnięć zaliczyć należy mistrzostwo Polski w grze indywidualnej (1937), w grze podwójnej z W. Bratkiem (1935, 1937) i J. Hebdą (1936). Zdobył wicemistrzostwo Polski w grze indywidualnej (1934, 1935, 1936) i w grze podwójnej z W. Bratkiem (1934) i grze mieszanej z G. Jacobsenową (1936), a także drużynowe mistrzostwo Polski (1936). W Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w 1935 zajął drugie, a w 1936 r. pierwsze miejsce w grze indywidualnej. Był wielokrotnym reprezentantem Polski.

Pięciokrotnie występował w rozgrywkach o Puchar Davisa (1935, 1936, 1937),w których na osiem rozegranych spotkań odniósł cztery zwycięstwa. W latach 1934-1936 sklasyfikowany był w pierwszej trójce na liście klasyfikacyjnej Polskiego Związku Lawn-tenisowego. W 1939 grając w zespole “Dębu” Katowice zdobył mistrzostwo Polski w hokeju na lodzie. W hokejowej reprezentacji narodowej rozegrał jeden mecz międzypaństwowy.

Po wybuchu II wojny światowej jako ochotnik brał udział w kampanii wrześniowej, walczył m. in. w obronie Warszawy. Następnie powrócił do Krakowa. W grudniu 1939 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu na Montelupich, skąd został zwolniony po zapadnięciu na gruźlicę w kwietniu 1940 r. Po wyjściu z więzienia pracował pod przymusem jako trener tenisistów niemieckich. Jednocześnie angażował się w podziemny ruch sportowy. W latach 1943-44 prowadził schroniska górskie na Turbaczu i Hali Pisanej

 

Jerzy Ustupski (1 IV 1911, Zakopane – 25 X 2004, Zakopane), narciarz, taternik, wioślarz, olimpijczyk (1936 r.), brązowy medalista w konkurencji dwójek podwójnych.

W latach 1926-1929 w Zakopanem, a następnie w Krakowie (1929-1932) kształcił się w zawodzie drukarza. W latach 1937-1939 studiował w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W 1945 r. uzyskał w Studium Wychowania Fizycznego UJ sropień mgr. Wychowania fizycznego. Podczas II wojny światowej brał czynny udział w konspiracji w strukturach ZWZ – AK na terenie m. in. Krakowa, Kielc, Góry Kalwarii i Warszawy. Podczas powstania warszawskiego obsługiwał radiostację na Żoliborzu.

Od dziecka jeździł na nartach, należał do Sekcji Narciarskiej PTT w Zakopanem, uprawiając tam narciarstwo biegowe i zjazdowe. W 1936 r. został akademickim mistrzem Polski w biegu na 16 km. Zakwalifikował się do reprezentacyjnej sztafety 4×10 km na Igrzyska Olimpijskie w 1936 r. jednak nie wziął w nich udziału z powodu kontuzji.

W 1928 r. wstąpił do Sekcji Taternickiej krakowskiego AZS. W tym czasie był też instruktorem wspinaczki górskiej i jazdy na nartach na kursach prowadzonych dla słuchaczy Studium Wychowania Fizycznego przy Uniwersytecie Jagiellońskim.

Jesienią 1929 r. po raz pierwszy zetknął się ze sportem wioślarskim dzięki Stanisławowi Facherowi, który wprowadził go do sekcji wioślarskiej krakowskiego AZS. Tam w 1931 r. poznał Rogera Vereya, późniejszego swojego partnera w osadzie wioślarskiej. Wiosną 1932 wygrał kontrolny wyścig eliminacyjny z Jakubem Merunowiczem i został wówczas partnerem Rogera Vereya w dwójce podwójnej. W tymże roku podczas mistrzostw Polski, osada krakowskiego AZS po raz pierwszy zdobyła tytuł mistrzowski i tym samym została zakwalifikowana do udziału w wioślarskich mistrzostwach Europy odbywających się w Belgradzie, gdzie zdobyła brązowy medal. Na mistrzostwach Europy w 1935 w Berlinie wraz z R. Vereyem zdobywa złoty medal. Na igrzyskach olimpijskich olimpijskich Berlinie wraz z R. Vereeyem zdobył brązowy medal w dwójce podwójnej.

Jerzy Ustupski z Rogerem Vereyem zdobył mistrzostwo Polski w konkurencji dwójek podwójnych, w latach 1932, 1935, 1936, 1939, 1949. W 1937 r. tytuł mistrzowski zdobył wraz z Marianem Balickim, zaś w 1934 r. wicemistrzostwo Polski wraz z W. Masłowskim, reprezentując w tym sezonie – z uwagi na odbywaną służbę wojskową – warszawski AZS.

Po zakończeniu II wojny światowej praktycznie nie uprawiał już wioślarstwa. Jedynie w 1956 r. ostatni raz w swej karierze wystąpił w zawodach wioślarskich, a były to zawody dla oldbojów i znowu popłynął w dwójce podwójnej z dawnym partnerem Rogerem Vereyem.

Od początku 1946 r. przebywał w Karpaczu, będąc przez dwa lata dyrektorem Uzdrowiska, a następnie powrócił do Zakopanego. Wówczas został wybrany burmistrzem Zakopanego i po dwóch latach sprawowania urzędu, na krótko wyjechał do Warszawy, aby po powrocie w rodzinne strony, prowadzić schronisko „Murowaniec” na Hali Gąsienicowej. Dzięki jego inicjatywie wkrótce w Zakopanem powstał też Centralny Ośrodek Sportu, którego dyrektorem był on przez 18 lat (1950-68).

Był też działaczem wielu organizacji sportowych i turystycznych (m.in. PZN, PKOL, GOPR i innych) oraz autorem książek: Turystyka (1952) i Poradnik turysty narciarza (1953).

Za swoją działalność był on odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, także niebieskim krzyżem Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, medalem „100 lat polskiego wioślarstwa”, odznaką Zasłużony dla Wioślarstwa, medalem 80-lecia i godnością członka honorowego PZTW, Złotą Odznaką AZS i złotym medalem za zasługi dla Polskiego Ruchu Olimpijskiego

 

Walter Kazimierz (1910 – 21 VI 1989< Kraków) szermierz, wioślarz> Prezes AZS Kraków w latach 1939 – 1949, prezes Centrali AZS 1945 – 1948.

Uprawiał szermierkę i wioślarstwo. W czerwcu 1932 r. został wybrany sekretarzem Wydziału AZS Kraków, następnie jego wiceprezesem, zaś w 1939 r. prezesem. W dniu 20 sierpnis 1939 r. został zmobilizowany w kampanii wrześniowej brał udział w bitwie pod Pszczyną, w wyniku której jego oddział uległ rozproszeniu. W późniejszych walkach pod Jarosławiem dostał się do niewoli niemieckiej. Szczęśliwym trafem udało mu się zbiec z kolejowego transportu w czasie postoju na stacji Kraków Płaszów. Do końca wojny musiał się ukrywać przed władzami niemieckimi poszukującymi zbiegłych jeńców, zwłaszcza, że działał w podziemiu. W miesiąc po wyzwoleniu Krakowa spod okupacji niemieckiej wraz z profesorem Walerym  Goetlem podjął próbę reaktywowania działalności AZS. Uhonorowany został godnością członka honorowego AZS

 

Jan Wergiliusz Weyssenhoff (27 XI 1889, Warszawa – 11 VIII 1972, Kraków), tenisista AZS Kraków w latach 1911-1921, wybitny działacz sportowy Krakowa i Wilna.

Odbył studia z fizyki i matematyki na UJ (1907-1913), a następnie z fizyki teoretycznej na uniwersytecie w Zurychu, uwieńczone w 1916 r. doktoratem. Był asystentem w katedrze Fizyki Teoretycznej w Genewie, na politechnice w Zurychu, adiunktem i docentem w Katedrze Fizyki Teoretycznej UJ. Wszechstronny sportowiec, tenisista w AZS, ( należał do najlepszych tenisistów, odniósł szereg sukcesów w grze podwójnej w parze ze Stefanem Łapińskim), piłkarz „Czerwonych” (1905-1906), „Wisły” (1907-1920), okresowo w „Cracovii” (1910, 1913-1914, 1921). W latach 1919-1920 wiceprezes PZPN. Po uzyskaniu habilitacji na UJ, wyjechał do Wilna, gdzie został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Stefana Batorego. Był współzałożycielem AZS Wilno, w klubie tym uprawiał tenis, piłkę nożną i hokej na lodzie. Autor podręcznika Sztuka gry w piłkę nożną (1926).W 1935 r. wrócił na UJ, został profesorem zwyczajnym. W czasie okupacji wykładał fizykę na Politechnice Lwowskiej (1939-1941) i brał udział w tajnym nauczaniu w Krakowie (1941-1944). Po wojnie pracował na UJ do 1961, był członkiem PAU, a potem PAN (1945-1972)

 

Konrad Sebastian Winkler (20 I 1882, Warszawa – 16 I 1962, Kraków), szermierz, olimpijczyk z 1924 r.

Po śmierci rodziców zmuszony był podjąć pracę zawodową. Przez kilka lat pracował jako urzędnik skarbowy. Dopiero w 1907 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Jesienią 1909 r. przybył do Krakowa, gdzie kontynuował studia na UJ. Od 1916 r. podjął systematyczne studia plastyczne w krakowskiej ASP w praco­wni prof. I. Pieńkowskiego i prof. J. Pankiewicz. W okresie I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich. W latach dwudziestych kontynuował studia w Akademii Lhote’a w Paryżu. Początki jego kariery sportowej nie są znane. Szermierkę uprawiał podczas studiów we Lwowie. W Krakowie na początku 1910 r. zorganizował sekcję szermierczą przy Krajowym Związku Turystycznym, a jesienią tegoż roku wspólnie z J. Bielawskim i T. Wołkowskim założył Krakowski Klub Szermierzy i należał do jego najlepszych zawodników, a jednocześ­nie wspólnie z fechmistrzem A. Bąkowskim zajmował się szkole­niem. Jego uczniem był m. in. A. Papee. Prowadził także zajęcia z szer­mierki dla młodzieży gimnazjalnej oraz organizował mistrzostwa szkół średnich Krakowa w tej dyscyplinie.

W grudniu 1921 r. wspólnie z B. Macudzińskim, A. Aderem, A. Papee i J. Zabielskim założył sekcję szermierczą w AZS Kraków. Do września 1922 r. w sekcji tej był fechmistrzem a w roku następnym wiceprezesem. W tym czasie dużą wagę przywiązywał do organizowania kursów nauki szermierki dla uczniów szkół średnich i studentów oraz oficerów Wojska Polskiego. Należał do współtwórców utworzonego 28 V 1922 r. we Lwowie Polskiego Związku Szermierczego. W pierwszych latach II Rzeczypospolitej był organizatorem szeregu imprez szermierczych, na których to pełnił jednocześnie funkcję jurora.

Na rozegranym w Krakowie w dniach 10-11 V 1924 r. przedolimpijskim turnieju eliminacyjnym zwyciężył we florecie, szpadzie i szabli. Natomiast na pierwszych mistrzostwach Polski we Lwowie, w dniach 29-31 V 1924 r., zajął pierwsze miejsce w szabli i florecie, a w szpadzie zajął drugie miejsce za swym klubowym wychowankiem A. Małeckim. Wspólnie z A. Aderem, A. Małeckim, A. Papee, J. Zabielskim i W. Dubieńską z AZS Kraków startował w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 1924 r. W turnieju indywidualnym floretu nie odniósł żadnego zwycięstwa i zajął ostatnie, piąte miejsce w swojej gru­pie eliminacyjnej. Natomiast w drużynowym turnieju szabli, który dla reprezentacji Polski zakończył się również niepowodzeniem, odniósł jedno zwycięstwo w przegranym meczu z USA w stosunku 4:12. Po paryskich Igrzyskach Olimpijskich, w wieku 42 lat za­kończył karierę sportową. W latach 1921-1924, głównie na łamach Przeglądu Sportowego zamieszczał fachowe artykuły z zakresu szer­mierki.

Był współtwórcą pierwszej polskiej awangardowej grupy malarskiej „Formiści Polscy” (1917). Opublikował m.in.:Formizm na tle współczesnych kierunków kierunków sztuce (1921), Formiści polscy (1927), Formizm jubilatem. Na trzydziestolecie formizmu (1948). Jego dorobek (pejzaże, martwe natury i portrety) był prezentowany na wystawach w Warszawie (1936), Paryżu (1937), Nowym Jorku (1939). Odbył podróże artystyczne do Francji, Holandii, Niemiec, Włoch, Austrii, Hiszpanii i Jugosławii. Obok twórczości artystycznej dużo publi­kował z zakresu estetyki, teorii i krytyki sztuki. Był kierowni­kiem artystycznym Kuriera Porannego, Przeglądu Wieczornego, Polski Zbrojnej i innych czasopism.

W czasie II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej prze­bywał w Warszawie. Podczas powstania warszawskiego stra­cił niemal cały dorobek malarski. Po wojnie osiedlił się w Kra­kowie, gdzie kontynuował działalność artystyczną. W swej twórczości podejmował także tematykę sportową. W kwietniu 1959 r. w Krakowie od­była się wystawa jubileuszowa w pięćdziesięciolecie jego pracy twórczej. Jego prace posiadają niemal wszystkie muzea kra­jowe, z zagranicznych zaś Metropolitan Muzeum w Nowym Jorku, Muze­um Barnesa w Filadelfii i Muzeum Miejskie w Grenoble

 

Włodek Ignacy (26 VI 1907, Drohobycz – 6 III 1001, Kraków), piłkarz i narciarz, absolwent historii UJ (1930).

W AZS Kraków od 1926 r., od 1957 r. wiceprezes Klubu Sportowego AZS Kraków i jego prezes w latach 1958-59. Po reorganizacji sportu akademickiego w 1959 r. prezes Zarządu Środowiskowego AZS Kraków i jednocześnie prezes nowo utworzonego Klubu Międzyuczelnianego AZS Kraków (1959-1969) , wiceprezes ZŚ AZS Kraków (1960-1970). Członek Zarządu Głównego AZS (1959-1969), pełnił funkcję skarbnika, przez dwie kadencje stał na czele Głównego Sądu Koleżeńskiego. Kierował pracami przy organizacji jubileuszu 50-lecia powstania AZS w Polsce (1958) i 60-lecia  AZS (1968). Stał na czele Komitetu Organizacyjnego Akademickich Mistrzostw Świata w szachach (Kraków 1964). Był kwestorem, a następnie dyrektorem administracyjnym Akademii Górniczej (1945-54) i dyrektorem administracyjnym UJ (1955-68)

. Decyzją Zjazdu AZS został uhonorowany członkostwem honorowym AZS W Polsce.

Jerzy Zabielski (28 III 1897, Warszawa – 19 XI 1958, Warszawa), szermierz, olimpijczyk z 1924, 1928, brązowy medalista olimpijski.

Po zdaniu matury w 1916 r, podjął studia na Wydziale Prawa UW. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego, w 1919 r. mianowany został podporu­cznikiem. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej, studiował na Wydziale Prawa UJ (1921-1923). W tym okresie został awansowany do stopnia porucznika, i wtedy też został zawodnikiem sekcji szermierczej AZS Kraków pozostając jej człon­kiem do końca 1928. W pierwszym zarządzie reaktywowanej sekcji pełnił funkcję skarbnika. Z ramienia AZS Kraków brał udział w dniu 28 maja 1922 r. we Lwowie zebraniu założycielskim PZSz, został członkiem jego pierwszego zarządu.

Jego pierwszym znaczącym sukcesem było zdobycie w 1923 r. tytułu mistrza Wojska Polskiego w szabli oraz wicemistrza we florecie. Na rozegranych w Warszawie (17-24 IX 1924) pierwszych akademickich mistrzostwach świata zdobył srebrne medale w drużynowych turniejach turniejach szabli i floretu. Podczas pierwszych szermierczych mistrzostw Polski (Lwów 29-31 V 1924) zajął trzecie miejsce w turnieju szabli i został zakwalifikowany do reprezentacji Polski na Igrzyska Olimpijskie do Paryża. Tam w turnieju drużynowym, polscy szabliści odpadli w eliminacjach. Drugi raz w igrzyskach olimpijskich uczestniczył w roku 1928 w Amsterdamie, zdobywając tym razem medal brązowy w turnieju druży­nowym w szabli, a jego partnerami w drużynie byli: Adam Papee, Kazimierz Laskowski, Władysław Segda, Aleksander Małecki i Tadeusz Friedrich.

Trzykrotnie startował w mistrzostwach Europy (1930, 1933, 1934). W 1930 r. na mistrzostwach Europy w Liege w drużynowym turnieju szabli wywalczył brązowy medal. W tym samym roku na wojskowych mistrzostwach Europy w Ostendzie w drużynowym turnieju szabli zdobył ponownie brązowy medal. Był czterokrotnie brązowym medalistą mistrzostw Polski w szabli (1924, 1926, 1927) i szpadzie (1929).

W roku 1929 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej w latach trzydziestych zajmował eksponowane stanowisko w intendenturze wojkowej. Jako szermierz został wówczas zawodnikiem WKS „Legia” Warszawa. Do 1935 r. należał do czołówki polskich szermierzy, karierę sportową zakończył w 1938 r. Ponadto zajmował się również publicystyką sportową i był też cenionym karykaturzystą.

We wrześniu 1939 r. walczył w stopniu kapitana. Po klęsce wrześniowej udało mu się przedostać do Wielkiej Brytanii i tam był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po II wojnie światowej zamieszkał w Anglii, gdzie był trenerem szermierki. W roku 1958, gdy polscy szermierze wracali z mistrzostw świata z USA statkiem m/s „Batory”, który po drodze zawinął do portu w Anglii, spotkał się z nimi i wówczas posta­nowił wrócić do Ojczyzny. Po powrocie zamieszkał w Warszawie, lecz dnia 19 listopada tegoż roku zmarł nagle

 

Stanisław Krystyn Zaremba (15 VIII 1903, Kraków – 14 I 1990, Aberystwyth, Walia), taternik i alpinista, członek zarządu sekcji taternickiej AZS.

Wybitny taternik i działacz, skarbnik sekcji AZS (1927-1928, w zarządzie do końca 1930 r.), w latach 1927-1930 również we władzach PTT, 1930-1937 wice­prezes Oddziału PTT w Wilnie. Od 1928 r. był członkiem zespołu redakcyjnego Taternika, w latach 1929-1930 jego redaktorem naczelnym.W Tatrach odkrył ok. 30 no­wych dróg – m. in. na Rysy od pn. zach. (1926), pn.-zach. ścianą Wielickiego Szczytu (1926), pn. ścianą Małego Koziego Wierchu (1926, 1927) i inne. Jako jeden z pionierów sportowego taternictwa zimowego dokonał szeregu ważnych pierwszych wejść, m. in. na Grań Hrubego od Małego Ogrodu (1928, samotnie), na Mały Kozi Wierch od pn. (1929, samotnie), na Jaworowy Szczyt od pd. zach. (1930, samotnie), na  Łomnicę od pn. całością ściany (1933), na Kaczy Szczyt pn. grzędą (1935 — z tra­wersowaniem). Wyjeżdżał w Alpy, od r. 1933 był członkiem GOPR. W czasie wojny wejścia w gó­rach Azji (m. in. w Ałtaju i Elbursie). Po wojnie mieszkał w Wielkiej Brytanii i tam był profesorem matematyki. Realizował wędrówki po górach zach. Europy i wspinaczki w Wielkiej Brytanii. Prowadził rozległą działalność populary­zatorska: liczne odczyty i pogadanki, artykuły i relacje z wypraw m. in. w Wier­chach i Taterniku

 

Władysław Ziętkiewicz (23 V 1892, Dębno k/Bochni – 20 VI 1940, pod Raon L’Etape we Francji) – narciarz AZS, turysta wodny, taternik, działacz wychowania fizycznego.

Przed I wojną światową był członkiem „Sokoła”. Studiując prawo na UJ należał do AZS. Pierwszy dowódca, utworzonej z inicjatywy AZS, Kompanii Wysokogórskiej. W 1920 roku walczył na froncie wschodnim, W latach 1921 – 1924, już jako major, dowodził znowu kompanią wysokogórską. Działacz Polskiego Związku Narciarskiego, Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, Polskiego Związku Gier Sportowych, Związku Strzeleckiego, ZHP. W 1938 roku był wicedyrektorem Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 jako dowódca 2 Pułku KOP armii „Karpaty”, a następnie w armii polskiej we Francji, jako dowódca 2 Pułku Grenadierów Wielkopolskich. Wpadł w niemiecką zasadzkę pod Raon L’Etape i poległ

Comments are closed.